Marktplaats.nl blijft een fenomeen. Van aquarium tot zwembad, zo’n beetje alles wat te verhandelen is, staat er te koop. En dan vaak ook nog meerdere keren. Meestal gebruikt of 3e hands, maar ook genoeg spullen die gewoon nieuw zijn.

Berucht zijn natuurlijk de dagen ná de kerst, waarop Jan en alleman zijn kerstpakket-inhoud te koop aanbiedt. Flensjespannen, chocoladefonteinen, weegschalen, kookschalen en wat het bedrijfsleven zijn medewerkers allemaal nog meer gunt, waar die bewuste medewerkers niets mee willen of kunnen.

Als je op zoek bent naar iets dat je graag wilt hebben, kun je natuurlijk gewoon naar de winkel gaan. Maar wij kijken altijd ook eerst even op marktplaats. Voor hetzelfde geld (hoewel, meestal minder!) staat het in de buurt te koop. Nieuw, overcompleet, ongebruikt, van "geen idee hoe het werkt" tot "ooit eens gekregen". Zo ook onze pasta-machine. Zat in een doos, en ze hadden het gekregen op hun trouwdag. Ze vonden het alleen te bewerkelijk. Vreemd, want hij was gloednieuw, zat nog helemaal in de verpakking, dus ze hadden hem nog niet geprobeerd. Maar dat was meteen ook mooi voor ons. Want wij wilden er graag een hebben, en hadden de eventuele extra moeite van verse pasta er wel voor over.

Dus voor de helft van de winkelwaarde een pasta-machine gekocht, met opzetstukken voor lasagna, spaghetti, tagliatelle, pappardelle en ravioli. Vooral die laatste is redelijk bijzonder. Die vind je namelijk niet zo vaak, en die wilde ik er wel persé bij hebben. Niet omdat je zonder dat opzetstuk geen ravioli zou kunnen maken, maar wel omdat het mét dat element volgens mij wel makkelijker en sneller gaat. De praktijk zal dat moeten uitwijzen, want we hebebn het nog niet geprobeerd.

Wel hebben we nu een aantal keren pasta gemaakt. Spaghetti, tagliatella en lasagna. En eigenlijk is het heel makkelijk. Gewoon per 100 gram bloem 1 ei, wat zout, en een klein scheutje olijfolie. Voor de bloem gebruik ik een mengsel van 25% durumtarwe (semolina) en 75% eiwitrijke bloem (in dit geval de Surprima van Soezie; top meel!). In de Kitchenaid laten kneden, en de ballen deeg door de machine heen halen. Het is even uitvissen wat het makkelijkst werkt, maar als de pasta eenmaal hangt te drogen geeft dat een mooi gezicht.

Heel kort koken (want verse pasta is binnen no-time gaar) en genieten van verse pasta. Echt genieten, want het is gewoon veel lekkerder dan uit een pak. We waren altijd erg te spreken over de pasta’s van Barilla en De Cecco, en die zullen we ongetwijfeld nog steeds gebruiken, maar vers is net dat beetje lekkerder.

Deze keer maakte ik lasagna.

Een tijdje terug had ik een dikke pan Bolognese saus gemaakt. Bewust 4x zoveel als nodig voor het diner. Kon ik mooi 3 bakken invriezen. Zo gezegd, zo gedaan. En nu dus 1 bak eruit gehaald. Beetje extra gehakt aangebraden, met een uitje, en een blik tomaten opengetrokken. Dit omdat de portie saus voor de lasagne nét te weinig was, en omdat schoonmoeder zou mee-eten. Daarna verse lasagna-vellen gemaakt. Saus, bladen en béchamelsaus in een ovenschaal en 20 minuten in de oven. Stukje brood erbij, en werkelijk waar: een van de lekkerste lasagna’s ooit, waar níets uit een pakje aan te pas is gekomen. Werkelijk alles had ik zelf gemaakt. Goed, er zat een half bouillon-blokje door. Maar voor de rest: puur natuur, en geen geur-, kleur-, of smaakstoffen.

Toch iets waar ik best een beetje trots op ben!

