Eind augustus zijn we een weekje op vakantie geweest. Niets indrukwekkends, gewoon een weekje in de Eifel gebivakkeerd, om even weg te zijn van thuis, lekker te ontspannen, en vooral niet te klussen.

We zouden op zaterdag aankomen, maar die dag vierde mijn moeder ook haar 60e verjaardag. We besloten e.e.a. te combineren, en op vrijdag al richting Limburg te rijden, bij mijn broer te logeren, zodat we op zaterdag nog even het feest konden meepikken, en daarna naar ons vakantie-adres konden doorrijden.

Limburg dus. Want ja, al woon ik in Drenthe, mijn wortels liggen in Limburg. Zuid-Limburg dan ook nog. Een kilometer of 3 van de Belgische grens, in een klein plaatsje, Mechelen. Daar bestaan er 3 van, waarvan 2 in België, en eentje dus in Nederlands Limburg.

Enfin, het feest op zaterdag was heel gezellig, en voorzien van de gebruikelijke Limburgse vlaai, koffie, en de nodige hapjes en drankjes. Zo tegen een uur of 5 ’s middags besloten we dat het nu toch echt tijd was om naar de Eifel te rijden. Vanuit het huis van mijn ouders was het nog een anderhalf uur rijden, dus dat viel mee.

Kids in de auto geladen, navigatie op het juiste adres gericht, en klaar voor vertrek!

Mijn moeder schoot ineens te binnen, dat ze nog iets voor me had gekocht, waarvan ze weet dat ik het enorm lekker vind, maar dat het in Drenthe niet te krijgen is. Een klein pakje, verpakt in aluminiumfolie, in een zakje, in een zakje, in een zakje.

Dat zijn inderdaad 3 zakjes.

Niet voor niets.

Het was namelijk een blokje Limburgse kaas.

En Limburgse kaas geurt een beetje.

Beetje veel.

Stinkkaas heet het soms ook wel.

Maar: gecombineerd met een snee onvervalst Limburgs ‘zwartbrood’ en appelstroop, is het een onverslaanbare lekkernij!

Dat zwartbrood, een "bölke" ofwel bolletje, is een roggebrood. Niet zoals het Friese, dat gemaakt wordt van een zeer grove maling van de rogge, en dat ondanks een uur bakken nog wat vochtig blijft, en niet gerezen is. Nee, Limburgs roggebrood is van fijn roggemeel gemaakt, en met behulp van een zuurdesem licht gerezen. Ook lang gebakken, dat dan weer wel, maar uiteindelijk veel meer een gewoon brood.

Het is wat droger dan gewoon brood, vandaar dat het in dunne plakken wordt gesneden. Door het zuurdesem is het ook lang houdbaar, en is het zelfs na een paar dagen nog prima eetbaar. Zwartbrood is trouwens ook een wat misleidende naam, want het is niet echt zwart. Donkerbruin is het brood.

Ik pakte 2 sneetjes van het brood, smeerde er een lik appelstroop op, en pakte de Limburger. Van Nelle had ooit een koffiereclame, met als slogan "Het aroma komt je tegemoet, zodra je het pakje opendoet." Dat was ook hier wel van toepassing! De bijnaam van deze kaas is zeker niet onverdiend!

Maar een paar plakken op brood, en smullen! De nogal intense geur even terzijde, is het een zachte kaas, met een vol aroma. Licht zuur, wat noot-achtig, en romig. Op kamertemperatuur komt hij het best tot zijn recht. De schil kun je gewoon mee op eten.

Voor eenieder die ooit in de buurt van Maastricht komt dus: ga naar een kaasboer, of zelfs gewoon in de supermarkt, en pak een pakje Limburger, Herve, of een Rommedoeke.  3 namen voor hetzelfde product. Pak er dan meteen een zwartbrood en een pot appelstroop bij.

Wel een tip: probeer met je vingers van de kaas af te blijven, want die geur krijg je er niet zo makkelijk vanaf… Maar ach, je moet er wat voor over hebben, toch?

Ik dacht dat dat sprookje inmiddels toch al wel ontzenuwd was…

En voor wie nog niet overtuigd is, is er dit:

Vanaf 4:00 minuten even kijken.

