Het wordt zomer. Zo veel is zeker. En dat kun je ook merken. De zon schijnt weer wat vaker. De temperatuur stijgt. En de mensen om je heen worden op de een of andere manier ook weer wat vriendelijker. Ik zie althans weer wat vaker een glimlach links en rechts. En dat maakt je zelf ook weer wat opgewekter.

Maar zomer betekent ook dat er weer wat dingen in en om het huis gedaan moeten worden. Wat onderhoud. Beetje herstelwerkzaamheden. En wat nieuwbouw. Kortom: nothing new on the Western front, en een beetje standaard-gebeuren voor een huis-eigenaar.

Dus na het schoonmaken van de dakgoten, het snoeien van de heg, het storten van beton voor de fundering(*) van de nog te bouwen terrasoverkapping, pizza’s bakken, verrotte balk vervangen en nog wat van die dingen, kijken we terug op een geslaagd weekend.

Veel gedaan, druk, maar toch leuk…

Wacht: pizza’s bakken?

Ja, want er moet uiteraard ook gegeten worden, tussen de middag. En dan kun je natuurlijk heel Hollands een boterham pakken, met een plakje worst en een tomaatje. Of wat kaas. Misschien spring je wel uit de band, en rooster je dat broodje wel.

Maar, zoals mijn vrouw ooit opmerkte: een tosti is ook gewoon een broodje ham/kaas, waarom dan niet een pizza?

Is gewoon een broodje kaas met tomaat. Maar dan warm. En knapperig. En wél lekker!

Dus stond aan het eind van de ochtend de Kitchenaid te kneden, en even later een bak deeg te rijzen. Geen grote hoeveelheden, maar genoeg voor 4 pizza’s. Als lunch.

En terwijl de kinderen zich uitleefden op de schommel en de glijbaan die we in de tuin hebben staan, en tussendoor hun best deden om zoveel mogelijk zand náást de zandbak te deponeren, begon ik pizza te bakken. En ineens klonk het vanuit de tuin "Het ruikt alsof ik op vakantie ben!". De geuren vanuit de keuken hadden de neus van mijn vrouw bereikt, en het was ook de kinderen niet helemaal ontgaan dat we vandaag niet gewoon "een broodje" eten, maar iets anders. Leuker. Lekkerder.

Gewoon simpele pizza’s waren het. Beetje deeg tot schijf gevormd. Tomatensaus erover. Wat kaas. En wat schijfjes tomaat. Beetje oregano om het af te maken. En een paar minuten later hadden we een mediterraanse lunch. Heerlijk, zo, op een zonnige, geslaagde zondag-middag! Het is dat er nog geklust moest worden, anders had een wijntje erbij, er vast ook wel ingegaan…

Maar omdat een pizza Margherita nu niet echt lastig is, en ook amper een recept nodig heeft, daarom een wat luxere, uitgebreidere pizza. Met biefstuk. Is weer eens wat anders, nietwaar?

(*)Voor wat betreft die fundering: dat klinkt groter dan het feitelijk is. Men neme 75 kilo beton-mortel, 3 bouwemmers en 7,5 liter water. Mortel met water mengen, goed mixen, en dan de emmers vullen. Hier komen straks 3 palen op te staan. Maar ach, "fundering"  staat wel stoerder…

Ingredienten

• 175 gram pizzadeeg
• tomatensaus
• ontbijtspek
• ui
• champignon in partjes
• 1 biefstuk
• geraspte kaas
• potje kappertjes

Bereiding

Snij de biefstuk in repen van ca. 5 mm dik. Marineer de biefstuk een half uurtje tot een uur, met wat zout, peper, kappertjes, en wat inmaakvloeistof van de kappertjes (een paar theelepels).

Beleg de bodem achtereenvolgens met tomatenbasissaus, geraspte kaas, enkele plakken ontbijtspek en ui. Verdeel dan de biefstuk en de champignons erover, en strooi er nog wat kappertjes, geraspte kaas, en oregano over.

Afbakken in een hete oven, tot de rand mooi bruin is.

