Mijn bericht over de pizzasteen maakte de tongen aardig los!

Leuk! Bedankt voor de reacties! Graag meer daarvan, want ik ben erg benieuwd hoe de diverse stenen bevallen!

Als aftrap: mijn eigen steen in onze oven.

De steen is inmiddels een paar keer gebruikt.

Wat opvalt zijn een aantal dingen:

• Het opwarmen van de oven duurt langer. Zeker 20 minuten langer duurt het, voor het signaal komt dat de gewenste temperatuur is bereikt;
• Als de oven warm is, en je opent de deur, komt je een enorme stralings-warmte tegemoet, van de steen. Je kunt echt goed merken dat de steen gloeiend heet is!
• De ovendeur opendoen zorgt normaal voor een flinke daling van de temperatuur in de oven. Mét steen, is er nauwelijks sprake van een echte daling;
• De oven hoeft minder vaak bij te warmen. Ofwel: er moet in eerste instantie flink wat energie in, maar die wordt ook gedurende een langere tijd afgegeven;
• Na uitschakelen is de steen zelfs na een uur of 3-4 te heet om hem eruit te halen. De dikte van mijn steen zorgt er dus echt voor dat het lang heet blijft

Dat leidt er meteen toe dat je de oven met steen ook wat meer ingepland moet gaan gebruiken. Immers: het kost wat meer om die steen te verhitten, dus kun je daar maar beter zo optimaal mogelijk gebruik van maken. Zo kun je er dus je pizza’s op bakken, maar als die steen toch al heet is, gebruik je de hitte gewoon nog eens, door er ook brood op te bakken. Dat vergt dan wel even gepuzzel met tijden, want je moet je rijstijden van het brood natuurlijk wel goed afstemmen op de pizzabakkerij. Is toch sneu als je halverwege de pizza’s de broden erin zou moeten schuiven, en dan eerst 30 minuten moet wachten….

 Op de foto hierboven is de oven mooi op 230 graden hetelucht (wat neer komt op 250 graden conventioneel). De steen is gloeiend heet, en ik heb net met mijn Superpeel (blijft een fantastische aanschaf!) de pizza van de kids erop geschoven.

Eenmaal op de hete steen, kun je de korst van de pizza bijn zien rijzen! De zogenaamde ovenrijs komt door de direkte, intense hitte goed tot zijn recht.

Vrij snel daarna, 7-8 minuten, is de pizza alweer klaar. Mooie bruine rand, gesmolten kaas, en: ruikt werkelijk fantastisch!

Dan het enige criterium dat er uiteindelijk toe doet: de smaaktest!

Nou, daar is werkelijk niets mis mee! Mooie knapperige korst, krokante dunne bodem, en ach, de toppings is natuurlijk ieder voor zich, maar geloof me: de kinderen hebben zitten smikkelen en smullen!

En zoals ik al schreef: het is nu eenmaal toch al heet, dus laten we dat niet zomaar gaan, en daarom had ik met wat gepuzzel het zo uitgekiend, dat na de pizza’s er twee vloerbroden gebakken kunnen worden.

En ook die kwamen er weer supermooi uit!

Voor wie geen pizza-oven kan of wil kopen of maken, is dit dus echt een perfect alternatief.

Dus, hup! Naar buiten, en trek een tegel uit de stoep voor je huis!

Allemaal aan de steenoven!

Ik maakte vorige week sinds enige tijd weer eens verse worst. Het was de bedoeling om een worst te maken, van varkensvlees, met salie en gember. In de volle overtuiging dat we nog salie hadden, kocht ik vlees, maalde dat, en kwam er toen pas achter dat dat redelijk essentiele ingredient op was. En de winkels dicht.

Ik improviseerde, door er worst met gember, knoflook en chilipeper van te maken. Ook lekker, maar toch niet waar ik voor ging.

Die avond liet ik de hond uit, en liep de achterbuurvrouw tegen het lijf. We raakten nog even aan de praat over onze gemeenschappelijke noodzaak om op dat moment buiten te zijn (de hond, dus), maar op de een of andere manier kwam het gesprek ook op worst terecht. En toen vertelde ik dus van mijn salie-debacle.