I rest my case…

Augustus zit erop. Net als de zomervakantie van 2008. Helaas…

Maar vandaar dat er iets meer dan een weekje geen berichten verschenen op het blog. Ik had wel iets willen posten, maar op de plek waar we zaten, hadden we niet de beschikking over een internetverbinding, dus was ook dat wat lastig.

Wel had ik stille hoop, dat er bij terugkomst nog wat bijdragen voor het eetlog event in de mail, danwel in de reacties zouden zitten. Dat valt dan toch een beetje tegen. Misschien dat het nog wat onbekend is, of dat er eigenlijk geen behoefte is aan een dergelijk georganiseerde activiteit. Of zal de oorzaak toch liggen aan het feit dat het zomervakantie was? En dat de meeste bloggers liever zichzelf op het strand zien, dan in de keuken?

Wie het weet mag het zeggen.

Maar we gaan gewoon door, en wie weet trekt een nieuw onderwerp nieuwe inspiratie aan, en zien we een stijging in het aantal deelnemers.

In elk geval moet nu uit de beschikbare inzendingen een keuze gemaakt worden, om het thema van september bekend te maken.

Aangezien ik zelf augustus bedacht heb, en eetlog.nl in juli de gelukkige winnaar was, gaat de eer naar bourgondie.nl. Die zit nu zelf al meer dan een week op een strand op Kreta, dus heeft ruim voldoende tijd om eens na te denken over wat we in september gaan doen! Ik ben benieuwd!

Overigens: strand, zon, Kreta.. Iemand een recept met kreeft?

Halverwege augustus, en dus halverwege de weg naar de eindstreep van augustus. "Welke eindstreep?", denkt u wellicht. 

Nou, de eindstreep die hoort bij het foodblog event van de maand augustus: Strand.

Een flink aantal blogs hebben in juni een uitnodiging gekregen, om toch maar vooral mee te doen, aan wat hopelijk een breed gedragen gebeuren wordt: elke maand verzint een van de deelnemende blogs een thema, en eenieder mag zich daar naar hartelust culinair op botvieren.

De aftrap was in juli, met het thema ‘Picknick’, gevolgd door augustus, met het thema ‘Strand’.

Helaas blijft het aantal deelnemers wat beperkt tot nu toe. Onder de meet hebben nu 3 blogs een bijdrage geleverd: ondergetekende, bourgondie.nl, en eetlog.nl.

Een wat schrale oogst(*)…

Dat kán niet alleen beter. Dat móet beter!!

Eet-bloggers der Lage Landen, vereenigt en staat allen op! Kom naar dezen magischen pleck, en houw uw bijdrage in het virtuele graniet, der on-line culiscenaristen!

Ofwel: kom op met die mooie verhalen, recepten en gerechten! Nog 2 weken te gaan nog maar!

(*)Het aantal, niet de kwaliteit van de blogs!

Mijn vrouw maakte vandaag een heerlijke boerengroentensoep (mét balletjes!). Met vermicelli-letters. Leuk voor de kinderen.

Tuurlijk…

Mag ik even voorstellen: Marco Pierre White.

Voor zover deze naam geen belletjes doet rinkelen, in het kort zijn curriculum vitae:
- geboren in Engeland, nabij Leeds, in 1961;
- eerste baantje in The Box Tree Inn (2 Michelin sterren);
- gewerkt met Albert Roux, Raymond Blanc en anderen;
- leermeester geweest van Heston Blumenthal en Gordon Ramsay;
- op zijn 33e had hij zelf 3 Michelinsterren, als jongste Britse kok ooit;
- eigenaar van diverse restaurants, en zo’n 50 miljoen pond "waard".

Niet de minste dus.

En met die wetenschap in het achterhoofd, kijk je toch met gemengde gevoelens naar de filmpjes, die bij zijn zogenaamde ‘Litte Black Book’ horen.

Die fimpjes zijn hier te vinden : http://www.knorr.co.uk/

En dat verklaart wellicht ook meteen die gemengde gevoelens. Dat adres is dus niet iets van mpw.co.uk, of marcosblackbook.com, maar de homepage van de fabrikant van bouillonblokjes…

Een 3 sterren kok, die zich inlaat met een Unilever dochter, en een site presenteert, met kooktechnieken, recepten en filosofieen, ondersteund door blokjes gevriesdroogde bouillon.