Ingredienten

• 750 ml bologonese saus
• 150 gr durumbloem
• 450 gr gewone tarwebloem
• 5 eieren
• peper&zout
• nootkuskaat
• olijfolie
• 30 gram boter
• 30 gram patentbloem
• 500 ml melk
• 50 gr geraspte kaas (bv. parmezaanse kaas, of peccorino)

Bereiding
Meng de bloem met een snuf zout en de eieren. Kneed tot je een goed gemengd deeg hebt. Voeg eventueel 1 of 2 eetlepels water toe, als het te droog is. Verpak in vershoudfolie, en laat een uurtje rusten, zodat het vocht goed kan doordringen in de bloem. Maak met behulp van een pastamachine hier lasagna vellen van.

Verdeel wat saus over de bodem van een ovenschaal. Leg hierop velletjes lasagne, en dek weer af met wat saus. Ga zo door, tot je de gewenste dikte hebt bereikt.  Standje 4 werkte bij ons prima.

Smelt boter in een pan, en roer de bloem erdoor.  Laat even gaarbakken, en voeg de melk toe. Breng op smaak met peper, zout en nootmuskaat. Laat warm worden, tot het dik en lobbig is. Roer de kaas erdoor. Verdeel over de lasagna.

Afbakken gedurende 20 minuten op 200 graden, tot de saus een beetje bruin gekleurd is.

Pasta als ovengerecht. Automatisch denk je dan aan lasagna. De bladeren pastadeeg afgewisseld met een rode saus, en bovenop de bechamelsaus. Klassiek Italiaans. En lekker!

Makkelijk ook. Want je kunt het maken, bijvoorbeeld een dag vantevoren, het dan in de koelkast zetten, en in de oven warm laten worden. Handig dus als je eters krijgt. Of als je voorziet dat je voor je werk een dag weinig tijd hebt.

Maar waarom zou je stoppen bij lasagne? Waarom niet een andere pasta in de ‘forno’ maken? Penne bijvoorbeeld.

Dus vandaag de spullen bij elkaar gegrist, om een ‘pasta al forno’ te maken. Gekozen voor een penne pasta. Een open pasta, met voldoende ruimte voor wat saus, en een klassieke tomaten saus gemaakt. Lekker met olijven, champignons, en paprika. Gewoon wat we in huis hadden.

Bechamelsaus gemaakt, en het valt me telkens weer op, hoe eenvoudig dat dat eigenlijk is. Voorheen gebruikten we daarvoor wel eens een pakje (schande! ). Ik had me namelijk nog nooit erin verdiept. Op advies van een collega dat toch maar eens gedaan, en wat blijk? Doodsimpel!

Voor een halve liter melk, smelt je 30 gram boter in een pannetje. Niet bruin laten worden, maar gewoon smelten. Dan 30 gram bloem erbij, en goed roeren met een garde. Je krijgt dan een soort pasta-deegje. Beetje warm laten worden, zodat de bloem gaar wordt. En weer: niet bruin laten worden, anders wordt de uiteindelijke saus ook bruin. Dan de melk erbij, en op smaak brengen met peper, zout en wat nootmuskaat. Als de melk warm wordt (wel zeer regelmatig roeren!) dan wordt de saus vanzelf dik.

Volgens Harold McGee komt dat doordat bij het verhitten van de roux (de boter/bloem) in de melk, uiteindelijk allemaal zetmeel vrijkomt, dat een binding aangaat met het vet uit de melk. Vandaar dat dit waarschijnlijk ook alleen werkt met halfvolle of volle melk. Magere melk heeft te weinig vet om dik te worden. Schijnt dat ze dit al in 1570 ontdekt hebben, ergens in Duitsland. In de 17e eeuw is het ook in Italie in bruik gekomen. Hoezo klassieke methode!

Ingredienten

• 500 gr droge pasta, bijvoorbeeld penne
• 300 gr rundergehakt
• 150 gr champignons
• 100 gr pancetta of gerookt spek
• 3 tomaten
• 2 uien
• 1 rode paprika
• 100 ml room
• 500 ml melk
• 1 pot sugo casa, van 450 ml
• geraspte kaas
• oregano, basilicum, nootmuskaat
• peper&zout
• olijfolie

Bereiding
Pan water op het vuur, om de pasta te koken. De pasta hoeft niet gaar te zijn; het geheel gaat nog zeker 2o minuten in de oven, en gaart dan wel helemaal.

