Een willekeurige zaterdagmorgen, ergens in januari. Het zonnige lenteweer lijkt nog mijlenver weg, en in plaats daarvan waait een gure, koude wind over de straat. Kraag omhoog, sjaal om, en liefst de wanten aan. Want het is koud. Vies koud.

De autoruiten ijsvrij gemaakt, de airco op 21 graden, en de achteruitverwarming aan. Kids op de achterbank, en mijn vrouw naast me, rijden we de oprit af, naar Assen. Even naar de bouwmarkt, de schoenwinkel, en (als we tijd hebben) nog even langs het tuincentrum.

We hadden dus wat tijd. En besloten ter plekke dat het best een keer leuk zou zijn, om eens wat te experimenteren in de tuin, en te kijken of we  met minimale impact op de leef- en speelruimte in de tuin wat plantjes kunnen kweken. En tja, dan ben je een beetje bezig met koken en zo, en dan wordt dat kweken geen gebeuren met azalia’s, geraniums en sanceferia’s. Nee, dan ga je voor groenten en kruiden. Die bloeien ook. Dus zo bezien…

We kwamen thuis met een pak pakjes, en 2 kweek-kasjes. Tomaten, komkommer, paprika, chilipeper, rozemarijn, basilicum, courgette, aubergine en nog wat grut. ‘Wenn schon, denn schon!‘ heet het in Duitsland. Áls we dan wat willen, dan pakken we het ook meteen groots aan.

 De pootgrond (niet ter verwarren met potgrond) verdeeld over de kweekkasjes, en de zaadjes verdeeld over de compartimentjes. Beetje water erop, en dan op een zonnige plek. Ideaal lijkt een plekje op de vensterbank in de aanbouw, bij een groot raam, met een verwarming eronder. Uit het condens dat zich opbouwt onder de doorzichtige kap, concludeer ik dat het ideale klimaat geschapen is: warm en vochtig.

En dan begint het wachten.

Wachten tot dingen beginnen te ontkiemen en er groene sprietjes verschijnen.

Dat duurt een paar dagen tot weken, afhankelijk van de plant. Zo waren de komkommer en courgette al vrij snel boven ‘water’, maar de spaanse peper nam zijn tijd, en liet zich pas na 2 weken zien. Bijna op het moment, dat ik de hoop al opgegeven had.

Bijzonder is dat het in het begin niet meer is dan een paar zwarte bolletjes en pitjes. En dat daaruit dan vervolgens een plant groeit, die (als alles ‘according to plan’ gaat) dan weer groente of fruit oplevert. En dat alles, terwijl we alleen wat water en zonlicht  toevoegen, en er verder eigenlijk niet zoveel voor hoeven te doen.

En dat geldt eigenlijk ook voor wat we in de tuin aangelegd hebben. Die tuin was toch al zwaar ‘under construction’ een paar weken geleden, dus hebben we toen meteen wat voorzieningen getroffen, om ook daar wat groene, of liever bruine, vingers te krijgen.

Er ging sla, wortel, bieslook, en jawel: 4 aardappelen de grond in. En als het goed is, dan leveren bijvoorbeeld die aardappelen een paar kilo per stuk op, over een paar maanden.

Die aardappelen zijn trouwens verrassend eenvoudig: je neemt gewoon een aardappel, liefst biologisch natuurlijk, en die laat je eerst even uitlopen. Dat uitlopen is heel makkelijk, en iedereen die wel eens aardappel te lang heeft laten liggen kan het. Gewoon een week of 2 wachten op uitlopers dus.

Dan maak je een gat in de grond, van een centimeter of 10-15 diep. Aardappel erin mikken, grond erover, en wat water. En dat is eigenlijk alles. Dan moet je wachten. Soort slow-food, zeg maar. Maar dan ook écht slow…

Maar ook als je geen tuin hebt, kun je dit proberen: koop gewoon een zak potgrond, knip die aan de bovenkant open, en stop een aardappel in de grond. Sneetje in de zijkant, en ook daar een aardappel in. Beetje water erbij en klaar. En vervolgens gewoon op balkon of terras zetten, die zak. het proberen waard, nietwaar?

Binnenkort overigens meer over de voortgang in tuin en vensterbank!

Een tipje van de sluier alvast: ook kleine plantjes worden groot. Heel groot!