Archief van de ‘En dan dit...’ categorie
Ongeveer een jaar geleden werd bekend dat de bekende Hema rookworst door Unox in Oss wordt gemaakt. Groot schandaal natuurlijk, want Hema gaf altijd hoog op van zijn eigen worst. En nu blijkt de ambachtelijke luchtballon doorgeprikt, en nu is het gedegradeerd tot een lopende band worstje.
En dat vond Hema erg jammer.
En normaal hadden we dat ook nooit geweten. Want huismerkverkopers zijn altijd erg geheimzinnig over hun huismerkleveranciers die nooit iets zullen verklappen over hun huismerkfabrikanten.
En ineens tref je dan toch bovenstaande onthulling in het nieuws, dankzij een wat chagrijninge (ex-?)medewerker. Nu is de combi Unox/Hema natuurlijk niet de enige. Want ook het Aldi-merk moet ergens gemaakt worden. En er zijn dus fabrikanten waarbij de productlijn zo is ingericht dat de bonbons links met een sticker van Ferrero worden beplakt, en rechts met een wikkel van de Aldi. En zo worden bijvoorbeeld de Australian Homemade bonbons helemaal niet in Australie gemaakt, maar in Amsterdam. En komt de AH-melk gewoon van Friesland Foods, producent van o.a. Friesche Vlag melk. En don’t get me started on de nep-kaas op pizza’s…
Soms stuit je ineens op een knipseltje, een klein fragment, een flard van een bericht, dat meteen je wenkbrauwen doet fronzen, en waar je een paar dagen later nog met verbazing aan terugdenkt. En dat je ineens bedenkt, dat je er niemand over gehoord hebt.
Na enige zelf-twijfel ("Klopte dat nu wel, of verbeelde ik me dat?") ging ik op zoek naar het bewuste fragment. Dankzij Uitzendinggemist.nl was dat gelukkig niet zo moeilijk ("Zie je wel! Goed gehoord!"). Lastiger was om het bewuste fragment even te isoleren, en op te slaan op de harde schijf ("Verdorie, waarom kan dat nou niet?"). Maar dat bleek met een Japans wondertje van techniek niet onmogelijk ("Yes!"), en nu staat het op YouTube:
Even resumeren:
Volgens de verpakking bestaat een Dubbel Dekker uit varkensvlees en rundvlees en een hamburger uit varkensvlees en kalkoenseperatorvlees. Ook de website zegt dit nog steeds:
Maar ik hoorde die man in het filmpje toch 2x duidelijk zeggen dat de hamburgers gemaakt worden van dezelfde smurrie als de dubbeldekkers en dat er in de hamburgers helemaal geen kalkoen zit!
De conlusie:
Wat is nog de waarde van een ingredientendeclaratie, als wat er in zit niet is wat er op staat?
Als een fabrikant dat doet, en daar blijkbaar ook nog mee wegkomt? Ik denk aan mensen met een allergie, aan religieuze overtuigingen, aan vegetarische eters… Ik heb begrip voor de impact op het milieu, gekeken naar de ‘foute’ verpakkingen, maar toch… maar toch lijkt mee een reactie van de Voedsel en Warenauthoriteit wel op zijn plaats… Is dit niet ook illegaal?
Of overdrijf ik?
Zondagmorgen. Half acht. "Páápáá!!" klinkt het vanaf de slaapkamer naast de onze. Eva is wakker. Zoveel is wel duidelijk. Ik sta op, en ga even naar haar toe. Ze wil even naar het toilet. Daarna kruip ik nog even terug in bed. Lekker, onder een nog warm dekbed. "Laten we vandaag iets leuks gaan doen!" zegt mijn vrouw. "Er is een rommelmarkt in Assen. Daar wil ik wel even naar toe!".
Zo rond de klok van elf uur rijden we de parkeerplaats op. Het is er best druk. De eerste mensen komen de hal alweer uit, met hun vondsten, aanwinsten en koopjes die voor de één prullaria zijn, en voor de ander een reden om een goed weekend te hebben. Altijd leuk om even te neuzen op zo’n markt.
Voornaamste doel vandaag: speelgoed!
Playmobil voor mijn dochter. Iets van Bob de Bouwer voor mijn zoon. En, wie weet, lopen we ook nog ergens tegenaan voor papa of mama. Iets voor in de keuken misschien?
Op een kleedje lag hij er. Beetje stoffig. Duidelijk tijd voor een goede schoonmaakbeurt, maar technisch in prima staat.
"Moet ‘ie kosten?" vraag ik. "6,50!". "Voor 5 neem ik hem mee!". "Is goed!".