"Had je even langs moeten komen! Heb nog salie in overvloed in de tuin staan!:"

Grmbl!

"Weet je wat? Ik breng je straks wel een plantje!"

En ja hoor, een half uurtje later ging de tuindeur open, en stond achterbuurvrouw er, met een pot. Met verse salie!

En dus is onze kruidenvoorraad een plantje rijker!

Op de foto is een deel te zien, namelijk 2 x baslicum, de salie van de buurvrouw, 2 potjes met wilde aardbei, en een spaanse peperplant. Van die laatste weet ik nier of die het gaat redden. Hij stond binnen helemaal te verleppen, zonder aanwijsbare oorzaak, dus heb ik hem maar buiten gezet, in de hoop dat de warmte en de hoeveelheid zon in die hoek van de tuin voldoende is om hem weer erboven op te helpen. Afwachten, dus…

Fascinerend om te zien, oveirgens: je stopt een zaadje in wat grond, houdt het vochtig en warm, en dan ineens komt er een groen sprietje zijn kopje boven de oppervlakt esteken. Dat hou je zo een paar weken vol, en dan is dat kleine sprietje een grote spriet geworden, en staat je woonkamer ineens vol met grote potten met planten.

Op de moesvensterbank dus.

De eerste tekenen van vruchten beginnen zich al af te tekenen, in dit geval bij de komkommer. In totaal stond de teller gisteravond op een 20-tal bloement, waarvan 7 stuks met niet enkel een bloem, maar ook al een voorzichtige aanzet tot een daadwerkelijk herkenbaar komkommertje. Waar ik nu wel naar benieuwd ben is hoe de plant zich houdt, als de vrucht groter, en dus zwaarder wordt.

Momenteel hangen er nog maar kleine dingetjes in de plant, die met hun geringe gewicht de plant amper beïnvloeden. Maar als er straks een 20 centimeter lang exemplaar aan hangt, dan is dat wellicht een ander verhaal. We zullen zien.

De tomaten beginnen ook serieuze vormen aan te nemen. Zo groot, dat het waarschijnlijk niet lang meer duurt, of ze zullen noodgedwongen naar buiten moeten verhuizen, omdat mijn vrouw graag weer "gewone" dingen in de vensterbank wil zetten..

De planten op de foto rechts, hierboven, zijn overigens 2 verschillende typen: de hoge/lange is een ‘normale’ tomaat (achterin) en de lagere variant (vooraan) zijn 2 pruimtomaat planten.

Toen we vorig jaar voor de eerste maal tomaten hadden geplant, een trostomaat, en daar de eerste vruchten van plukten toen die mooi rood van kleur waren, was het eerste dat opviel de enorme explosie van pure tomatensmaak in je mond. Veel voller, en sterker van smaak, dan de tomaten die je normaliter in de winkel op de hoek koopt. Superlekker! Dus ook met deze hebben we goede hoop!

Enkele maanden geleden kocht ik in Assen ook nog een handvol biologische aardappen. Ik schreef er al eerder over. En die stopte ik dus in de grond.

En, zie daar: ze zijn gegroeid! En flink!

4 stuks aardappelplant groeien er in de bakken in de tuin, die, als het goed is, een paar kilo knollen per stuk kunnen opleveren. Ik verwacht, mits er niets gaat rotten of iets dergelijks, dat ik de investering van €0,42 er wel uit haal.

De planten moeten de komende periode in elk geval gaan groeien. Pas als het loof begint af te sterven is het tijd om de aardappels voorzichtig uit de grond te halen. Ze mogen dan eerst een weekje drogen in de kelder, en dan zijn ze gereed om te eten.

Maar wat ik toch zeker ook ga proberen, is om de aardappel op de dag van oogsten nog te koken. Heel benieuwd of de smaak van zo’n niet-verser-van-het-land-te-krijgen aardappel ook nog een bijzonder resultaat oplevert.

