Ik liep door de poortjes richting de bouwmaterialen. Beetje dolend, want het is best een grote zaak, en ik wist niet precies waar ze ze opgeslagen zouden hebben. Ik liep langs de isolatiematerialen, tuinplanken, badkranen en verf. Me verbazend over de hoeveelheid verschillende lampen, en neusde nog even in de ramsj-bak, met aanbiedingen.

Na een tiental minuten kwam ik uit op de tuinafdeling, en liep ik naar het gedeelte buiten, waar ze de geïmpregneerde houten tuinpalen, zakken grind en sierstenen, en de stoeptegels tentoonstellen. Daar ergens, beetje verstopt tussen diverse varianten terrastegels, lag nog een stapel van een stuk of 6 stenen.

Travertino stond erbij. Precies wat ik zocht!

Ik nam er een van de stapel, liet een begeleidend bonnetje aanmaken, en rekende af. En zo was ik in ruil voor €4,69 de trotse eigenaar van een stuk steen, van 45 x 45 centimeter. Een loeizware steen,overigens! Ook wat te groot, maar dat was een punt dat de haakse slijper eenvoudig zou oplossen.

Later die middag stond ik daarom in de achtertuin, met de Workmate, met daarop de zojuist aangeschafte steen. Veiligheidsbril op de neus, handschoenen aan, gehoorbescherming op en de slijper in de aanslag. Na een paar minuten oorverdovend lawaai was de steen geslonken tot het beoogde formaat van 30 bij 40 centimeter.

Het resultaat: een home-made pizzasteen. Voor wènig, zoals ze in Den Haag zeggen. Daar waar commerciele producten al snel 4 tientjes kosten, was ik dus voor nog geen €5,- klaar. Tevreden liep ik naar de keuken.

Eenmaal goed schoongemaakt, met flink water en zeep, kreeg hij eerste de kans goed te drogen. Ik ken de eigenschappen van dit Travertino niet exact, maar wilde niet het risico lopen een steen die vochtig is van binnen in een hete oven te laten zitten. Wat dan namelijk kan gebeuren is dat het vocht, binnenin de steen, zich omzet in stoom, en (zoals wellicht bekend) stoom is erg krachtig, en zou potentieel de steen kunnen laten barsten of, erger nog, laten exploderen. Het zekere voor het onzekere dus, en eerst eens een weekje op laten drogen.

Nadat de steen zo een zevental dagen op het aanrecht had kunnen drogen, was het tijd om hem in te wijden.

Ik maakte 2 brood-degen: een gewoon wit, en een grofvolkoren, volgens beproefd recept. Ik wilde namelijk 2 vloerbroden bakken. Daartoe liet ik het deeg de eerste rijs gewoon in een bak rijzen, en in plaats van de gebruikelijke 2e rijs in de broodvorm, maakt ik er direct een brood van, en liet dat rijzen op een stuk bakpapier, onder een theedoek. Voor het bakken hoefde ik dan enkel het deeg met de pizzaschep op de steen te schuiven, met papier en al.

Dan de steen in het rooster, in de oven, en de temperatuur eerst maar eens naar 140 graden. Om even te proberen. Geen probleem, bleek. Dus toen de temperatuur maar hoger, naar 220 graden. Dat zorgde er wel voor dat er wat vreemde luchtjes uit de oven kwamen. Maar dat heb je ook als je voor het eerst een nieuwe broodrooster, oven, of iets anders dat heet wordt, aanzet. ‘De nieuwigheid moet er even uit branden’, dacht ik bij mezelf.

Naeen half uurtje was alles goed heet, en de geur zo goed als weg. Het brood was inmiddels ook zover dat het in de oven kon, dus deur open en brood erin!

En meteen werd duidelijk waarom die steen zo nuttig is: een enorme stralingswarmte kwam me tegemoet, toen ik de deur opendeed. Dat is duidelijk het voordeel van zo’n dikke, zware steen, hij houdt de warmte enorm goed vast.

Ik schoof het vel papier met de broden erop, en sloot de deur weer. En vrijwel direct zag je het brood groeien. De hitte doet zijn werk. En de oven hoefde dankzij de dikke steen ook nauwelijks bij te warmen.

Na 30 minuten waren de broden mooi bruin, en klaar. Nu eerst een uurtje of 2 wachten tot een en ander is afgekoeld. En ook nu weer was goed te merken dat de steen de warmte lang vasthoudt, want waar normaal na een uurtje de oven weer is afgekoeld, duurde dat nu flink langer. Ik denk wel twee en een half uur.

En de broden? Échte vloerbroden, met een knapperige korst, en een geslaagd uiterlijk. Van binnen mooie blazen in het deeg, wat een direct gevolg is van de hitte van de steen, die ervoor zorgt dat het water in het deeg zich snel tot stoom vormt, en het brood mooi luchtig maakt. Precies de uitkomst die ik verwachtte en hoopte van een ovensteen.

Conclusie: prima investering, prima resultaat en leuke mogelijkheden in het verschiet. Denk daarbij aan broodjes, (diepvries-)pizza(*) en misschien zelfs taart!

Ik = blij!

 (*) Ik maak normaal zelf mijn pizza’s, maar als experiment wil ik wel eens weten wat een pizzasteen voor invloed heeft op een diepvriespizza. Ik vind die bodems namelijk in een gewone oven nooit geweldig. Vaak hard, taai en droog. Misschien dat de hitte van de pizzasteen er tóch nog iets van kan ‘bakken’! Verslag volgt uiteraard!