Spruiten.

Love ‘em or hate ‘em. Er schijnt geen tussenweg te zijn.

Ze zijn in elk geval berucht. Berucht omdat een hoop mensen, met name kinderen ,ze niet lusten. Veroorzaakt door de bittere, nogal heftige smaak van verse spruiten.

In de afgelopen jaren is er daarom door de verschillende telers erg hun best gedaan, om die bittere smaak te verdrijven, of op zijn minst te verminderen. Dat daarmee ook de karakteristieke smaak van de spruit verdwijnt is een minder welkom zij-effect.

Spruiten dus.

De bitterheid van spruiten, aldus meneer McGee, zit hem in de kern, en wordt veroorzaakt door Sinigrine en Progoitrine. Sinigrine smaakt zelf bitter, maar bij verhitting produceert dit een niet-bitter thyocyanaat. Progoitrine daarentegen is niet bitter maar produceert bij verhitting juist een bitter thyocyanaat. Dus als we snel verhitten worden ze bitter, en als we ze op lage temperatuur garen, dan ook.

Damn, we’re screwed any which way!

Of niet?

Een manier zou kunnen zijn om de spruiten te halveren, en de halve spruiten kort te blancheren en daarna te bakken. Met wat bacon. Om het leuk te maken. En dat heeft meteen tot gevolg dat de kleur van de spruiten zo mooi groen wordt! Het oog wil immers ook wat.

Kilo spruiten gekocht, gehalveerd (wat een hoop spruiten gaan er in een kilo, zeg!) en een pan water op het vuur. Spruiten erin, 2 minuten koken, en in een vergiet.

Beetje boter in een pan met dikke bodem, bacon in blokjes erbij, goed heet laten worden, en de spruiten in de pan.

Door het aanhangend vocht sist het de pan uit, en de stoom ontlokt aan mijn dochter de uitspraak ‘Papa, je spruitjes staan in brand!‘. Nu viel dat gelukkig mee, ze waren zelfs niet eens áángebrand. Wel een lekker bruin randje. Dat heeft meneer Maillard toch maar mooi gezien!

De gebakken spruiten op een bord, en tijd voor het jury-beraad: smaken spruiten op deze manier beter dan "gewoon" gekookt?

De jury was unaniem (‘Nogal wiedes, je was alleen!’ denkt mijn vrou nu): spruiten geblancheerd en gebakken met wat bacon zijn lekkerder! De beetgare groenten waren minder bitter, een beetje zoeter. Ook de toevoeging van het vlees vormt een mooie aanvulling, en kan prima als tegengewicht dienen, tegen de nog steeds sterke smaak van de spruiten.

Ergo: komende winter gaan we spruiten bákken.

"Je bent wát van plan?"

Ik begon om 10:30 die ochtend met de uien, en aan het einde van het recept, moest ik toch nog mijn best doen, om om 18:30 een bord pasta met saus op tafel te zetten. En dan kan Heston wel zeggen "Makkelijk te maken, eenmaal op het vuur heb je er geen omkijken meer naar", maar dat ben ik dan toch niet helemaal met hem eens. Want in de tijd dat de ui moet carameliseren moet je de soffrito voorsnijden. En als die aan het bakken is, ben je bezig met het vlees, en als dat dan weer in een hete pan ligt, moeten de tomaten gepeld worden, en dan combineren en weer inkoken.

 

Echt, mijn vrouw heeft die dag volgens mij een paar keer gedacht dat er bij mij een steekje los zit, om dit soort fratsen uit te halen.

 

Maar goed, dat bord pasta met saus stond dus uiteindelijk op tafel. Om naast deze saus ook nog zelf verse pasta te draaien, is helaas niet gelukt. Dus gebruikte ik gedroogde, kant&klare. Geen spaghetti uiteraard, want dat is volgens de Italianen ‘not done’. Nee, ik nam gewoon een lekkere, geinige pasta van De Cecco, die we nog hadden staan.

