Courgettes. Ik schreef er de vorige keer ook al over.

• 2 courgettes
• 300 gram rundergehakt
• 1 uitje
• 1 rode paprika
• 4 tros-tomaatjes
• geraspte kaas
• paprikapoeder
• gemalen komijnzaad (djin-ten)
• olijfolie
• peper&zout

Het is komkommertijd op Kokend Water.

Zowel letterlijk als figuurlijk, ben ik bang.

De foto hiernaast toont één van de exemplaren die in de achtertuin groeide, maar inmiddels zijn weg gevonden heeft naar onze monden, op een van de mooie dagen die we de afgelopen tijd hebben gehad. De smaak ervan was beduidend beter dan van een supermarkt-variant: zoeter, en duidelijke komkommersmaak. Geen wonder ook: hij groeit buiten, niet in een kas, en is veel kleiner dan wat je in de winkel vindt. We hebben de afgelopen weken al vaker geplukt, en in de loop van de komende weken zullen we er nog wel meer kunnen oogsten, denk ik. De kosten van de zaden hebben we er in elk geval al ruimschoots uit!

Maar verder gebeurt er op kokologisch gebied eventjes niet zo gek veel. Een patroon dat zich vorig jaar ook al voordeed, waarbij er ’s zomers ook de broodnodige tijd aan andere zaken besteed moet worden, en het experimenteren er meestal bij inschiet.

Zo stond ik reeds op de ladder om de kozijnen aan de achtergevel te schilderen, ben ik bezig met het bouwen van een terrasoverkapping, zodat we ook op die warme-zomeravonden-met-aflsuitend-onweer nog lekker kunnen blijven zitten, groeit de rest van de tuin harder dan ik snoeien kan, en vinden vrouw en kinderen dat zij ook recht hebben op mijn tijd. Iets dat ik natuurlijk volledig onderschrijf. En ach, er ligt nog een lijstje met klussen, die vorig jaar ook al op de verlanglijst stonden. Niet dat ik klaag, maar je moet ergens prioriteiten stellen, nietwaar?

Helaas heeft dat tot gevolg dat er al een paar weken geen bericht geplaatst werd op het blog, er geen spannende vleeswaren hangen te drogen, en de pizza’s niet volgens een nieuw, maar een beproefd recept worden gebakken. En ik vrees dat het ook wel even rustig zal blijven…

 Maar gelukkig er was ook nog zoiets als een serie over een moestuin, en dáár kan ik wel wat over roepen.

Zo groeien de tomaten al heel behoorlijk. De twee soorten die we hebben staan, pruim- en trostomaat, zijn forse planten geworden van ongeveer anderhalve meter hoog. De vruchten, groen, nog niet eetbaar, maar zeker als zodanig herkenbaar, zijn in flinke aantallen aanwezig. Ik verwacht daar zeker wel enkele kilo’s per plant van te kunnen oogsten. En als die ook maar de helft van de smaak van de tomaat van vorig jaar hebben, is het experiment meer dan geslaagd. In elk geval zijn de planten dol op water, en zeker op die warme dagen van 25+ graden, hebben ze soms wel 2x per dag water nodig.

En straks, als ze rijp zijn: tomaat in blokjes snijden en in een kom doen. Knoflook, peper, zout en olijfolie erover. Verse basilicum erbij (uiteraard uit eigen kweek!). Even laten staan. Stukje stokbrood roosteren. Tomaten erop, en smullen maar!

En daarna wat aardbeitjes?

Ik kreeg het plantje van mijn dochter en mijn vrouw. Een klein potje was het, met een sprietje groen, en een briefje dat duidelijk moest maken dat dit een aardbeiplantje in wording was, waarmee we de hele zomer van verse aardbeien zouden kunnen genieten.

Nou de zomer is in volle gang, maar ik heb nog geen aarbei gezien, anders dan uit de winkel!

Sterker nog: de plant heeft nog niet eens echt gebloeid! Deze week pas, zagen we de eerste bloemetjes. Dus wie weet, als we een paar weken verder zijn, op de valreep van de zomer….

De plant zit overigens in een hang-bak. Dat is bewust gedaan, en je kunt dat met elke aardbei plant doen. Hang-aardbei bestaat namelijk niet, en het grote voordeel van deze methode is dat de aarbeien ook niet op de modder belanden, en dat beestjes er ook minder makkelijk bij kunnen.

Ook de wilde aarbei is inmiddels een beste plant geworden. Hier ben ik nog wel het meest nieuwsgierig naar. Wilde aardbei schijnt een sterkere, zoetere smaak te hebben. Ik kan me niet herinneren ze ooit in een groentezaak danwel fruitwinkel te hebben zien liggen. Ik laat me dus verrassen! Hij bloeit in elk geval al wél, dus ook daar koester ik de hoop dat we binnen niet al te lange tijd de vruchten van kunnen plukken.

Een van de andere planten die we maanden geleden zaaiden was een plant waarvan iedereen riep dat die groot zou worden, maar dat het buiten te koud zou zijn. En dat het in Nederland een kas-plant zou zijn. En buiten het niet zou redden.

Nou: de courgetteplant die we uit de pot haalden en in de volle border-grond zetten, is inmiddels uitgegroeid tot een plant van zeker een meter breed en hoog. Meerdere bloemen eraan, waarvan de vrouwelijke uitgroeien tot vruchten. Puur, onbespoten en prima van smaak! Gegrild, in de pastasaus, lasagna, of op de barbecue.

Het leukst van dit alles is nog wel dat je terloops kunt roepen ‘Even wat groenten halen!’, en dan niet in de winkel belandt, maar in je achtertuin. En daar 100% biologische groenten haalt. Supervers, onbespoten, en voor een fractie van de prijs die het in de winkel kost.

En had ik al gezegd dat de smaak ook meer dan uitstekend was?

Bij deze dan!