"Jeetje! Post!" klonk de stem van Bert Visscher door ons kantoor op mijn werk. Collega’s keken verschrikt op, maar kennen het geluid inmiddels wel.

Een uiterst effectief signaal namelijk, om mij te laten weten dat ik een SMS ontvangen heb. Ik had dat een tijd terug zo ingesteld, omdat het normale signaal zo zacht is, dat ik berichten regelmatig mistte. Daarom dus deze nogal kenmerkende ringtone, die niet alleen erg herkenbaar is, maar soms ook voor leuke reacties zorgt, als weer eens een niets-vermoedende voorbijganger opgeschrikt wordt, wanneer ik in bijvoorbeeld door de stad loop.

Maar een SMS dus. Van mijn vrouw.

"Als ik de tuin in kijk, word ik zóó blij!" stond er.

De aanleiding was het feit dat ik 2 dagen eerder eindelijk het nieuwe gazon in onze achtertuin had aangelegd. Na 6 maanden een tuin te hebben gehad die leek op een schaalmodel van de loopgraven oorlog uit het begin van de vorige eeuw, compleet met schuttersputjes, loopgraven, zandbulten en verschroeide plekken, had ik een paar weken geleden het geheel omgespit. Daarna begon de periode van inklinken, egaliseren, bemesten, en uiteindelijk dus de graszoden besteld en gelegd.

En in plaats van een troosteloze aanblik, lag er een mooi groen tapijtje om het speeltoestel heen, was alles weer egaal, en kunnen de kinderen over een paar weken eindelijk weer in de achtertuin spelen. En na zo’n lange, koude winter is dat wel iets waar ze aan toe zijn: lekker buiten!

Mijn vrouw was dus blij, en ik zelf eerlijk gezegd ook. Een beste klus, zo’n tuin omspitten en begrazen, maar als het dan klaar is, kun je met een tevreden gevoel, pilsje in de hand, genieten van het resultaat.

Grote vraag is nu: wat heeft het voorafgaande in vredesnaam met koken te maken?

Vrij weinig, als ik eerlijk ben.

Alhoewel: dat tevreden gevoel, met een drankje in de hand, overkwam me een paar dagen eerder ook al eens.

Toen had ik ook iets met groen gedaan. Het groen van spinazie, welteverstaan.

Ik had namelijk een pizza gemaakt, volgens beproefd recept, met een anders-dan-anders topping: spinazie, spekjes, pijnboompitjes en feta. En lekker dat het was! Dus die gaan we zeker nog een keertje maken!

Ingrediënten

• 150 gram (diepvries-)spinazie
• 100 gram champignons
• 250 gram spekreepjes
• 1 klein uitje, gesnipperd
• 100 gram feta
• 25 gram pijnboompitjes
• 0,5 teentje knoflook
• peper
• oregano

Bereiding
Verhit wat olijfolie in een pan met antiaanbaklaag, en bak hierin de spekreepjes. Voeg het gesnipperd uitje toe, en fruit even mee. Dan de champignons erbij, zodat deze ook even kunnen meebakken in het spekvet. Tenslotte de spinazie erbij, en even kort opbakken. Op smaak brengen met wat peper. Zout is niet nodig, want dat komt al voldoende van het spek.

in een schone, droge bakpan even de pijnboompitjes roosteren, zodat ze wat meer smaak ontwikkelen. Deze kunnen dan bij de rest van de ingrediënten.

Snij de feta in blokjes/plakjes.

Maak een pizzabodem met wat tomatensaus, en verdeel het spek/spinazie mensgel over. Verdeel dan wat van de feta erover, en strooi eventueel nog wat geraspte kaas over de pizza.

Afbakken in de oven, zo heet mogelijk, tot de rand mooi bruin is, en de pizza knapperig.