Wat doe je, papa?
Ik ben pastasaus aan het maken, schat.
Waarom?
Omdat we straks pasta gaan eten.
Waarom gaan we straks pasta eten?
Omdat dat lekker is. Jij vindt dat toch ook lekker?
Ja?
Ja. En daarom bak ik nu het vlees, doe er de tomaatjes bij, en dan moet het even koken.
Waarom?
…

Enfin, het moge duidelijk zijn: onze a.s. kleuter zit in de waarom-fase. Een periode waarin als een soort reflex een vraag wordt gesteld, die steevast begint met het "W"-woord. Het antwoord dat we dan geven is feitelijk niet eens zo verschrikkelijk belangrijk, al proberen we wel over het algemeen een serieuze reactie te geven. Maar voor Eva van bijna 4 is het al voldoende om de vraag gesteld te hebben.

Gelukkig, want soms heb ik ook geen antwoord.

Waarom maak je canneloni en geen lasagna?

Daar zou ik dus bijvoorbeeld geen kant en klaar antwoord op hebben kunnen geven. Want er ís eigenlijk ook geen rationele reden om canneloni te maken.

• het kost meer tijd
• het kost meer moeite
• is maar een gewone ovenpasta met saus en kaas
• is niet bepaald fotogeniek

En toch. En toch. En tóch sta ik weer in de keuken te roeren in de saus, en liggen de pijpjes klaar. Want het heeft wél wat: die gevulde pastapijpjes, met een wat dikkere variant van de bolognese-saus. Het is alleen een klus om die pijpjes stuk voor stuk te vullen, alvorens ze in de saus mogen liggen.

Ik heb een spuitzak geprobeerd. Geen succes. je hebt eigenlijk 3 handen nodig dan namelijk: 2 om de zak te hanteren, en 1 om het pijpje vast te houden. Gieten wil niet. Dus maar gewoon heel simpel een klein lepeltje gepakt, en niet bang zijn om je handen ibn de saus te steken. Vandaar dat het handig is om de vulling even af te laten koelen.

Maar goed, áls de pijpjes dan gevuld zijn, en áls de oven het dan lekker gegaard heeft, en áls het dan op tafel staat, dan, ja, dán weet je weer waarom je al die moeite nam.  Want hoe het kant weet ik niet, maar het is toch weer anders dan andere ovenpasta. Of misschien is dat wel auto-suggestie, maar hoe dan ook was het lekker.

En Eva? Tijdens het eten vroeg ze niet één keer waarom?, dus het móet wel lekker zijn geweest!

Overigens: in volledige tegenstelling op de gebruikelijke Italiaanse verhouding van pasta (veel) tot saus (weinig), bestaat dit eigenlijk voor het grootste deel uit saus, en slechts ten dele uit pasta. Wellicht dat dit voor sommigen juist goed nieuws is, wanneer je op de koolhydraten moet letten..

De meeste recepten zeggen overigens dat je de canneloni-pijpjes moet voorkoken, maar mijn ervaring is dat ze dan veel te zacht worden. Gewoon zo uit de verpakking nemen, vullen met een klein theelepeltje en je vingers, en in de saus leggen. 25 minuten in de oven is prima; ze zijn dan mooi gaar, maar hebben nog wat bite.

 Ingredienten

• canellonipijpen
• 450 gr rundergehakt
• 125 gr gerookte spekblokjes
• 200 gr spinazie, diepvries
• 50 gr gehakte walnoten
• 75 gr parmezaanse kaas, geraspt
• 3 teentjes knoflook
• 2 uien, gesnipperd
• 1 blikje tomatenpuree
• 4 eetlepels crème frâiche
• 1 blik gehakte/gepelde tomaten
• 1 ei, geklopt
• 250 ml melk
• 30 gr boter
• 30 gr bloem
• 1/2 theelepel gedroogde basilicum
• 1/2 theelepel gedroogde oregano
• nootmuskaat
• zout & peper
• olijfolie

Bereiding

Doe wat olie in een braadpan, en fruit hierin de spekjes, 1 ui en 2 teentjes geperste knoflook. Voeg het gehakt toe, en bak dit bruin en rul. Doe 1 eetlepel tomatenpuree erbij, roer er 50 gram van de parmezaanse kaas, samen met de basilicum en oregano door. Laat dit 15 minuten zachtjes koken. Voeg de spinazie, de walnoten, het ei, de crème frâiche en zout&peper, naar smaak, toe. Laat dit nog een half uurtje zachtjes koken. Zet apart, om even af te laten koelen. Vul dan de canelloni-pijpjes met de vulling.

Verhit wat olie een een andere pan, en fruit hierin de andere ui, en het overgebleven teentje geperste knoflook. Doe dan de gehakte tomaten uit blik erbij, samen met 2 eetlepels tomatenpuree en wat zout en peper. Breng aan de kook, en laat in 15-20 minuten wat inkoken.

Maak van de melk, boter en bloem een bechamelsaus. Breng deze op smaak met peper, zout en nootmuskaat, en roer er de resterende parmezaanse kaas door.

Verdeel de tomatensaus op de bodem van een grote, platte ovenschaal. Verdeel de canelloni-pijpjes over de saus, zodat er een mooie laag ligt. Verdeel vervolgens de bechamelsaus erover.

Het geheel in de oven afbakken, op 180 graden, gedurende een half uurtje.

Het recept kan overigens ook heel eenvoudig voor een lasagne, als je geen tijd of zin hebt, om de pijpjes te vullen.