Nieuwe aardappel in extrema.

Nieuwste aardappel?

Of zo…

Het goede weer van enige weken terug heeft de tuin meer dan goed gedaan. De zaden die we half maart gezaaid hebben, beginnen nu allemaal flink de kop boven de grond te steken. Wat bijvoorbeeld begon als een komkommerscheut neemt inmiddels forse afmetingen aan, en begint zelfs al te bloeien.

De worteltjes hebben loof, waardoor deze inmiddels ook als zodanig herkenbaar is. Nog even, en de plantjes mogen verspeend worden, om ze wat meer ruimte te geven. Zouden we dat niet doen, dan gaan de wortels zich met elkaar verstrengelen, en krijgen we geen mooi groente als resultaat, maar een knoop worteltjes.

De bloem op de foto is overigens een bloem aan een van de komkommerplanten. De planten zijn hier nog vrij jong, en nog niet in staat om fatsoenlijk een vrucht te laten groeien, zonder dat dit te veel van de plant vraagt. Niettemin zijn ze toch al snel anderhalve meter hoog. We moeten nu eerst ervoor zorgen dat de plant wat sterker wordt, en dat doen we door de eerste 6 - 7 bloemen met hun zijscheuten te verwijderen uit de plant. Alle energie kan dan gestoken worden in het aansterken, zodat we straks mooiere en betere komkommers overhouden.

Ik ben benieuwd of er ook een smaakverschil is, met de komkommers zoals je die in de supermarkt kunt kopen. Als ik heel eerlijk ben, verwacht ik dat niet, aangezien een komkommer van zichzelf een vrij neutrale smaak heeft. Weinig ruimte om daar echt qua smaak iets aan te doen, lijkt me. Wat wellicht meer verschil zou kunnen opleveren is de grootte waarop de komkommers geoogst gaan worden. Een supermarkt-komkommer is vrij fors qua formaat, en wij zullen kleinere komkommers van onze planten krijgen. Daar waar de winkel-variant een centimeter of 30 is, zal onze vensterbank exemplaren van 15-20 centimeter opleveren.

Te zijner tijd zal ik de vergelijkingsresultaten uiteraard ook beschrijven.

Van de rucola kan ik de resultaten van de smaaktest wel alvast geven: die is meer dan uitstekend! Een mooie volle smaak, met dat typische nootachtige. Wij hadden babyrucola in de tuin staan, waarvan de blaadjes eerder op spinazieblaadjes lijken, dan op de markante, getande bladeren van de reguliere rucola. Die bladeren zijn langer, smaller en meer getand. Onze blaadjes waren klein, kort en rond. Maar qua smaak vrijwel identiek.

De planten hebben inmiddels hun beste tijd gehad, en hebben dan ook het veld moeten ruimen voor iets anders. De smaak van de rucola werd namelijk vrij bitter, als gevolg van het feit dat het  toch al een respectabele tijd in de grond stond. En blijkbaar is dit type meer geschikt om jong gegeten te worden. Het groeit echter vrij snel, dus ik zal het in de komende maanden gewoon nog een keer zaaien.

Een van de dingen die we ermee gemaakt hebben, was een eenvoudige, maar bijzonder smakelijke pasta, met rucola, ricotta en spekjes. Klaar in een kwartiertje…

Ingredienten

• 500 gram penne pasta
• 250 gram gerookte spekblokjes
• flinke handvol rucola
• 250 gram champignons
• 250 gram ricotta
• 1 eetlepels olijfolie
• 2 eetlepels citroensap
• truffelolie (optioneel)
• parmezaanse kaas (optioneel)
• zout&peper

Bereiding

Kook water in een ruime pan, met zout, en kook hierin de pasta ‘al dente’.

Maak de champgnons schoon, en snij in partjes (of gebruik de eiersnijder!). Bak in een pan met antiaanbaklaag de spekjes, en voeg de champignons toe, en bak deze even mee. Voeg de ricotta toe, en breng het geheel op smaak, met de olijfolie, citroensap en wat peper en zout. Eventueel nog een theelepel truffelolie, al is dat natuurlijk geen must.