Een theorie van een collega: "Kinderen zijn gek op eten dat begint met een P!"

Eens zien of dat klopt.

Patat.
Pannenkoek.
Pasta.
Peren.
Pizza.

Nou, dat klopt best aardig, eigenlijk.

Nou moet ik zeggen dat mijn referentiekader zich beperkt tot mijn eigen 2 kinderen, en ik dus geen representatieve steekproef heb gehouden, onder zeg 2500 kleuters.

Wat zoveel betekent als: your milage may vary, ofwel: baseer de opvoeding van je kinderen er vooral niet op.

Nu hebben onze kinderen ook wel een beetje ‘pech’ met ons als ouders, wat eten betreft, want ze hebben maar te eten wat de pot schaft, en als dat dan toevallig begint met een ‘P’ dan hebben ze geluk, maar we gaan niet alleen koken wat ze lekker vinden. Net zo belangrijk als gevarieerd, vers en vitaminerijk koken, hechten wij er ook belang aan, dat de kinderen verschillende smaken ontwikkelen. Dus niet alleen kip, met patat en appelmoes, maar ook risotto (is Eva gek op!), Thaise of Indische gerechten, Italiaans, of Hollandsche Pot^(r), en ook dingen als olijven (niet zo geliefd), courgette (dat dan weer wel) en allerlei soorten vlees en groente.

En dat leidt er hopelijk toe, dat we straks kinderen hebben die eten kunnen waarderen, en weten dat er meer smaken zijn dan de geijkte kinderhap, die niet geheel onverwacht, meestal uitblinkt in zoetigheid. Althans, dat is wat mij altijd opvalt bij ‘lastige eters’: doe er ies zoets bij (vaak appelmoes) en het wordt gegeten. Maar om nu een pasta carbonara met appelmoes of ketchup op tafel te zetten, gaat me te ver. Maar gelukkig is er ook eten dat de meeste kinderen ook zonder zoetigheid lusten. Dingen met een ‘P’ dus.

En zo stonden Eva en Christan zich gisteren bijna te verdringen, om maar als eerste aan tafel te mogen zitten. Want papa stond in de keuken.

Met deeg.

Voor Pizza!

Men neme een bol deeg. Mooie schijf van maken, tomatenbasis en kaas erop. En dan ui, ham, peer en brie. Afmaken met wat versgemalen peper uit de molen en een snufje oregano.

De kinderen storten zich als eerste op de korst, want dat is blijkbaar toch het allerlekkerst van een pizza!

Maar ik hoef gelukkig niet bang te zijn dat ik straks de binnenkant onaangeroerd in de groene container moet mikken. Want ook daar laten ze zich niet onbetuigd, en smikkelen en smullen tot de buikjes rond zijn. Waarna er met een scheef oog nog even geaasd wordt op een stukje korst van de pizza van papa of mama.

Maar dan hebben ze toch pech.

Of ook weer niet, want papa had daar al rekening mee gehouden, want op dat moment komt nog een versgebakken pizzaatje uit de oven, met extra veel korst!

Ach ja, ik moet ook eerlijk bekennen dat ik toch altijd met een tevreden gevoel in de keuken sta, wetende dat er zo heerlijk gegeten wordt van mijn baksels. Het is wat meer werk dan een bevroren kartonschijf in de oven schuiven, maar het eindresultaat, een heerlijk zelf-gedraaide, versgebakken pizza maakt die inspanning meer dan goed!

Ach, sommigen hebben vrijdag-patatdag, voor ons is het vaker zondag-pizzadag!

Ingredienten

• 175 gram pizzadeeg
• tomatenbasissaus
• geraspte kaas
• 1 peer, geschild, zonder klokhuis, in reepjes
• 1 ui, in ringen
• paar plakjes ham
• paar plakjes brie
• versgemalen peper
• oregano

Bereiding

Maak een platte schijf van het gerezen deeg. Bestrijk met de tomatensaus, en geraspte kaas naar smaak. Verdeel de ham over de bodem. Daarover de ui. Dan de peer, en leg de brei bovenop. Bestrooi eventueel met nog wat geraspte kaas. Versgemalen peper erover en een snuifje oregano.

