"Hoe moeilijk kan het zijn?"

Nou, knap lastig nog! Zo’n kaasje kazen.

Ik had het plan opgevat om zelf kaas te maken. Een beetje naar aanleiding van de verhalen van Meneer Wateetons, besloot ik een flesje stremsel te bestellen. Kosten: €3,85 en goed voor 150 liter melk. Kun je je geen buil aan vallen. Handig voor erbij: een foldertje,  a het wereldbedrag van €0,89. Zelfs als mijn inspannigen vruchteloos zouden blijken, zou er niet meer dan een paar euro naar de fillistijnen zijn. Dat is dus een zeer beperkt risico.

Ik kocht daarnaast een pakje karnemelk, en 4 pakken koelverse melk. Kaasdoek had ik nog.

Melk in een pan, opwarmen tot de juiste temperatuur, en dan het stremsel. Na 45 minuten wachten gebeurde er nog niet veel. Ik twitterde mijn zorgen hieromtrent, en werd prompt in woord en daad door Meneer Wateetons bijgestaan. Zijn tip: "Zeker nog een half uur wachten! Kan makkelijk nog wel een uur bij zelfs" . En dus wachtte ik nog even.

En verhip: de wei en de wrongel scheidden zich (waarvoor dus nog dank!) ! Snijden, opwarmen, en wachten, en het hele zwikje in een vergiet om uit te druppen.

Nu een kaasvorm. Die ontbrak nog. Ik had eerlijk gezegd nog geen zin om daar nu al direct €40,- aan uit te geven, dus zocht ik een alternatief. Dat vond ik in de vorm van een spindel-deksel. Voor de niet-ingewijden: wanneer je dvd-recordables’s of cd-recordables in aantallen van 50 of 100 stuks bestelt, is er vaak de mogelijkheid dit op spindel te doen: een simpele plastic houder met deksel, en daarop de schijfjes. Geen doosjes, dus lekker compact. Handig als je vaak dvd-tjes brandt. Of kaas maakt. Natuurlijk.

De deksel op de kop, met een paar gaatjes in wat nu is de onderkant, zodat de wei goed weg kan lopen, en kaasdoek erin. De wrongel erbij, en persen maar.

En na een paar uur persen, leek het me wel goed. Dan nog een nachtje in de pekel (1 liter water, met 75 gram zout) en klaar is Klara Kaasje.

Op een plankje, met een vliegengaasje erover, werd een mooi plekje in de kelder gezocht. Het kaasje geparkeerd, en elke dag even bezoeken, en omdraaien. Op die manier zouden de zuren zich mooi verdelen in de kaas. Mij best, ik draai wel.

Na twee weken echter, bleek mijn kaasje toch niet levensvatbaar. Hij begon wat plekjes te vertonen, die ondanks goede zorg niet weggingen. Medicatie werd gezocht in de vorm van wat azijn, ook weer op advies van voornoemde twitter-bron, maar ook dat mocht niet baten.

Het is daarom dat ik vanmiddag heb besloten, het lijden niet onnodig te rekken, en de stekker uit het project te trekken.

Helaas. Triest maar waar. Maar niet getreurd: leren doe je door te vallen, en de schaafplek op mijn ego neem ik dan maar voor lief, en beschouw ik als leergeld.

Om even een idee te geven van de stand van zaken vanochtend:

 U snapt dat ik dit niet langer kon aanzien. Schertsend riep ik nog "Kijk! Ik heb spontaan een schimmelkaasje gemaakt!" , maar dat maakt het nog niet aanlokkelijk om een hap te nemen.

De groene container is derhalve ook een blokje (zeer jonge) kaas rijker.

Maar omdat ik toch erg nieuwsgierig was, en ik het niet kon laten, sneed ik de kaas doormidden. Net echt! Ik sneed een stukje af, verwijderde buitenste 3 millimeter, en proefde het. Beetje zout, maar wel kaas. Best lekker eigenlijk.

Even twijfelde ik: kaalsnijden en weer naar de kelder, maar ik durfde dat toch niet goed aan, zeker gezien de varieteit aan kleuren (groen, blauw, oranje en zelfs zwart!) aan culturen. Dus binnenkort in de herkansing: Twitterkaasje part two. A new hope ?