Doe het ricotta-mengsel bij de pasta, samen met de rucola, en meng alles goed door elkaar.

Serveer met een stukje ciabatta, en wat geraspte parmezaanse kaas.

 Ik liep door de poortjes richting de bouwmaterialen. Beetje dolend, want het is best een grote zaak, en ik wist niet precies waar ze ze opgeslagen zouden hebben. Ik liep langs de isolatiematerialen, tuinplanken, badkranen en verf. Me verbazend over de hoeveelheid verschillende lampen, en neusde nog even in de ramsj-bak, met aanbiedingen.

Na een tiental minuten kwam ik uit op de tuinafdeling, en liep ik naar het gedeelte buiten, waar ze de geïmpregneerde houten tuinpalen, zakken grind en sierstenen, en de stoeptegels tentoonstellen. Daar ergens, beetje verstopt tussen diverse varianten terrastegels, lag nog een stapel van een stuk of 6 stenen.

Travertino stond erbij. Precies wat ik zocht!

Ik nam er een van de stapel, liet een begeleidend bonnetje aanmaken, en rekende af. En zo was ik in ruil voor €4,69 de trotse eigenaar van een stuk steen, van 45 x 45 centimeter. Een loeizware steen,overigens! Ook wat te groot, maar dat was een punt dat de haakse slijper eenvoudig zou oplossen.

Later die middag stond ik daarom in de achtertuin, met de Workmate, met daarop de zojuist aangeschafte steen. Veiligheidsbril op de neus, handschoenen aan, gehoorbescherming op en de slijper in de aanslag. Na een paar minuten oorverdovend lawaai was de steen geslonken tot het beoogde formaat van 30 bij 40 centimeter.

Het resultaat: een home-made pizzasteen. Voor wènig, zoals ze in Den Haag zeggen. Daar waar commerciele producten al snel 4 tientjes kosten, was ik dus voor nog geen €5,- klaar. Tevreden liep ik naar de keuken.

Eenmaal goed schoongemaakt, met flink water en zeep, kreeg hij eerste de kans goed te drogen. Ik ken de eigenschappen van dit Travertino niet exact, maar wilde niet het risico lopen een steen die vochtig is van binnen in een hete oven te laten zitten. Wat dan namelijk kan gebeuren is dat het vocht, binnenin de steen, zich omzet in stoom, en (zoals wellicht bekend) stoom is erg krachtig, en zou potentieel de steen kunnen laten barsten of, erger nog, laten exploderen. Het zekere voor het onzekere dus, en eerst eens een weekje op laten drogen.

Nadat de steen zo een zevental dagen op het aanrecht had kunnen drogen, was het tijd om hem in te wijden.

Ik maakte 2 brood-degen: een gewoon wit, en een grofvolkoren, volgens beproefd recept. Ik wilde namelijk 2 vloerbroden bakken. Daartoe liet ik het deeg de eerste rijs gewoon in een bak rijzen, en in plaats van de gebruikelijke 2e rijs in de broodvorm, maakt ik er direct een brood van, en liet dat rijzen op een stuk bakpapier, onder een theedoek. Voor het bakken hoefde ik dan enkel het deeg met de pizzaschep op de steen te schuiven, met papier en al.

Dan de steen in het rooster, in de oven, en de temperatuur eerst maar eens naar 140 graden. Om even te proberen. Geen probleem, bleek. Dus toen de temperatuur maar hoger, naar 220 graden. Dat zorgde er wel voor dat er wat vreemde luchtjes uit de oven kwamen. Maar dat heb je ook als je voor het eerst een nieuwe broodrooster, oven, of iets anders dat heet wordt, aanzet. ‘De nieuwigheid moet er even uit branden’, dacht ik bij mezelf.

Naeen half uurtje was alles goed heet, en de geur zo goed als weg. Het brood was inmiddels ook zover dat het in de oven kon, dus deur open en brood erin!