Snijd de champignons in partjes, snipper de ui, en bak beide in een pan op wat hoger vuur, in oilijfolie. Knoflook en peper en zout erbij. Pancetta toevogen en even laten aanbruinen. Dan het gehakt erbij, en beetje laten bruinen. Hoeft niet helemaal gaar; dat komt wel in de oven.

Op het laatst de pot sugo casa erbij, lekker op smaak brengen met oregano en basilicum en even laten pruttelen. Dan de room erdoor roeren.

Intussen de tomaten ontvellen en in kleine blokjes snijden. Of een blik opentrekken. Dat kan natuurlijk ook, maar dan wel even laten uitlekken.

De bechamelsaus maken, door de boter te laten smelten, en de bloem erdoor te roeren. Even kort verhitten en de melk erbij. Zeer regelmatig roeren, want als het warm wordt dikt het in. Op smaak maken met peper, zout en wat nootmuskaat. Strooi er dan nog wat kaas door.

Ovenschaal vullen met een laag pasta, tot ongeveer de helft van de hoogt. Dan de saus erover. Stukjes tomaat verdelen erover. Bechamelsaus eroverheen gieten, en eventueel nog wat geraspte kaas erover strooien.

20-25 afbakken, in een oven van 180 graden, tot de saus mooi bruin is.

Culinaire ketterij.

Beter kan ik het denk ik niet echt omschrijven. Of zou het toch stiekem een beetje ‘fusion-cooking’ zijn?

Feit is dat het recept van vandaag, behalve dan de naam, weinig met zijn oorsprong meer van doen heeft, ondanks dat er pasta en iets van tomaten in zitten. Maar Italiaans kan ik het met de beste wil van de wereld niet noemen.

Ik vermoed dat dit gerecht ergens in de jaren 50 of zo is ontstaan, in een poging om de Nederlandse huisvrouw een beetje buitenlands te laten koken, zonder dat de Nederlandse man direct in opstand zou komen, omdat het geen ‘degelijke kost’ zou zijn. ‘Verandering van spijs doet eten’ is dan wel een mooi spreekwoord, maar dat is ‘Wat de boer niet kent, eet hij niet’ ook!

Met deze Hollandse macaroni kon in ieder geval nog voor een deel de schijn worden opgehouden, dat het allemaal heel normale ingredienten zijn, en dat het toch hip buitenlands eten is. Valt me nog mee dat er geen appelmoes bij moet worden geserveerd!

Ik heb het voor het eerst gehad, toen ik als opstandige puber bij mijn a.s. schoonouders ging eten. Ik kende mijn (destijds) vriendin nog niet zo lang, en kwam terecht in een huis met 2 ouders, en 3 pubers varierend van 16 (mijn vriendin) tot 23 jaar oud. Allen met aanhang, waaronder ik zelf dus. Dat was even wennen, want thuis was ik de oudste, en hier was mijn vriendin de jongste.

Maar goed. Het gezin waar ik dus te gast was bestond op een normale zaterdag uit 8 personen, waarvan 3 of 4 flinke eters. Zie dan maar eens iets te koken, waar zo’n hele club van kan eten, zonder een vermogen kwijt te zijn, of de halve zaterdag in de keuken te verblijven.

Schoonmoeder had het dus goed gezien: een 1-pans gerecht, en dan in een lekker ruime hoeveelheid, zodat alle hongerige magen goed gevuld worden. Kunnen de kindertjes tenminste fastoenlijk gaan stappen, op zaterdag-avond! De pan ging meestal dan ook schoon leeg.

Ik ben inmiddels al weer een paar jaar getrouwd met haar dochter, en nog steeds zetten we dit geregeld op tafel. Enerzijds omdat dat makkelijk is (flinke hoeveelheid maken, de helft gaat op, en de helft gaat de diepvries in, voor een ‘makkelijke’ dag), en omdat het ook gewoon nog steeds lekker is. Onze kinderen smullen er op hun beurt ook weer van. En dat is een mooi pluspunt!

