Deze pasta kan uiteraard niet ontbreken op dit blog!

Carbonara is afgeleid van het italiaanse carbone, dat kolen betekent. Dat verklaart wellicht waarom het verhaal gaat dat het het favoriete gerecht van houtskoolmakers makers was. Een andere theorie is dat de naam is verzonnen, vanwege het gebruik van vers gemalen zwarte peper.

In tegenstelling tot een hoop gerechten die je links en rechts vindt, wordt in het oorspronkelijke Italiaanse recept geen room gebruikt. Enkel kaas, eieren, water en olijfolie of boter. Het oorspronkelijke recept vermeldt ook dat je gebruik moet maken van wangspek van een varken, maar ja, vind dat maar eens in de lokale super! Pancetta is een goed alternatief, en als je ook dat niet kunt vinden, kun je gewoon spekblokjes, van ongerookt(!) spek gebruiken. De rooksmaak zou anders de smaak van de eieren en de kaas overheersen.

Wat ook belangrijk is, is om de eieren rauw door de gloeiend hete pasta te roeren. Op die manier worden de eieren gekookt door de pasta, en zal de saus zich mooi eraan hechten. Het zorgt er ook voor dat je een wat gladde saus krijgt, in plaats van een klonterig iets…

Ingredienten:

• 2 eierdooiers, geklopt
• 150 gram pancetta (Italiaans ontbijtspek), fijngesneden
• 4 el goede olijfolie
• 2 sjalotjes fijngesneden
• 4 el fijngesneden peterselie
• ca. 100 gr. geraspte parmezaan en/of pecorino kaas
• vers gemalen peper en zout naar smaak
• 250 gr. pasta

Bereiding:

Kook de pasta volgens de verpakking, al dente.

Meng de eierdooiers met de kaas, en wat water.

Bak de pancetta in de olijfolie met de sjalot tot geurig op laag vuur, voeg als laatste de peterselie toe. Doe dit bij de gare pasta en meng goed. Zet het even op middelhoog vuur, zodat de pasta lekker heet kan worden.

Doe als laatste het ei-kaas mengsel bij de hete pasta en roer goed door. Meteen serveren!

In het dorp waar ik woon hebben we 2 supermarkten. Een Golff en een C1000. Makkelijk. Dat wel. Maar het zijn beide wat kleinere supermarkten, met een wat beperkt assortiment. Daarom ook dat we soms even naar Assen rijden, omdat daar een AH XL zit, en dat is toch altijd weer leuk winkelen! Zo’n grote AH heeft niet alleen grootverpakkingen (met 2 kleine kinderen zijn we grootverbruikers van Pampers! ) , maar ook altijd lekkere dingen, hapjes en bijzondere ingredienten.

Albert Heijn heeft ook een eigen winkelblaadje, Allerhande. Normaliter blader ik dat een keer door, en leg het weer aan de kant, maar deze maand was het de moeite waard, en heb ik hem meegenomen en in het archief gestopt. Het was namelijk een special over Italie, en dat kan ik uiteraard niet laten liggen.

Veel leuke recepten, sommige moeilijk, andere eenvoudig. Één ervan pastte wel goed bij het warme weer van de afgelopen dagen, en die hebben we dan ook gemaakt. Erg lekker! Vooral de combinatie van kip en citroen/roomsaus met de spinazie was bijzonder smakelijk!

Ingrediënten

• 300 g tagliatelle
• 4 kipfilets
• 4 eetlepels olijfolie
• 1 citroen schoongeboend
• 250 ml slagroom
• 50 gram pijnboompitjes
• 1 teentje knoflook geperst
• 2 zakken panklare spinazie (a 300 g)
• aluminiumfolie

Bereiding

Kook de tagliatelle in ruim water met zout beetgaar volgens de aanwijzingen op de verpakking. Bestrooi de kipfilets met zout en peper. Verhit in een ruime koekenpan 2 eetlepels olie en bak de kipfilets op matig vuur in 10-12 minuten goudbruin en gaar.