Als ik hem oppak, valt me op dat hij zwaarder is dan ik verwachtte. Een paar kilo weegt hij wel. Hij is ook niet echt mooi strak. Je ziet dat het een degelijk product is, dat wel, maar het is geen toonbeeld van gladde vormgeving. Hij is eerder wat grof. Maar dat is slechts buitenkant natuurlijk, en eigenlijk ook niet zo belangrijk. Wat hij dóet en wat je ermee kúnt, dáár gaat het immers om. En daar waren veel mensen al bijzonder lyrisch over.
Ik had hem ook wel nieuw kunnen kopen, maar ach, de verzendkosten voor een nieuwe zijn al hoger dan wat ik nu voor het hele ding heb betaald. En hij is van ijzer, dus na een grondige beurt kan hij er nog jaren tegenaan.
Thuis heb ik hem dus eerst eens goed schoongemaakt. Sopje gemaakt. Uitelkaar gehaald. En schrobben maar! En dat was ook nodig, blijkt! Het water is vies als ik klaar ben. Er kwam meer vanaf dan ik had verwacht, en hij lijkt schoon. Maar ik neem het zeker voor het onzekere, en zet een grote ketel water op het vuur. De metalen delen in het water en een minuutje of 5 laten koken. Het water is weer vies, dus dit koken was geen overbodige luxe. En blijkbaar maakt schrobben en boenen ook niet helemaal schoon. Nogmaals water op het vuur, en weer 5 minuten koken. Het water blijift nu vrijwel schoon.
Ik inspecteer hem nog één keer grondig, en zie geen achtergebleven resten, vuiligheid of andere vreemde zaken. Mooi! Klaar voor het eerste gebruik.
Nu eerst maar eens goed inlezen, en eens bij de lokale slager informeren naar darm, en straks een gehaktbal, van eigengedraaid gehakt!
Mijn weekend was dus ook geslaagd!
Ook wel cholesterolbom genoemd.
Maar lekker dat het was!
Zelfgebakken volkorenbrood, met bloedworst en spiegelei:
Ik ben een experimentje gestart.
Ben benieuwd of en hoe het lukt.
Volgens mij heb ik alles wel goed gedaan.
Wordt vervolgd..
De titel van dit bericht slaat niet het personage uit Prison Break, maar over andere boefjes: de producent van Pickwick, Sara Lee. Lees mee:
"Trends, marktonderzoek en smaakvoorkeuren leiden er toe dat we soms besluiten om onze thee-varianten te vernieuwen in samenstelling van ingredienten, verpakking, marketing en prijs. Zo hebben we onlangs Pickwick Rooibos Citrusvruchten vernieuwd en geoptimaliseerd. Naast een nieuwe verpakking is door de nieuwe samenstelling van de ingredienten de smaak van dit product verder geoptimaliseerd. Door deze nieuwe "melangering" hebben we de inhoud van het theezakje voor deze variant teruggebracht van 2 gram naar 1,5 gram." (*)
De prijs van de thee is niet veranderd. De inhoud wel. Die is minder. Voorheen 20 zakjes van 2 gram, en nu 20 zakjes van 1,5 gram. Een verkapte prijsverhoging van 25% dus.
Ik weet overigens niet hoe Sara Lee een smaak kan optimaliseren, maar ze weten in elk geval hoe ze dat moeten doen voor hun winstmarge.
Maar het maakt hen wel tot boefjes!
(* Bron: Consumentengids, oktober 2008)
Een willekeurige zaterdagmiddag in Groningen. De straten zijn nat van de regenbui die zojuist over ons allen is neergedaald. Het zonnetje baant zich een weg tussen de grijze regenwolken, om de auto’s, nat met waterdruppels, te laten schitteren als kristallen. Kindervoetjes in kleurige laarsjes, spetterend door de plassen. Winkelwagens met accessoires. Stationwagens met hun achterklep op een kier, en een flinke kartonnen doos die over de achterbumper naar buiten steekt.
We rijden al voor de derde keer over hetzelfde gangpad. Op zoek naar een plekje. Maar het lijtk wel alsof de halve provincie juist dit moment heeft uitgezocht om hier te verzamelen.
Na 20 minuten rondjes rijden zien we een vrijgekomen plekje. Snel ernaar toe. De auto die ons tegemoet kwam heeft het ook gezien, en er ontstaat spontaan een mini-race, met als hoofdprijs het recht om de auto úit, en de winkel ín, te stappen. Wij winnen! Maar juichen doe ik nog niet, want de echte strijd moet nog beginnen, zo weet ik uit ervaring.
Die strijd wordt binnen gestreden. Onder toeziend oog van velen. Met namen als ‘Björn‘ en ‘Benno‘.