Eventueel kun je een en ander nog wat extra kruiden, met bieslook, basilicum of oregano. Of doe er in schijfjes gesneden champignons door!

Ingredienten
450 gram elleboogjespasta (liefst van Grand d’Italia en niet van Honig!)
1 prei
1 rode paprika
2 uien
2 dikke plakken schouderham
1 dikke plak boterhamworst
5 eieren
geraspte kaas
Heinz tomatenketchup
peper&zout
olijfolie

Bereiding
Snipper de uien. Snij de prei (inclusief groen) in kleine stukjes, en was deze. Was de paprika, en snij ook deze in kleine stukjes. Snij de boterhamworst en ham in kleine blokjes. Kluts de eieren en voeg wat peper en zout toe.

Fuit de ui en prei in wat olijfolie, in een grote hapjespan of wok. Voeg het vlees toe, en tenslotte de paprika. Bak de eieren in een koekenpan rul, als een roerei, en voeg toe aan de grote pan/wok. Breng op smaak met peper en zout.

Kook intussen de pasta in een ruime pan met water en zout. Zorg dat de pan groot genoeg is, want de groente en het vlees moeten er nog door.

Giet de pasta af, als deze ‘al dente’ is, doe terug in de pan en roer het groente/vlees mengsel erdoor.

Serveren met geraspte kaas en (Heinz!) tomaten ketchup.

Laagjespasta.

Ongelooflijk eigenlijk hoe je kunt varieren, met een produkt wat in de basis uit niet meer bestaat dan bloem, water, zout en eventueel ei! Tientallen variates in gedroogde pasta vormpjes, van maccheroni, spaghetti, farfalle, fusilli, tagliatella, tortellini, canneloni en vandaag dus lasagna!

Lasagna (meervoud is lasagne) is een perfect hoofdgerecht, als je bezoek krijgt. Maak het gewoon een dag vantevoren, bak 10 minuten in de oven, en een dag later bak je het nog 20 minuten af, en serveert het! Zo kun je op de dag dat je bezoek krijgt lekker met je bezoek bezig, in plaats van te zwoegen in de keuken.

Klassieker in dit verband is natuurlijk de Lasagna Bolognese, met de bekende vlees/tomatensaus tussen de vellen. Dit is ook de versie die je vaak tegenkomt in die vreselijk melige kant-en-klaar varianten, die je moet verwarmen in de magnetron. Tja, het is warm, en het is eten, zullen we maar zeggen.

Vandaag een variant op die lasagna, namelijk een versie met tomatensaus op de bodem, en dan een vulling van spinazie, ricotta kaas, walnoten en spekjes.

Gebruik een flinke vierkant of rechthoekige ovenschaal. Rond is lastig met lasagna. Gebruik ook het liefst lasagna-vellen van de goede Italiaanse merken (Barilla, De Cecco) of Grand d’Italia, en niet die van Honig. Die van Honig zijn klein en vierkant, waardoor een schaal vaak lastig goed te beleggen is. De anderen zijn mooi langwerpig, en maken het veel makkelijker om de vulling goed te bedekken.

Het geheel wordt overgoten met een bechamel saus. Natuurlijk zit dat ook in een pakje, maar maak het ook eens zelf. Supersimpel, en nog véél goedkoper ook! En minstens zo lekker!

Overigens kun je hiervoor prima gebruik maken van de potten ’sugo casa’ van de diverse merken. Deze huis-sauzen bestaan vaak uit een tomatensaus, met zout en kruiden, en zijn snel, makkelijk en smaken vaak prima. In de Italiaanse voorraadkasten staan vaak ook meerdere potten of flessen, zeker in de winter, wanneer verse en smakelijk tomaten duur en lastig te krijgen zijn.

Ingredienten

• Zoveel lasagna vellen als nodig
• 450 gr (diepvries-)spinazie
• 150 gr ricotta
• 250 gr spek of bacon
• 100 gr gepelde walnoten
• 50 gr geraspte kaas
• 4 el verse basilicum
• 400 ml sugo casa (tomatensaus in fles/pot), met kruiden
• 1 kleine ui
• 1 teentje knoflook
• 1 bolletje mozzarella
• nootmuskaat
• 50 gr boter
• 50 gr bloem
• 500 ml koude melk
• peper&zout

Bereiding
Snipper de ui en snij het spek of de bacon in kleine blokjes. Bak het spek even aan, in een pan met anti-aanbak laag, zonder boter. Als het vet begint los te komen, doe dan 1 teentje geperste knoflook, en de gesnipperde ui erbij. Even laten fruiten.