Afbakken in een hete oven, tot de korst mooi bruin en de kaas gesmolten is.

"Jeetje! Post!" klonk de stem van Bert Visscher door ons kantoor op mijn werk. Collega’s keken verschrikt op, maar kennen het geluid inmiddels wel.

Een uiterst effectief signaal namelijk, om mij te laten weten dat ik een SMS ontvangen heb. Ik had dat een tijd terug zo ingesteld, omdat het normale signaal zo zacht is, dat ik berichten regelmatig mistte. Daarom dus deze nogal kenmerkende ringtone, die niet alleen erg herkenbaar is, maar soms ook voor leuke reacties zorgt, als weer eens een niets-vermoedende voorbijganger opgeschrikt wordt, wanneer ik in bijvoorbeeld door de stad loop.

Maar een SMS dus. Van mijn vrouw.

"Als ik de tuin in kijk, word ik zóó blij!" stond er.

De aanleiding was het feit dat ik 2 dagen eerder eindelijk het nieuwe gazon in onze achtertuin had aangelegd. Na 6 maanden een tuin te hebben gehad die leek op een schaalmodel van de loopgraven oorlog uit het begin van de vorige eeuw, compleet met schuttersputjes, loopgraven, zandbulten en verschroeide plekken, had ik een paar weken geleden het geheel omgespit. Daarna begon de periode van inklinken, egaliseren, bemesten, en uiteindelijk dus de graszoden besteld en gelegd.

En in plaats van een troosteloze aanblik, lag er een mooi groen tapijtje om het speeltoestel heen, was alles weer egaal, en kunnen de kinderen over een paar weken eindelijk weer in de achtertuin spelen. En na zo’n lange, koude winter is dat wel iets waar ze aan toe zijn: lekker buiten!

Mijn vrouw was dus blij, en ik zelf eerlijk gezegd ook. Een beste klus, zo’n tuin omspitten en begrazen, maar als het dan klaar is, kun je met een tevreden gevoel, pilsje in de hand, genieten van het resultaat.

Grote vraag is nu: wat heeft het voorafgaande in vredesnaam met koken te maken?

Vrij weinig, als ik eerlijk ben.

Alhoewel: dat tevreden gevoel, met een drankje in de hand, overkwam me een paar dagen eerder ook al eens.

Toen had ik ook iets met groen gedaan. Het groen van spinazie, welteverstaan.

Ik had namelijk een pizza gemaakt, volgens beproefd recept, met een anders-dan-anders topping: spinazie, spekjes, pijnboompitjes en feta. En lekker dat het was! Dus die gaan we zeker nog een keertje maken!

Ingrediënten

• 150 gram (diepvries-)spinazie
• 100 gram champignons
• 250 gram spekreepjes
• 1 klein uitje, gesnipperd
• 100 gram feta
• 25 gram pijnboompitjes
• 0,5 teentje knoflook
• peper
• oregano

Bereiding
Verhit wat olijfolie in een pan met antiaanbaklaag, en bak hierin de spekreepjes. Voeg het gesnipperd uitje toe, en fruit even mee. Dan de champignons erbij, zodat deze ook even kunnen meebakken in het spekvet. Tenslotte de spinazie erbij, en even kort opbakken. Op smaak brengen met wat peper. Zout is niet nodig, want dat komt al voldoende van het spek.

in een schone, droge bakpan even de pijnboompitjes roosteren, zodat ze wat meer smaak ontwikkelen. Deze kunnen dan bij de rest van de ingrediënten.

Snij de feta in blokjes/plakjes.

Maak een pizzabodem met wat tomatensaus, en verdeel het spek/spinazie mensgel over. Verdeel dan wat van de feta erover, en strooi eventueel nog wat geraspte kaas over de pizza.

Afbakken in de oven, zo heet mogelijk, tot de rand mooi bruin is, en de pizza knapperig.