En meteen werd duidelijk waarom die steen zo nuttig is: een enorme stralingswarmte kwam me tegemoet, toen ik de deur opendeed. Dat is duidelijk het voordeel van zo’n dikke, zware steen, hij houdt de warmte enorm goed vast.

Ik schoof het vel papier met de broden erop, en sloot de deur weer. En vrijwel direct zag je het brood groeien. De hitte doet zijn werk. En de oven hoefde dankzij de dikke steen ook nauwelijks bij te warmen.

Na 30 minuten waren de broden mooi bruin, en klaar. Nu eerst een uurtje of 2 wachten tot een en ander is afgekoeld. En ook nu weer was goed te merken dat de steen de warmte lang vasthoudt, want waar normaal na een uurtje de oven weer is afgekoeld, duurde dat nu flink langer. Ik denk wel twee en een half uur.

En de broden? Échte vloerbroden, met een knapperige korst, en een geslaagd uiterlijk. Van binnen mooie blazen in het deeg, wat een direct gevolg is van de hitte van de steen, die ervoor zorgt dat het water in het deeg zich snel tot stoom vormt, en het brood mooi luchtig maakt. Precies de uitkomst die ik verwachtte en hoopte van een ovensteen.

Conclusie: prima investering, prima resultaat en leuke mogelijkheden in het verschiet. Denk daarbij aan broodjes, (diepvries-)pizza(*) en misschien zelfs taart!

Ik = blij!

 (*) Ik maak normaal zelf mijn pizza’s, maar als experiment wil ik wel eens weten wat een pizzasteen voor invloed heeft op een diepvriespizza. Ik vind die bodems namelijk in een gewone oven nooit geweldig. Vaak hard, taai en droog. Misschien dat de hitte van de pizzasteen er tóch nog iets van kan ‘bakken’! Verslag volgt uiteraard!

"Kleine plantjes worden groot" schreef ik de vorige keer. En onderstaande foto’s laten zien dat daar geen woord Spaans bij is!

Wat begon als een zakje met hele kleine zaadjes (basilicum, aardbei) en wat grotere zaden (komkommer, courgette), groeit in een paar weken zomaar uit tot flinke planten, die nu zo’n beetje elke vensterbank in huis bezetten. Geholpen door het warme weer groeit alles als de spreekwoordelijke kool. We moeten ons nu echt bedwingen om niet alles buiten te zetten, want ondanks dat het de afgelopen weken elke dag zonnig en rond de 20 graden is geweest, kan het weer zomaar omslaan, en alle moeite om zeep helpen.

Vooral planten als de paprika en tomaat hebben het nu nog liever even warm. De aardbei maakt het niet zoveel uit. Dus de gewone zijn al naar buiten verhuisd. De wilde aardbei is nog wat te klein, dus die staat nog even binnen.

(En terwijl ik dit schrijf besef ik me dat het lijkt alsof het hier over kinderen gaat… )

Maar de planten groeien dus aardig, en de kleine kweekkasjes zijn dan ook verruilt voor grotere potten. De tomaten (pruim en gewoon) hebben echt forse potten, en de komkommer en courgette hebben zelfs een heel bouwwerk van bamboe gekregen, waar ze met graagte omhoog klimmen. Ik werd overigens gewaarschuwd dat de komkommer tot wel 1.80 meter hoog kan worden, dus dat kan nog wel wat worden de komende weken…

De basilicum heeft inmiddels ook al de grootte gekregen van zo’n potje dat je normaal bij de Aldi of zo koopt. En we hebben dus 3 van die potjes vol. Dat wordt straks heerlijke pesto, lekker op de pasta, en onvergetelijk op de pizza. Verse baslicum rules!

De eerste ervaringen evaluerend kan ik concluderen dat het zelf opkweken van dit soort planten tot nog toe enorm meevalt. Beetje water geven elke dag, beetje lief tegen praten en op tijd verpotten als ze te groot dreigen te worden. Alles bij elkaar een uurtje per week. Meer kan het niet zijn, dat we er nu in investeren.