Rasp de schil van de citroen en pers de vrucht uit. Verwarm de slagroom met 2-3 eetlepels citroensap en de rasp. Laat de saus 5 minuten zachtjes inkoken. Breng de citroen-roomsaus op smaak met zout en peper en eventueel wat extra citroensap.

Haal de kipfilets uit de pan en houd ze warm onder aluminiumfolie. Doe de rest van de olie in de koekenpan en fruit de knoflook 1 minuut.

Rooster in een droge koekenpan de pijnboompitjes tot ze licht bruin kleuren, en je de nootachtige geur kunt ruiken.

Voeg de spinazie in porties toe en laat iedere portie al omscheppend in 2-3 minuten op matig vuur slinken voordat je een volgende portie toevoegt.

Roer de pijboompitjes door de pan.

Giet de tagliatelle af en laat de pasta goed uitlekken. Schep de tagliatelle door de spinazie en verdeel over vier borden. Leg op elk bord een kipfilet en schep de saus eroverheen.

Vis en pasta gaan traditioneel goed samen. Zelf vind ik bijvoorbeeld gerookte zalm in een roomsaus erg lekker. De pasta die erbij kan is tagliatella (lintpasta) of bijvoorbeeld farfalle (vlindertjespasta).

Het gerecht is heel eenvoudig, en snel klaar, maar echt heerlijk!

Ingredienten:

• Pasta naar keuze, bijvoorbeeld farfalle
• 200 gram gerookte zalm(-snippers)
• 250 cc witte wijn
• 250 cc room (mag kookroom zijn, of een room-vervanger, naar keuze)
• 1 kleine prei
• 50 gram geraspte parmezaanse kaas
• 50 gram pijnboompitjes
• verse, gehakte basilicum
• (vis-)boullion blokje
• peper & zout

Bereiding:
Breng water aan de kook. Voeg als het kookt het boullion blokje toe aan het water. Dit geeft de pasta extra smaak. Kook de pasta volgens de aanwijzingen van de fabrikant hierin ‘al dente’.

Snij de prei in ringetjes.

Doe wat olijfolie in een saus-pannetje. Doe de witte wijn en de room hierin, en roer er de prei door. Breng verder op smaak met zout & peper.

Laat op laag vuur even pruttelen.

Bak in de tussentijd in een droge koekenpan de pijnboompitjes even, tot ze lichtbruin kleuren, en lekker ruiken.

Voeg dan de zalm, de pijnboompitjes en de basilicum toe aan de roomsaus.

Doe wat pasta op een bord, doe er wat zalm/saus over, en bestrooi met geraspte parmesan!

In Italie noemen ze deze saus ‘ragú’. Het is een basissaus, waarvoor elk gezin wel zijn eigen recept heeft. Onterecht wordt het ook wel gezien als een toeristensaus (voor spaghetti bolognese), maar geloof me: de Italianen zelf kunnen dit ook waarderen. Al moet ik er dan wel bij zeggen dat zij veel minder saus over hun pasta doen, dan wij in Nederland, en geen spaghetti gebruiken, maar tagliatelle.

In Italie gaat het om de pasta, en niet direct om de saus die er over heen gaat. Heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat de pasta’s in Italie van veel hogere kwaliteit zijn. In Nederland zijn we al blij met Honig, maar iemand die ooit geproefd heeft van Barilla of De Cecco (of liever nog: verse pasta!) die weet dat Honig eigenlijk maar muf is en naar karton smaakt!

Je kunt deze saus natuulijk ook over de pizza doen! Een Pizza Bolognese dus!

Onderstaand is het traditionele, Italiaanse recept. Zónder kippenlevertjes, die er volgens sommige in horen, maar mét melk (die volgens anderen weer niet nodig is).