Meng de spinazie met de ricotta, en breng op smaak met nootmuskaat, peper en wat zout. Niet teveel zout, als je spek gebruikt.

Plet de walnoten met de platte kant van een groot mes, of doe ze in een plastic zakje, en sla een paar keer met een soeplepel erop. Meng de noten, samen met het ui/spek mengsel, door de spinazie en ricotta.

Snij de baslicum klein, en roer door de sugo casa. Verdeel 3/4e van de sugo casa over de bodem van een ovenschaal.  Leg hierop een eerste laag lasagna vellen. Verdeel hierover de helft van het spinazie/ricotta mengsel. Hierop weer lasagna vellen. Verdeel hierover de rest van de sugo casa, en verdeel wat schijfjes mozarella hierover.
Dan weer wat lasagna vellen, en verdeel hierover weer spinazie/ricotta. Eindig met een laag lasagna vellen.

Maak de bechamelsaus, door de boter in een pan te laten smelten, maar niet bruin te laten worden. Doe de bloem erbij, en roer goed. Je hebt nu een wat dikkige pasta. Doe de melk erbij, en laat op temperatuur komen. Als het warm is wordt het vanzelf dik. Breng nu op smaak met nootmuskaat, zout & peper. Verdeel dit over de lasagna, zodat alles goed bedekt is. Strooi tenslotte de geraspte kaas erover.

Gaar laten worden, gedurende 30 tot 35 minuten, in een voorverwarmde oven, van 180 graden.

De lasagna is gaar, wanneer je een satéprikker er makkelijk doorheen kunt steken, zonder weerstand te voelen.

Haal de pasta daarna uit oven, maar laat de schaal nog zeker 5 minuten staan. Wees gerust, de pasta blijft heet genoeg, maar door het even laten staan, blijven de laagjes mooi, als je het in porties snijdt, en op het bord legt. Anders wordt het zo’n drab, en da’s zonde!

Ik had al eens een recept gepost, voor pasta met zalm en prei. Dit keer een (snelle) variatie: we vervangen de prei gewoon door spinazie. Een kleine wijziging, die een totaal ander gerecht tot gevolg heeft.

Normaal ben ik niet zo’n fan van spinazie. Althans, de versie met ‘de bloep‘, want die vind ik gewoon niet te eten. Versie spinazie, geroerbakt, of in een pasta, en zelfs op de pizza, is wél erg lekker.

We hadden weer eens weinig tijd, maar we proberen desondanks toch altijd weer een beetje vers te koken. Vandaar deze simpele, maar oh zo lekkere variant!

We hadden dit keer geen gewone tranches zalm, maar 2 moten. Even kort gebakken in de grillpan, met wat olijfolie, peper en zout. Uit de pan gehaald, en het vlees gescheiden van de graat. Je moet dan wel wat alerter zijn op graatjes, waar je bij de tranches geen last van hebt, maar het voordeel van de moten is dat je wat grotere stukken zalm hebt. Uiteindelijk proef je dus ook wat meer zalm. Pluspunt dus, wat mij betreft, want pasta met zalm is erg lekker.

Je kunt verse spinazie gebruiken, maar ik denk dat diepvries ook wel goed werkt.

Ingredienten:

• 350 Tagliatelle (lintpasta)
• 250 zalm (moot of plakken)
• 250 gr spinazie (diepvries of vers, maar geen roomspinazie!)
• 3 sjalotjes
• 25 gr bloem
• 125 ml room
• 150 ml melk
• 50 gram pijnboompitjes
• 2 teentjes knoflook
• 50 gr parmezaanse kaas, geraspt
• citroensap
• bieslook
• peper & zout
• olijfolie

Bereiding:
Kook de pasta al dente. Pel en snipper de sjalotjes, en fruit ze even in een pannetje. Maak een blanke roux van de bloem en 25 ml. melk. Voeg de room en overige melk toe, alsmede de spinazie. Knijp de knoflook fijn in de saus en voeg het citroensap toe.