Wat al wel een mooi pluspunt is, is dat het de kinderen ook nieuwsgierig maakt.

Ik had in een van de plantenbedden buiten ook rucola gezaaid, en die is inmiddels al stevig gegroeid. Dus toen ik er een paar blaadjes uittrok om te proeven, stond mijn dochter van inmiddels 4 al snel naast me, en vroeg nieuwsgierig "Wat is dat, papa? Mag ik dat ook proeven?"

Wetend hoe zeldzaam het is, als een klein kind uit zichzelf iets nieuws wil proeven, liet ik dat natuurlijk niet zomaar voorbijgaan, en plukte ik een paar blaadjes rucola uit de tuin. Glunderend stopte zet het in haar mond. Haar ogen verriedden de oprechte verbazing,w ant het was toch wel heel bijzonder dat je zomaar blaadjes uit de tuin mag opeten, en dat dat dan ook nog lekker is!

Nadat we haar goed op het hart hadden gedrukt, dat ze alleen dingen uit de tuin mag eten, als ze die krijgt van papa of mama, aten we die avond pasta.

En ja hoor: "Mag ik wat van die blaadjes op mijn pasta?"

En die moestuin?

Wordt vervolgd!

Uiteraard!

Een willekeurige zaterdagmorgen, ergens in januari. Het zonnige lenteweer lijkt nog mijlenver weg, en in plaats daarvan waait een gure, koude wind over de straat. Kraag omhoog, sjaal om, en liefst de wanten aan. Want het is koud. Vies koud.

De autoruiten ijsvrij gemaakt, de airco op 21 graden, en de achteruitverwarming aan. Kids op de achterbank, en mijn vrouw naast me, rijden we de oprit af, naar Assen. Even naar de bouwmarkt, de schoenwinkel, en (als we tijd hebben) nog even langs het tuincentrum.

We hadden dus wat tijd. En besloten ter plekke dat het best een keer leuk zou zijn, om eens wat te experimenteren in de tuin, en te kijken of we  met minimale impact op de leef- en speelruimte in de tuin wat plantjes kunnen kweken. En tja, dan ben je een beetje bezig met koken en zo, en dan wordt dat kweken geen gebeuren met azalia’s, geraniums en sanceferia’s. Nee, dan ga je voor groenten en kruiden. Die bloeien ook. Dus zo bezien…

We kwamen thuis met een pak pakjes, en 2 kweek-kasjes. Tomaten, komkommer, paprika, chilipeper, rozemarijn, basilicum, courgette, aubergine en nog wat grut. ‘Wenn schon, denn schon!‘ heet het in Duitsland. Áls we dan wat willen, dan pakken we het ook meteen groots aan.

 De pootgrond (niet ter verwarren met potgrond) verdeeld over de kweekkasjes, en de zaadjes verdeeld over de compartimentjes. Beetje water erop, en dan op een zonnige plek. Ideaal lijkt een plekje op de vensterbank in de aanbouw, bij een groot raam, met een verwarming eronder. Uit het condens dat zich opbouwt onder de doorzichtige kap, concludeer ik dat het ideale klimaat geschapen is: warm en vochtig.

En dan begint het wachten.

Wachten tot dingen beginnen te ontkiemen en er groene sprietjes verschijnen.

Dat duurt een paar dagen tot weken, afhankelijk van de plant. Zo waren de komkommer en courgette al vrij snel boven ‘water’, maar de spaanse peper nam zijn tijd, en liet zich pas na 2 weken zien. Bijna op het moment, dat ik de hoop al opgegeven had.

Bijzonder is dat het in het begin niet meer is dan een paar zwarte bolletjes en pitjes. En dat daaruit dan vervolgens een plant groeit, die (als alles ‘according to plan’ gaat) dan weer groente of fruit oplevert. En dat alles, terwijl we alleen wat water en zonlicht  toevoegen, en er verder eigenlijk niet zoveel voor hoeven te doen.