Afgelopen zondag at ik een van de lekkerste pizza’s die ik de laatste maanden thuis heb gebakken.

Mijn vrouw had namelijk voorgesteld dat we pizza zouden eten, een 2-wekelijks ritueel hier in huize Kokend Water. Dochterlief maak je altijd blij met een pizza met ham, brie, peer, en wat versgemalen peper (ja ja, een kleuter met culinaire aspiraties!) en zonemans vind de korst het allerlekkerst.

Mijn vrouw weet de combi van brie met peer ook zeer te waarderen, en belegt haar halve pizza daar dan mee. De andere helft wordt belegd met wat we voor het gemak maar simpelweg ‘pittig gehakt’  hebben gedoopt: 200 gram rundergehakt, rul gebakken met een gesnipperd uitje, en een ruime hoeveelheid tabasco, sambal, chili- en cayennepeper. Afgemaakt met jalapeño-pepers, voor nog wat scherpte ("Nóg meer?" Ja, nog meer!) en een lekker fris zuurtje.

Normaal zou ik mijn eigen pizza beleggen met wat spek, maïs, pepertjes, champignon en ui, maar dit keer had ik zin in wat anders. Op zoek naar inspiratie sloeg ik de lijst van de plaatselijke pizzeria maar over. Dat was niet waar ik naar op zoek was. Ik was echt op zoek naar iets anders. Een combinatie waar ik nog niet eerder aan gedacht had.

Uit de kast pakte ik Jamie’s Italie. Een boek waar ik nog niet veel uit gemaakt heb, en eerlijk gezegd ook niet zo gek veel leuke dingen in vind staan. Maar ja, hij staat nu eenmaal in de kast. En ook voor Jamie geldt, dat als je een boek maakt over Italie, dat je dan niet om de pizza heen kunt. Hij geeft dan ook een stuk of 10 varianten, waaronder de margharita en de marinara, maar ook wat originelere combinaties.

En laat nu net ééntje daarvan me onmiddelijk aanspreken…

Een pizza, met ’slow roasted pork’.

Slow-food meets fast-food. Briljant!

Stukje varkensvlees gehaald, ingekerfd en ingewreven met venkelzaad en olijfolie. Paar uur in een hete oven en klaar. Nieuwsgierig proefde ik even van het vlees. De frisse, anijsachtige smaak van het venkelzaad combineert super met het varkensvlees!

’s Avonds maakte ik de pizza’s. Na een paar minuten in de hete oven was hij klaar. Beetje rucola erover, en aan tafel.

Ondanks het feit dat de pizza eigenlijk met tallegio zou moeten worden gemaakt (tallegio kopen in een Drenths dorpje met 1500 inwoners is een op voorhand verloren zaak….), en ik in plaats daarvan brie heb gebruikt, kan ik maar één ding concluderen: briljante combinatie!

Ik heb in de afgelopen jaren heel wat pizza’s gemaakt, maar dit is er echt eentje geweest die met stip de top 3 van lekkerste pizza’s binnenknalt! Kortom: een blijvertje, die ik snel weer zal maken!

Ingredienten

• Pizzadeeg
• Tomatenbasissaus
• 150 gram varkensvlees, bv. fricandeau
• Geraspte kaas
• ui, in ringen gesneden
• Brie
• Rucola
• Oregano
• Venkelzaad
• Peper&zout
• Olijolie

Bereiding

Kerf het vlees in met een scherp mes. Plet het venkelzaad in de vijzel tot het poederachtig is. Wrijf het vlees in, met het zaad, peper, zout en olijfolie. Leg in een ovenschaal, en rooster gedurende 2 uur, in een oven van 170 graden. Keer het vlees af en toe, zodat het aan alle kanten gelijkmatig geroosterd wordt.

Maak een pizzabodem en bestrijk deze met tomatensaus. Bestrooi ruim met geraspte kaas. Leg hierop de uien. Snij het vlees in plakken, en verdeel over de bodem. Verdeel ook wat plakken brie over de bodem, en strooi als laatste wat oregano over de pizza.