Begrijp me niet verkeerd: de man heeft absoluut verstand van koken, anders had hij nooit die 3 sterren gekregen! En hij geeft ook zonder twijfel verstandige adviezen. Hoe je binnen 10 minuten een diner op tafel kunt zetten, bestaande uit lekker stuk vlees en een salade, bijvoorbeeld. Of hoe je het beste risotto kunt maken, en dat je daarvoor beter gebruik maakt van een plastic spatel, en niet van een houten lepel. Omdat hout namelijk allerlei smaakstoffen opneemt, en misschien ook weer afgeeft, op het moment dat je dat niet kunt gebruiken.

Zinnig advies dus.

Maar dat je dat vlees insmeert met een mengsel van olijfolie en een bouillonblokje, doet mij toch mijn wenkbrauwen fronzen en twijfelen aan de mentale gesteldheid van de presentator en het doet me twijfelen of ik het geboden advies wel moet volgen.

Ik ga (nog) niet zo ver, dat ik het nu als blasphemie ga betitelen, maar het algemeen geldende beeld is natuurlijk toch dat je als chef-kok geen kant-en-klaar blokjes gebruikt, maar gewoon je eigen bouillon trekt. Als thuiskok mag je daar uiteraard van afwijken; wie heeft er tegenwoordig immers zelf nog te tijd voor?

En toch beweert Marco, of MPW zoals hij in de Britse media genoemd wordt, dat hij steaks heeft gehad in top-restaurants, maar dat die nooit zo lekker zijn als zijn eigen, met Knorr ingewreven variant.

Enerzijds is een deel daarvan te verklaren middels de ingredientendeclaratie van Knorr zelf. De magische letter/cijfer combinatie E621 lijkt daarin een centrale rol te spelen. Verder bestaat zo’n blokje  uit wat zout, kruiden, specerijen en, afhankelijk van de soort, kippenpoeder, runderpoeder, of iets derfgelijks.

Maar: E621, de befaamde/beruchte smaakversterker, zou een grote rol kunnen spelen in de beleving dat het stukje vlees beter smaakt. Dit, in combinatie met voornoemde kruiden zou de verklaring kunnen zijn.

Op een rationeel niveau kan ik het dus wel enigzins plaatsen. Het past alleen niet zo in het wellicht wat te romantsiche beeld dat ik had van een sterren-chefkok, die in mijn beleving toch een beetje staat voor het pure, natuurlijk koken, op hoog niveau.

Dat wil niet zeggen dat er geen gebruik mag worden gemaakt van nieuwe methoden, technieken of ingredienten. Een Heston Blumenthal is hier een lichtend voorbeeld van. Maar een klassieke chef?

Affijn, ik zou zeggen: bekijk de site, zie de filmpjes, en oordeel zelf.

Ondertussen ga ik even langs de supermarkt, voor 2 mooie stukjes vlees, en een pakje bouillon blokjes van Knorr. Want die van Honig zijn natuurlijk niet ‘the real thing’!

De uitkomst laat ik nog wel weten…

Ik kan niet zeggen dat ik nooit iets win. En nu al helemaal niet, natuurlijk.

Want wat schetst mijn verbazing toen ik van de week mijn GMail opende: een mailtje van eetlog.nl, dat ik de Foodlog-event van juli 2008 had gewonnen! Gestart door bourgondie.nl, en hopelijk met veel navolging.

Goed, nu was het aantal deelnemers dit keer nog niet dusdanig dat het een Epische overwinning mag heten, maar toch: de tegenstanders, en dan met name hun recepten waren van een hoog niveau! En om dan te worden verkozen tot winnaar is natuurlijk ego-strelend. Zeker voor een hobby-koker die pas een jaartje of 2 echt bewust kookt.

Dus nu aan mij de taak om een thema voor de maand augustus te bedenken.

Augustus. Oogstmaand. Bestaat sinds begin van onze jaartelling, en is vernoemd naar Ceasar Augustus. Maar zeker ook zon, zee, vakantie.

Zon, zee, vakantie.. 

Strand!

Da’s wel wat!

Hierbij benoem ik tot thema van het eetlog event van augustus 2008:"

Strand!

Lijkt me mogelijkheden genoeg te bieden. Een lekkere cocktail. Mooie gebakken visje. Een sandwich misschien..

Zelf heb ik al wat ideëen in mijn hoofd, maar nog niets gereed. Maar dat gaat er zeker komen!!