En dat geldt eigenlijk ook voor wat we in de tuin aangelegd hebben. Die tuin was toch al zwaar ‘under construction’ een paar weken geleden, dus hebben we toen meteen wat voorzieningen getroffen, om ook daar wat groene, of liever bruine, vingers te krijgen.

Er ging sla, wortel, bieslook, en jawel: 4 aardappelen de grond in. En als het goed is, dan leveren bijvoorbeeld die aardappelen een paar kilo per stuk op, over een paar maanden.

Die aardappelen zijn trouwens verrassend eenvoudig: je neemt gewoon een aardappel, liefst biologisch natuurlijk, en die laat je eerst even uitlopen. Dat uitlopen is heel makkelijk, en iedereen die wel eens aardappel te lang heeft laten liggen kan het. Gewoon een week of 2 wachten op uitlopers dus.

Dan maak je een gat in de grond, van een centimeter of 10-15 diep. Aardappel erin mikken, grond erover, en wat water. En dat is eigenlijk alles. Dan moet je wachten. Soort slow-food, zeg maar. Maar dan ook écht slow…

Maar ook als je geen tuin hebt, kun je dit proberen: koop gewoon een zak potgrond, knip die aan de bovenkant open, en stop een aardappel in de grond. Sneetje in de zijkant, en ook daar een aardappel in. Beetje water erbij en klaar. En vervolgens gewoon op balkon of terras zetten, die zak. het proberen waard, nietwaar?

Binnenkort overigens meer over de voortgang in tuin en vensterbank!

Een tipje van de sluier alvast: ook kleine plantjes worden groot. Heel groot!

Tja, je hoort het wel eens.

En je leest het wel vaker.

Meestal bij grote sites. In Amerika.

Maar nu ook bij Kokend Water.

De site was gehacked….

***

Ofwel: vanmiddag startte ik de browser, en kreeg van de Twitter plugin de melding dat hij niet kon inloggen. Even naar twitter.com, en daar bleek als snel dat mijn account ’suspended’ is, zoals dat heet, vanwege inbreuk op de voorwaarden, of zo. Ik kon me niet voorstellen wat precies, aangezien ik geen rare fratsen daarmee uithaal.

Maar goed, mailtje naar twitter met de vraag wat er aan de hand is.

Dan even met de browser naar de site zelf.

Foutmelding!

"De website op www.makaja.nl is gerapporteerd als een aanvalsite en is geblokkeerd op basis van uw beveiligingsinstellingen."

Oke, dan!

Nu weet ik toch redelijk zeker, dat mijn eigen site geen aanvalsite is. Maar ja, wat doe je dan. De fout was overigens alleen zichtbaar met Firefox. Internet Explorer toonde de site gewoon.

Eens snel Wordpress, de software achter dit blog, controleren.

En verhip! Er staan dingen in de code, die ik er niet ingezet heb. En die verwijzen naar een of andere vage site, met hele foute pop-up schermpjes, die NSFW, en waarschijnlijk NSFAnywhere zijn…  Maar gelukkig geen kwaadaardige software of zo…

Maar ja, op kantoor kan ik weinig doen. Het enige dat ik daar kon, was de site snel offline zetten, en thuis de boel repareren.

Zoals gezegd, zo gedaan, en de ‘foute’ code verwijderd. Dat ging eigenlijk heel gemakkelijk. Hoe die erin is gekomen, geen idee, maar weg=weg. Ik hou het de komende tijd in de gaten, en stuur een mail naar mijn hosting-provider.

Ondertussen een mail gestuurd naar Google, met het verzoek om de blokkade op te heffen.

Als u dit leest met Firefox, dan is dat gelukt. Internet Explorer werkte nog gewoon.

En twitteren? Tja, hopelijk gaat ook dat weer snel!

Sorry voor het ongemak in elk geval, van mijn kant!

Laat ik nogmaals herhalen, dat ik geen kwaad in de zin heb, en hier part noch deel aan heb…. Hopelijk heb ik u niet permanent weggejaagd…