Rooster de pijnboompitjes even in een droge pan en voeg ze toe aan de saus.

Als je moten zalm gebruikt: even kort bakken in een pan, met wat olijolie, peper en zout, en daarna het vlees van de graat scheiden. Wel opletten op graatjes! Voeg dan de zalm toe aan de saus en als de parmesan.

Laat even lekker pruttelen en breng op smaak met zout&peper en voeg op het laatst de fijngesneden bieslook toe.

Serveren over de pasta, met nog wat geraspte parmesan erover.

Herfst. Normaal een tijd van regen, wind, koud en guur. Gelukkig valt dat tot nog toe best mee. Het weer is de afgelopen maand (op een paar regenachtige dagen na) best aardig geweest.
Zo ook afgelopen zondag. Dus papa en mama de groene kaplaarzen aan, en Eva de roze! Christan in de kinderwagen met terreinbandjes, en hup! naar het bos.

We gingen eigenlijk op zoek naar kastanjes, maar daar was het toch nét te vroeg voor nog. De paar die er lagen waren nog erg wit, en vooral schaars. Volgende week dus nog maar eens proberen.

Met onze karavaan liepen we zo lekker over de bospaadjes, tot Eva ineens riep “Kijk, papa! Nootjes!”. En warempel, beukennootjes! En niet zo weinig ook!

Ik kan me nog van heel lang geleden herinneren dat ik eens met een vriendje van de lagere school beukennootjes heb gegeten, die toen zomaar op de stoep lagen, onder een dikke beuk. Heel bijzonder vond ik dat, dat je iets dat op de grond ligt, en eigenlijk van een boom afvalt zomaar kunt eten.

Toch mooi om dat ook aan je kinderen te leren. Niet alles is uiteraard eetbaar, maar tamme kastanjes wel. En beukennootjes ook!

Bij gebrek aan kastanjes dus beukennootjes verzameld, en na een kwartiertje zoeken, waarbij die kleine meid telkens met lieve, kleine handjes nootjes kwam brengen, hadden we een zakje met nootjes.

Nadat we een paar nootjes puur natuur hadden gegeten, rees in mijn achterhoofd uiteraard het idee, dat je er misschien wel mee kunt koken. Geen idee wat dat dan precies zou moeten zijn, dus maar eens gaan surfen op het net. Helaas leverde een zoektocht op internet niet zo veel op: helemaal niets er mee doen, een toch wel complexe soep maken of (voor mij) té zoete snoepjes.

Niet helemaal wat ik voor ogen had…

Maar ineens had ik het! Lekkere pasta, met een noten saus!

Ingredienten:

• 100 gr. gepelde beukennootjes
• 50 gr. pijnboompitjes
• 1/2 teentje knoflook
• bosje peterselie
• 250 cc room
• parmezaanse kaas
• 30 gr. boter
• 30 gr. bloem
• peper & zout

Bereiding:
Kook de pasta volgens de aanwijzingen van de fabrikant al dente. Het lekkerst hierbij is een gevulde pasta. Persoonlijk vind ik de verse tortelloni van Albert Heijn hierbij erg lekker. Deze is er in een aantal varianten, waaronder een met kaas en noten.

Rooster de pijnboompitjes en beukennootjes even in een droge koekenpan. Daar wordt hun smaak wat voller en lekkerder van!

Hak de nootjes en pitjes samen met het knoflook en de peterselie in de keukenmachine fijn, en doe alles in een kom. Hou wat nootjes en pitjes achter. De nootjes en pitjes die je achter houdt plet je even met de zijkant van een groot mes, zodat je wat grotere stukjes hebt.

Meng de gemalen nootjes, met de room, en breng op smaak met zout en peper.

Smelt de boter in een steelpannetje, en maak met de bloem een witte roux. Doe het room-noten mengsel erbij. Voorzichtig warm laten worden, en de kaas erbij doen, zodat deze lekker smelt. Voorzichtig even laten inkoken.

Serveer met de pasta.