 

En het eindoordeel van de jury? Een volle, zoete smaak, waarbij de ossenstaart erg lekker was, de steranijs een frisse component leverde, de vissaus als zodanig niet te proeven is, maar ook een saus waar erg veel werk in gaat zitten, maar die naar mijn bescheiden mening meer tijd en moeite kost, dan het resultaat waard is. Maar dat neemt niet weg dat ik het erg leuk vond om te maken, de saus erg lekker vond, en een oud voornemen hiermee ook heb ingelost: de bolognese saus van Heston heb ik toch maar mooi gemaakt.

 

Het recept als zodanig is erg lang. Je kunt het origineel hier vinden. Wel in het engels, maar dat zal denk ik niet voor veel problemen zorgen. Een verslag van een andere ‘kookgek’ vind je op het bijzonder leuke blog van Kok Robin (ook bekend van de uiterst handige Tokowijzer!).

Courgettes. Ik schreef er de vorige keer ook al over.

• 2 courgettes
• 300 gram rundergehakt
• 1 uitje
• 1 rode paprika
• 4 tros-tomaatjes
• geraspte kaas
• paprikapoeder
• gemalen komijnzaad (djin-ten)
• olijfolie
• peper&zout

Het wordt zomer. Zo veel is zeker. En dat kun je ook merken. De zon schijnt weer wat vaker. De temperatuur stijgt. En de mensen om je heen worden op de een of andere manier ook weer wat vriendelijker. Ik zie althans weer wat vaker een glimlach links en rechts. En dat maakt je zelf ook weer wat opgewekter.

Maar zomer betekent ook dat er weer wat dingen in en om het huis gedaan moeten worden. Wat onderhoud. Beetje herstelwerkzaamheden. En wat nieuwbouw. Kortom: nothing new on the Western front, en een beetje standaard-gebeuren voor een huis-eigenaar.

Dus na het schoonmaken van de dakgoten, het snoeien van de heg, het storten van beton voor de fundering(*) van de nog te bouwen terrasoverkapping, pizza’s bakken, verrotte balk vervangen en nog wat van die dingen, kijken we terug op een geslaagd weekend.

Veel gedaan, druk, maar toch leuk…

Wacht: pizza’s bakken?

Ja, want er moet uiteraard ook gegeten worden, tussen de middag. En dan kun je natuurlijk heel Hollands een boterham pakken, met een plakje worst en een tomaatje. Of wat kaas. Misschien spring je wel uit de band, en rooster je dat broodje wel.

Maar, zoals mijn vrouw ooit opmerkte: een tosti is ook gewoon een broodje ham/kaas, waarom dan niet een pizza?

Is gewoon een broodje kaas met tomaat. Maar dan warm. En knapperig. En wél lekker!

Dus stond aan het eind van de ochtend de Kitchenaid te kneden, en even later een bak deeg te rijzen. Geen grote hoeveelheden, maar genoeg voor 4 pizza’s. Als lunch.

En terwijl de kinderen zich uitleefden op de schommel en de glijbaan die we in de tuin hebben staan, en tussendoor hun best deden om zoveel mogelijk zand náást de zandbak te deponeren, begon ik pizza te bakken. En ineens klonk het vanuit de tuin "Het ruikt alsof ik op vakantie ben!". De geuren vanuit de keuken hadden de neus van mijn vrouw bereikt, en het was ook de kinderen niet helemaal ontgaan dat we vandaag niet gewoon "een broodje" eten, maar iets anders. Leuker. Lekkerder.

Gewoon simpele pizza’s waren het. Beetje deeg tot schijf gevormd. Tomatensaus erover. Wat kaas. En wat schijfjes tomaat. Beetje oregano om het af te maken. En een paar minuten later hadden we een mediterraanse lunch. Heerlijk, zo, op een zonnige, geslaagde zondag-middag! Het is dat er nog geklust moest worden, anders had een wijntje erbij, er vast ook wel ingegaan…

Maar omdat een pizza Margherita nu niet echt lastig is, en ook amper een recept nodig heeft, daarom een wat luxere, uitgebreidere pizza. Met biefstuk. Is weer eens wat anders, nietwaar?