Bakken in de oven. Liefst op een pizzasteen, op de hoogste stand, en anders op een bakplaat, tot deze lekker bruin is, en de kaas gesmolten.

Leg de pizza op een bord, en verdeel er wat verse rucola over.

Foreign visitors: a translation of this article is available here!

De kleurrijke truien en de grote bril. Het enthousiasme. De haast kinderlijke verbaasdheid over een handig hulpmiddeltje. En natuurlijk de gevleugelde, onvergetelijke uitspraak "It’s amazing, Mike!". Het programma werd verguisd door de critici, en de hemel ingeprezen door de studenten van die tijd.

Even om de herinnering weer tot leven te wekken:

 En waarom begin ik hierover? Nou, ik heb mijn eigen ‘Amazing discovery’!!

Ik schreef er een paar weken geleden al een stukje over, en inmiddels zijn we een stuk of 15 pizza’s verder, en kan ik uit enige ervaring putten, om objectief te stellen dat ik het een super-ding vind! Ik maak mijn pizza’s volgens de Napoletaanse wijze. Dat wil zeggen: een vrij vochtig deeg, van bloem, gist, olie, zout en water. Daarop lekkere ingredienten, en bakken in onze pizza-oven, op een temperatuur van een graad of 400 Celcius.

Het deeg is geen probleem. De temperatuur ook niet. Maar hoe krijg je die pizza gemakkelijk van je werkblad, naar de steen in de oven? Dat was altijd een gehannes.

Bij de oven zat een hulpmiddel: een schijf, door midden gezaagd. Je moet daarbij de 2 helften neerleggen, de bodem erop leggen, en dan beleggen. Dan met behulp van de 2 delen naar de oven toe, en beide helften eronder vandaan trekken. Werkt wel aardig, maar echt handig is niet, want de bodem blijft nog regelmatig hangen aan de schijven.

Toen zelf maar een pizzaschep gemaakt. Gewoon een houten triplex plaatje, met een handvat eraan. Werkte al wat beter. Maar ook niet vlekkeloos, of zonder moeite. Nu was het weer het gedoe met maisgries die je eerst op de schep moet strooien, om te voorkomen dat je pizza blijft plakken aan de schep, met als gevolg dat alleen de ingredienten de pizza-steen bereiken, en dus je pizza totaal verknalt.

Enter: de Superpeel:

In feite niet meer dan een plat stuk hout, met een gleuf erin, en een stuk canvas, dat er als een soort lopende band omheen rolt.

Ik had de Superpeel besteld, via internet. Na contact met de eigenaar van de website, en tevens bedenker van de schep, heb ik de bestelling geplaatst. Verzendkosten naar Europa waren vrij stevig, maar ja, volgens de verkoper waren dat de daadwerkelijke kosten die de US Postal Service rekent, en moet hij die wel gewoon doorberekenen. Dus toch maar besteld. Na ongeveer 1,5 week bracht de postbode het pakketje aan onze deur. Een best forse doos.

Uiteraard direct uitgepakt en aan een inspectie onderworpen. Het hout is mooi glad afgewerkt, en behandeld met een soort sealer, die ervoor zorgt dat niets in het hout kan trekken. Het stuk stof, bestaat uit een mix van polyester en katoen, en is mooi sterk. Ik had voor de zekerheid nog een tweede stuk stof mee besteld; voor die $5,- extra, leek me dat wel verstandig.

Het principe is eigenlijk vrij eenvoudig: de stof werkt als een soort lopende band, waarop je de pizza schuift. De ‘peel’ zelf schuift zich dan heel makkelijk onder de pizza, waarbij je de stof tegenhoudt, met een houtje dat er ook in geklemd zit. Dat houtje hou je met 1 hand op dezelfde plaats, en met de ander schuif je de peel eronder. Een filmpje kan het denk ik wat beter uitleggen:

Een paar dagen later had ik het deeg gemaakt voor de pizza’s. Zoals beschreven in de handleiding heb ik eerst de stof ingewreven met bloem, om te zorgen dat er niets aan blijft plakken. Mijn bodem vervolgens gemaakt, saus erover, kaas, en allemaal lekkere ingredienten. En dan: het moment van de waarheid!

