Het is officieel: ik ben gepubliceerd auteur!

Jawel! Ik ben ontdekt!

Nou ja, een beetje ontdekt dan. Maar ik ben niettemin toch erg trots en blij om te kunnen vertellen dat een stuk dat ik geschreven heb, is afgedrukt.

Op papier!

In een écht blad!

In De Hoeksche Waard Groen.  Het verenigingsmagazine, van de jagers op de eilanden IJsselmonde en Hoeksche Waard, onder de rook van Rotterdam.

Naar aanleiding van het stuk dat ik geschreven had over de 2 hazen van mijn buur-jager-man, ontving ik in november een e-mail van Dirk-Jan. Hij had via foodrank.eu (is mijn aanmelding daar toch nog érgens voor goed geweest, want qua ranking schiet dat niet echt op, met een 43e plek, op moment van schrijven …) mijn blog gevonden, en gelezen over de hazen. Toevaligerwijs is Dirk Jan de eind-redacteur van het blad op de foto hiernaast/boven.

Dirk Jan vroeg me in een email of hij het stuk over de hazen kon opnemen in het winternummer. In ruil voor wat gerookte gans bijvoorbeeld.

Maar natuurlijk! Wat leuk!

Iemand die mijn schrijfsels leuk vind, en zelfs goed genoeg om ze over te nemen, dat had ik niet gedacht, toen ik anderhalf jaar geleden met het blog begon. Een compliment dus, en daar word ik altijd erg blij van.

Maar om nu gerookte gans met de post te versturen leek me niet heel handig. Ik woon immers in Drenthe, en kom zelden tot nooit in Zuid-Holland. Dat aanbod sloeg ik derhalve met wat spijt af. Maar in ruil voor enkele exemplaren van het blad, en vermelding van de url van het blog, verleende ik met alle plezier toestemming. En wachtte met spanning af.

Tussen kerst en oud&nieuw plofte de enveloppe op de mat. 2 maal een exemplaar van de Hoeksche Waard Groen. En verdraaid, het stond er echt. Groen op wit. Mét foto’s! 

Dus vanaf heden ben ik officieel gepubliceerd auteur!

Het is trouwens een vreemde gewaarwording om iets dat je zelf hebt geschreven ineens in een blad te zien staan. Op de één of andere manier voelt dat dan toch echter, dan wanneer ik een stukje op het blog plaats. Ik denk dat dat komt omdat het dan ineens onderdeel wordt van een groter geheel, waar ook andere mensen aan gewerkt hebben. Een mix van erkenning, saamhorigheid, en voldoening, zeg maar.

Ja, ik ben wel blij, ja!