(*)Voor wat betreft die fundering: dat klinkt groter dan het feitelijk is. Men neme 75 kilo beton-mortel, 3 bouwemmers en 7,5 liter water. Mortel met water mengen, goed mixen, en dan de emmers vullen. Hier komen straks 3 palen op te staan. Maar ach, "fundering"  staat wel stoerder…

Ingredienten

• 175 gram pizzadeeg
• tomatensaus
• ontbijtspek
• ui
• champignon in partjes
• 1 biefstuk
• geraspte kaas
• potje kappertjes

Bereiding

Snij de biefstuk in repen van ca. 5 mm dik. Marineer de biefstuk een half uurtje tot een uur, met wat zout, peper, kappertjes, en wat inmaakvloeistof van de kappertjes (een paar theelepels).

Beleg de bodem achtereenvolgens met tomatenbasissaus, geraspte kaas, enkele plakken ontbijtspek en ui. Verdeel dan de biefstuk en de champignons erover, en strooi er nog wat kappertjes, geraspte kaas, en oregano over.

Afbakken in een hete oven, tot de rand mooi bruin is.

Het is weer aspergetijd!

Fijn, want daar hou ik wel van!

En dan niet van die dingen die Albert Heijn zonodig uit Peru moet halen, maar gewoon van de Hollandsche klei. Norod-Limburg. Brabant. Drenthe. Maakt niet uit, als ze maar een vaderlandsche achtergrond hebben!

Klassiek is de combinatie met ham en ei.

En who am I, to argue with history?

En dus aten we asperges met ham en ei.

In taartvorm. Dat dan weer wel.

Eigenlijk poepiesimpel, maar wel lekker. Met flink wat aspergesmaak. En verse basilicum. Uit eigen tuin!

Overigens zit er in asperges asparagusinezuur. En dat veroorzaakt bij een deel van de eters van asperges een heel bijzondere chemische reactie, waarbij een 6-tal zwavelverbindingen in het lichaam worden omgezet in vluchtige zwavelhoudende verbindingen. En bij ongeveer de helft van de asperge-eters vertaalt dat zich weer in een typische asperge-geur bij het plassen naderhand. Hoe het exact zit, weet ik niet, maar het schijnt genetisch bepaald te zijn of die omzetting in je lichaam wel of niet plaatsvind.

Volgens historici en biologen hebben deze zwavelverbindingen er overigens niet altijd in gezeten. Pas sinds de 18e eeuw, toen begonnen werd om asperges te bemesten met zwavel- en sulfaathoudende meststoffen treedt dit effect op.

En dan zou je eenvoudig redeneren: stop daar dan mee! Maar dat schijnt dan ook weer niet 1-2-3 te kunnen, omdat die zwavelverbindingen nematoden, een ongedierte, in de asperge helpt voorkomen.

It’s a small price to pay, wat mij betreft, en dus schil ik gerust nog een stel asperges.

Misschien eens in een braadzak met boter, proberen?

Ingredienten

• 750 gram Hollandse asperges
• 3 eieren
• 125 gram geitenkaas
• 125 ml room
• handvol verse basilicum
• 150 gram ham, in blokjes
• 1 pak deeg voor hartige taart (diepvries)
• boter
• peper&zout

Bereiding

Schil de asperges, en kook ze 10 minuten in een pan met ruim water. Verwarm intussen de oven voor op 200 graden.

Bestrijk een platte ovenschaal met boter, en bekleed de bodem en zijkanten met het deeg voor hartige taart.

Meng in een kom de eieren, room, verbrokkelde geitenkaas, de klein gesneden basilicum en hamblokjes. Breng op smaak met peper en zout.

Leg de asperges op het deeg, en overgiet met het mengsel.

Gedurende 25 minuten afbakken in een oven van 200 graden.

Het goede weer van enige weken terug heeft de tuin meer dan goed gedaan. De zaden die we half maart gezaaid hebben, beginnen nu allemaal flink de kop boven de grond te steken. Wat bijvoorbeeld begon als een komkommerscheut neemt inmiddels forse afmetingen aan, en begint zelfs al te bloeien.