Wow!

Kan het niet beter uitdrukken! Voorheen ging het nogal eens mis als ik de pizza in de oven wilde doen, maar met de Superpeel is dat supersimpel! Geen gedonder meer met champigons die ervanaf vallen, of dat eerst het beleg en dan pas de bodem op de plaat belandt, maar gewoon keurig, volledig onder controle, die pizza op de steen.

"Sometimes it takes a genius to find the simple things among all the noise."

Wat mij betreft is het idee achter de Superpeel briljant in zijn eenvoud. En ideaal voor mijn "probleem".

De conclusie: het is door de verzendkosten naar Europa een wat prijzige aanschaf. Maar door de lage dollar (€1,- is ongeveer $1,50 waard), en het feit dat wij toch wel 1 keer in de week pizza eten, kon ik het voor mezelf wel goedpraten, om omgerekend €45,- uit te geven aan een pizzaschep.

Ofwel: als je graag bakt (en niet alleen pizza, maar ook ander onhandelbaar nat deeg, zoals ciabatta’s!), dan is het een regelrechte aanrader! Mijn eigen ‘ Amazing discovery’!

The colorful sweaters and the large glasses. The enthusiasm. The almost childlike amazement, over a handy little tool. And ofcourse the unforgettable tagline "It’s amazing, Mike!". The show was bashed by critics, and praised by students of the era.

To revive the memories of long gone:

Why this post? Well, I’ve found my very own ‘Amazing discovery’!!

I wrote about it, a couple of weeks ago, and since then, we are about 15 pizza’s down the line. And from hands-on experience, I can objectively say that it amazes me! I tend to make my pizza’s in the Napel’s way. In essence: a wet dough, consisting of flour, yeast, oil, salt and water. Combine that with good ingredients, and baked in our pizza-oven, at about 400 degrees centigrade.

The dough is not a problem. The temperature isn’t as wel. But how to get that pizza from the counter to the oven-stone easily? That was always a bigger issue.

The oven came with a tool: a disc, cut in half, made of plywood. You have to place the two halves on the counter, place your pizza-dough on it, and lasttly put on all ingredients. Then, by using the 2 parts, you transfer the dough to the stone, and pull the halves from underneath the crust. It sort of works, but is not ideal, because the dough still sticks to the peel, sometimes.

After that, I made my own pizzapeel. Just a simple, ordinary wooden board, with a handle. Worked better. But also, not without flaws, or without effort. In this case, I needed to use cornwheat, applied to the peel, before putting the dough on it, to prevent from sticking, which in itself cost me a couple of pizza’s, whereas the ingredients would reach the pizza-stone, but the dough got stuck to the peel.

Enter: the Superpeel:

In essence, nothing more than a piece of flat woord, with a hole in it, and a piece of cloth, which wraps around, kind of like a conveyor belt.

I ordered the Superpeel, through the internet. After initial contact with the owner of the site, who also invented the peel, I odered one for myself. Postage to Europe was a bit steep, but the seller assured me that that was due to the charges made by the US Postal Service. He had no choice but to charge the customer the same. So, I went ahead and ordered one. After about a week and a half, the mailman knocked on our door. He had a package. Quite a large package, actually.

Of course, the first thing I did, was unpacking, and get a closer look. Nicely finished wood, smooth surface, and treated with a sealant, which prevents stains and fluids getting into the wood. The cloth, a mixture of polyester and cotton, is nice and strong. Just to be sure, I ordered a second cloth along with the peel; for an extra $5,-, that sounded like the smart option.