‘Ivar‘
‘Ektorp‘
De strijd tussen de nuttige aankopen, en de leuke, maar overbodige accessoires. Tussen consumenten, die aan willen sluiten bij de kortste rij bij de kassa’s. Slechts om er achter te komen, dat uitgerekend díe rij er het langst over doet.
We zijn bij de woonwinkel, die de beleefdheidsvorm ‘u‘ heeft vervangen door het gebruik van ‘je‘ en ‘jij‘.
Waar studenten op zaterdagochtend naar toe gaan, om voor een euro te ontbijten.
Waar de openingszin van een sollicitatiegesprek luidt : ‘Kom binnen en maak een stoel!‘.
Ikea dus.
Je kunt veel van Ikea zeggen. Dat ze geen kwaliteit leveren, dat het allemaal eenheidsworst is, dat iedereen het heeft, en dat het een totaal gebrek aan eigen inspiratie verraadt. Maar het blijft een feit dat je er best veel waar voor je geld krijgt. Dat de meubels vernuftig in elkaar zitten. En dat de aanschaf van een accu-schroef/boormachine gerechtvaardigd is, bij regelmatige aankopen van meubels bij Ikea. Want om nou te zeggen dat dat meegeleverde gereedschap zo ideaal is, om die kasten in elkaar te zetten…
Ze hebben er sinds een paar jaar ook een food-afdeling. Nadat je je kersverse, oh zo handige, ‘opbergmeubel met authentiek Scandinavische uistraling‘ hebt afgerekend, land je in een soort Zweedse campingwinkel, met 18 soorten ingemaakte haring, 32 soorten koekjes voor bij de koffie, 6 smaken knäckebröd en een hotdog stand. Wat hotdogs met Zweden te maken hebben weet ik niet. In Denemarken heten ze Pölser. En Denemarken is ook Scandinavie. Misschien dat dat het is.
Ik besluit het bij genoemde hotdog te houden. Want dat moet ik ze nageven: die Zweedse gehaktballetjes heb ik na 4 balletjes wel gezien, maar die hotdog (uiteraard voorzien van alle 3 de sauzen!) is gewoon fastfood dat lekker wegsnackt! We hadden ook een burger kunnen pakken bij de MacDonald’s, 3 deuren verderop, maar de hotdog van Ikea voelt toch minder als ‘zondigen’.
Naderhand loop ik toch nog even langs de etenswaren. De lekkere trek is gestild, dus de koekjes en chips zijn nu eenvoudig te weerstaan. En ineens staat daar een melkpak. Een melkpak dat bij nadere bestudering blijkt te bestaan uit een pak gevuld met meel. ‘600 ml water toevoegen, 45 seconden schudden, en klaar!‘. Dat is als thuisbakker niet tegen dovemansoren gericht.
Het blijkt een zweeds roggebrood te zijn.
Ik neem een pak mee. Ben benieuwd of het net zo smaakt als de verpakking van hun meubels: naar karton. Het is de bedoeling dat je het water in het pak giet, en dat schudt. Lekker eigenwijs doe ik het meel in de bak van mijn Kitchenaid, doe het water erbij en zet de kneedhaak erop. Minuutje laten kneden, en dan moet het 45 minuten in een broodvorm rusten en rijzen. Daarna een uur onderin de oven, op 200 graden. Kind kan de was doen!
Nadat het brood is afgekoeld snij ik het in plakken. Stevig brood! Ruikt wel lekker moet ik zeggen. Nieuwsgierig naar de smaak neem ik er een plakje tussenuit. De rest gaat in een zak in de diepvries.
Ik leg wat kaas op het beboterde sneetje en neem een hap.
Het eerste dat opvalt is de knapperige korst. Hou ik wel van. De grove korrel en het feit dat er relatief veel vocht bij het meel ging, zorgen ervoor dat het een smeuig broodje is geworden, met een volle smaak en een losse structuur. Ondanks dat het een roggebrood is, lijkt het niet op het Fries roggebrood van de bakkers van van der Meulen. Waar dat brood door en door zwart is, en bijna klef, lijkt dit meer op een kruising tussen gewoon tarwebrood en roggebrood. Het is ook niet zoet, eerder hartig, en, typisch voor een roggebrood, het is lang houdbaar: een sneetje ’s ochtends uit de diepvries, is rond ‘Cup-a-soup’-tijd nog prima te eten.
Conclusie: prima broodje van het woonwarenhuis, dat, eenmaal afgekoeld en gesneden, heel goed in te vriezen is. Lekker met kaas of worst, maar ongetwijfeld ook met een van de haringvarianten die ze er ook verkopen. Ik neem de volgende keer in elk geval nog een pak of 2 mee!
|
|
|