De worteltjes hebben loof, waardoor deze inmiddels ook als zodanig herkenbaar is. Nog even, en de plantjes mogen verspeend worden, om ze wat meer ruimte te geven. Zouden we dat niet doen, dan gaan de wortels zich met elkaar verstrengelen, en krijgen we geen mooi groente als resultaat, maar een knoop worteltjes.

De bloem op de foto is overigens een bloem aan een van de komkommerplanten. De planten zijn hier nog vrij jong, en nog niet in staat om fatsoenlijk een vrucht te laten groeien, zonder dat dit te veel van de plant vraagt. Niettemin zijn ze toch al snel anderhalve meter hoog. We moeten nu eerst ervoor zorgen dat de plant wat sterker wordt, en dat doen we door de eerste 6 - 7 bloemen met hun zijscheuten te verwijderen uit de plant. Alle energie kan dan gestoken worden in het aansterken, zodat we straks mooiere en betere komkommers overhouden.

Ik ben benieuwd of er ook een smaakverschil is, met de komkommers zoals je die in de supermarkt kunt kopen. Als ik heel eerlijk ben, verwacht ik dat niet, aangezien een komkommer van zichzelf een vrij neutrale smaak heeft. Weinig ruimte om daar echt qua smaak iets aan te doen, lijkt me. Wat wellicht meer verschil zou kunnen opleveren is de grootte waarop de komkommers geoogst gaan worden. Een supermarkt-komkommer is vrij fors qua formaat, en wij zullen kleinere komkommers van onze planten krijgen. Daar waar de winkel-variant een centimeter of 30 is, zal onze vensterbank exemplaren van 15-20 centimeter opleveren.

Te zijner tijd zal ik de vergelijkingsresultaten uiteraard ook beschrijven.

Van de rucola kan ik de resultaten van de smaaktest wel alvast geven: die is meer dan uitstekend! Een mooie volle smaak, met dat typische nootachtige. Wij hadden babyrucola in de tuin staan, waarvan de blaadjes eerder op spinazieblaadjes lijken, dan op de markante, getande bladeren van de reguliere rucola. Die bladeren zijn langer, smaller en meer getand. Onze blaadjes waren klein, kort en rond. Maar qua smaak vrijwel identiek.

De planten hebben inmiddels hun beste tijd gehad, en hebben dan ook het veld moeten ruimen voor iets anders. De smaak van de rucola werd namelijk vrij bitter, als gevolg van het feit dat het  toch al een respectabele tijd in de grond stond. En blijkbaar is dit type meer geschikt om jong gegeten te worden. Het groeit echter vrij snel, dus ik zal het in de komende maanden gewoon nog een keer zaaien.

Een van de dingen die we ermee gemaakt hebben, was een eenvoudige, maar bijzonder smakelijke pasta, met rucola, ricotta en spekjes. Klaar in een kwartiertje…

Ingredienten

• 500 gram penne pasta
• 250 gram gerookte spekblokjes
• flinke handvol rucola
• 250 gram champignons
• 250 gram ricotta
• 1 eetlepels olijfolie
• 2 eetlepels citroensap
• truffelolie (optioneel)
• parmezaanse kaas (optioneel)
• zout&peper

Bereiding

Kook water in een ruime pan, met zout, en kook hierin de pasta ‘al dente’.

Maak de champgnons schoon, en snij in partjes (of gebruik de eiersnijder!). Bak in een pan met antiaanbaklaag de spekjes, en voeg de champignons toe, en bak deze even mee. Voeg de ricotta toe, en breng het geheel op smaak, met de olijfolie, citroensap en wat peper en zout. Eventueel nog een theelepel truffelolie, al is dat natuurlijk geen must.

Doe het ricotta-mengsel bij de pasta, samen met de rucola, en meng alles goed door elkaar.

Serveer met een stukje ciabatta, en wat geraspte parmezaanse kaas.

Een theorie van een collega: "Kinderen zijn gek op eten dat begint met een P!"

Eens zien of dat klopt.

Patat.
Pannenkoek.
Pasta.
Peren.
Pizza.