The idea behind the peel is actually quite simple: the cloth acts like a conveyor belt, on which the pizza rests. The peel itself slides ver easily underneath the crust, by holding the cloth, with a little piece of wood clamped in the cloth. Keep the little piece of wood in the same place using the one hand, and slide peel under your pizza, using the other hand. Hmmm, maybe a little clip explains it better, tha a few words:

A few days later I made dough for pizza’s. As prescribed in the manual, I dusted  the cloth with flour beforehand, to keep the dough from sticking to it. Made the curst, added sauce, cheese and all sorts of nice ingredients. Next: the moment of truth!

Wow!

Can’t express it any better! Previously I occasionally made a mess of it, while putting the pizza in the oven, but with the Superpeel it’s super-simple! No more messing about with mushrooms falling of, or first landing the toppings and then the dough on the stone, but instead just plain and simple, with total ease and control, getting the pizza onto the stone.

"Sometimes it takes a genius to find the simple things among all the noise."

As far as I’m concerned the idea of the Superpeel is as brilliant as it is simple. And the perfect solution for my "problem".

Conclusion: the posting to Europe makes it a bit of a pricy item, but because of the current exchange rate between the dollar and the euro (€1,- is about $1,50), plus the fact that we eat pizza almost every week, I was able to convince myself, and spend €45,- (about $69,- ; $32,- for the peel and $37,- for posting) on a pizzapeel.

So: if you like to bake (and not just pizza, but also any other wet, unmanageble dough, like ciabatta), I can whole heartedly recommend the Superpeel. My very own ‘Amazing discovery’ !

“Lekker fokatsja gegeten!” klonk het door de telefoon.

Eva wilde even aan papa laten weten dat ze lekker aan het eten was.

Papa had namelijk gisteren pizza’s gebakken, en van het laatste bolletje deeg (want: iedereen zat al vol) een focaccia gebakken.

Bleek goed in de smaak te vallen, blijkens de reacties. Mijn vrouw beloofde een stukje over te laten, zodat ik het zelf ook nog kon proeven. ’s Avonds, als voorafje van de stampport rauwe andijvie, kreeg ik het laatste stukje. En verdraaid, dat was inderdaad goed gelukt zeg!

En eigenlijk heel makkelijk te maken. Ik had een portie van 175 gram deeg gepakt; deeg dat normaal niet gebruikt zou worden, omdat de magen reeds gevuld waren. Hiervan een platte schijf gemaakt. Niet zo plat als de pizza (2 - 3 mm), maar iets dikker. Zeg tussen een halve en hele centimeter dik. We hadden nog lekkere gekruide olijven staan, dus daarvan een stuk of wat in 2-en gesneden. Van een pizza had ik nog wat tomaat in repen gesneden over, en bestrooid met zout, olie, knoflook, en wat oregano. Olijf en tomaat in het deeg gedrukt, en er wat olijfolie overheen gesprenkeld. Een klein teentje knoflook gesnipperd (niet geperst!), en samen met wat gedroogde oregano en basilium erover verdeeld. Bakken in de pizza oven, tot de zijkant en onderkant lichtbruin zijn, en de focaccia gaar is.

Aangezien er bij de eters geen trek meer was, de focaccia in alu-folie verpakt, en in de koelkast gelegd. Misschien nog voor ’s avonds, en anders voor de lunch de dag erna. Maar ja, die dag erna was wel een maandag, dus papa zat gewoon in de kantine bedrijfsrestaurant zijn bammetjes te kanen die middag. En toen dus dat telefoontje. Bijdehandje!

Overigens had ze gisteren ook nog een lekkere pizza gehad (in bambino-formaat uiteraard) die ze helemaal heeft opgepeuzeld: een pizza, met tomatenbasis, geraspte kaas, dan beetje ham, peer(!), mozzarella en peper. Normaal hou ik niet zo van vruchten op de pizza, maar mijn kleine meid smúlde ervan. Schoon op, en ze had het er de dag erna nóg over. Papa = trots!

Ingredienten en bereiding? Tja, hoe de pizza bodems gemaakt worden hier, heb ik al eens uitgebreid beschreven, en ach, de toppings is toch gewoon wat je zelf lekker vind, nietwaar?

In ieder geval eten wij snel wéér pizza!