Ingrediënten:

• 1 stengel bleekselderij
• 1 wortel
• 1 ui
• 100 gram Pancetta / rookspek
• 200 gram (runder-)gehakt
• 100 cc witte wijn
• 100 cc melk
• 1 kopje bouillon
• 200 gram gepelde, gesneden tomaten (uit blik)
• 2 eetlepels tomatenpuree
• peper, zout, oregano

Bereiding:
Snij bleekselderij, wortel en ui in kleine stukjes. Doe wat olijfolie in een braadpan en bak hierin de bleekselderij, wortel en ui. Snij het spek in blokjes en voeg samen met het gehakt toe. Bak dit rul en bruin.
Doe dan de wijn, daarna de bouillon erbij. Tomaten en puree toevoegen. Wanneer het zachtjes kookt de melk erbij. De melk neutraliseert het zuur van de tomaten en de wijn, en maakt de saus lekker zacht.

Op smaak brengen met peper, zout en oregano.

Laat dit minimaal een uur, op laag vuur, sudderen. Hoe langer hoe lekkerder. 3 of zelfs 4 uurtjes maakt de smaak alleen maar intenser en voller. Mocht het te droog worden, gewoon wat water of rode wijn erbij.

Opdienen met een goede kwaliteit pasta (bv. De Cecco of Barilla), en bestrooien met vers geraspte Parmesan. Het is een stevige saus met stevige smaak, die een dito pasta nodig heeft, en liever dus geen spaghetti erbij, maar eerder penne of tagliatelle!

Één van mijn favoriete pasta’s. Zowel om te eten, als om te maken!

Het kost wat moeite en tijd om te maken, maar de beloning is er naar: een stevige vulling, mooie pasta en een pure, volle smaak! Ik reken altijd minimaal 2 uur voorbereiding, en een ruim half uur in de oven.

De naam cannelloni betekent in het Italiaans overigens ‘grote pijpen’, wat dus een letterlijke beschrijving is van deze pasta-vorm!

Bereiden:
Doe wat olijfolie in een braadpan, en fuit hierin de ui en de bacon. Voeg na een minuut of 5 de champignons en de knoflook toe. Na een minuut of 3 kan het gehakt en de peterselie worden toegevoegd. Bak het bruin en rul. Voeg nu de droge basilicum en de bouillon toe. Breng op smaak met peper, en eventueel zout. Ik gebruik zelf een bouillon blokje (ik weet het: vers is lekkerder, maar ook veel meer werk!), waar al behoorlijk wat zout in zit. Ik voeg zelf dus geen extra zout meer toe.

Laat dit voor ongeveer een uur pruttelen, op laag vuur, met de deksel op de pan. Hierna nog een half uur, zonder deksel. Roer de mozzarella, het ei, en het broodkruim of paneermeel erdoor, zodat je een smeuige, maar toch wat stevige massa krijgt.

Vul de cannelloni pijpjes met de vulling. Eventueel kun je de pijpjes voorkoken, maar dat is niet echt nodig. Ze worden ook gaar in de oven. Het vullen kan met een spuitzak, of een lepeltje.

In de tijd dat de vulling op het vuur staat, maak je de basissaus: doe olijolie in een pan, en fruit de knoflook en de ui hierin. Voeg de tomaten toe en de basilicum, en breng op smaak met zout en peper. Laat dit ook een half uur tot een uur zachtjes koken.

Verwarm de oven voor, op 180 graden.

Maak tot slot de bechamelsaus. Je kunt dit zelf maken, maar je kunt ook een pakje gebruiken. Zorg dat de bechamelsaus lekker dik is. Eventueel kun je nu wat geraspte kaas door de saus roeren.

Doe de tomatenbasis op de bodem van een flinke ovenschaal. Leg hierop de gevulde cannelloni pijpjes. Giet de bechamelsaus erover, zodat alles goed bedekt is.

Bak de cannelloni op 180 graden, gedurende 30 to 35 minuten. Om te zien of het gaar is, kun je met een houten prikkertje in de pijpjes prikken. Als het zonder problemen tot de bodem gaat, is het gaar. Laat voor het opdienen even 5 minuten staan.