Nou, dat klopt best aardig, eigenlijk.

Nou moet ik zeggen dat mijn referentiekader zich beperkt tot mijn eigen 2 kinderen, en ik dus geen representatieve steekproef heb gehouden, onder zeg 2500 kleuters.

Wat zoveel betekent als: your milage may vary, ofwel: baseer de opvoeding van je kinderen er vooral niet op.

Nu hebben onze kinderen ook wel een beetje ‘pech’ met ons als ouders, wat eten betreft, want ze hebben maar te eten wat de pot schaft, en als dat dan toevallig begint met een ‘P’ dan hebben ze geluk, maar we gaan niet alleen koken wat ze lekker vinden. Net zo belangrijk als gevarieerd, vers en vitaminerijk koken, hechten wij er ook belang aan, dat de kinderen verschillende smaken ontwikkelen. Dus niet alleen kip, met patat en appelmoes, maar ook risotto (is Eva gek op!), Thaise of Indische gerechten, Italiaans, of Hollandsche Pot^(r), en ook dingen als olijven (niet zo geliefd), courgette (dat dan weer wel) en allerlei soorten vlees en groente.

En dat leidt er hopelijk toe, dat we straks kinderen hebben die eten kunnen waarderen, en weten dat er meer smaken zijn dan de geijkte kinderhap, die niet geheel onverwacht, meestal uitblinkt in zoetigheid. Althans, dat is wat mij altijd opvalt bij ‘lastige eters’: doe er ies zoets bij (vaak appelmoes) en het wordt gegeten. Maar om nu een pasta carbonara met appelmoes of ketchup op tafel te zetten, gaat me te ver. Maar gelukkig is er ook eten dat de meeste kinderen ook zonder zoetigheid lusten. Dingen met een ‘P’ dus.

En zo stonden Eva en Christan zich gisteren bijna te verdringen, om maar als eerste aan tafel te mogen zitten. Want papa stond in de keuken.

Met deeg.

Voor Pizza!

Men neme een bol deeg. Mooie schijf van maken, tomatenbasis en kaas erop. En dan ui, ham, peer en brie. Afmaken met wat versgemalen peper uit de molen en een snufje oregano.

De kinderen storten zich als eerste op de korst, want dat is blijkbaar toch het allerlekkerst van een pizza!

Maar ik hoef gelukkig niet bang te zijn dat ik straks de binnenkant onaangeroerd in de groene container moet mikken. Want ook daar laten ze zich niet onbetuigd, en smikkelen en smullen tot de buikjes rond zijn. Waarna er met een scheef oog nog even geaasd wordt op een stukje korst van de pizza van papa of mama.

Maar dan hebben ze toch pech.

Of ook weer niet, want papa had daar al rekening mee gehouden, want op dat moment komt nog een versgebakken pizzaatje uit de oven, met extra veel korst!

Ach ja, ik moet ook eerlijk bekennen dat ik toch altijd met een tevreden gevoel in de keuken sta, wetende dat er zo heerlijk gegeten wordt van mijn baksels. Het is wat meer werk dan een bevroren kartonschijf in de oven schuiven, maar het eindresultaat, een heerlijk zelf-gedraaide, versgebakken pizza maakt die inspanning meer dan goed!

Ach, sommigen hebben vrijdag-patatdag, voor ons is het vaker zondag-pizzadag!

Ingredienten

• 175 gram pizzadeeg
• tomatenbasissaus
• geraspte kaas
• 1 peer, geschild, zonder klokhuis, in reepjes
• 1 ui, in ringen
• paar plakjes ham
• paar plakjes brie
• versgemalen peper
• oregano

Bereiding

Maak een platte schijf van het gerezen deeg. Bestrijk met de tomatensaus, en geraspte kaas naar smaak. Verdeel de ham over de bodem. Daarover de ui. Dan de peer, en leg de brei bovenop. Bestrooi eventueel met nog wat geraspte kaas. Versgemalen peper erover en een snuifje oregano.

Afbakken in een hete oven, tot de korst mooi bruin en de kaas gesmolten is.