"Weet jij nog iets dat we kunnen maken met paprika? Er liggen er nog 2, en die moeten wel op, voor ze niet meer goed zijn."

"Hebben we nog kipfilet? Dan weet ik wel wat." antwoorde ik terug.

Had mijn vrouw me op dat moment gevraagd wat dat dan zou zijn, dan had ik haar een antwoord schuldig moeten blijven, want veel meer dan een vaag idee, en gevoel van richting, had ik nog niet. Het was meer een combinatie van een aantal ingredienten die ik in mijn hoofd had, en hoe die dan bij elkaar zouden belanden, daar was ik mentaal nog niet aan toegekomen.

Een soort "we’ll cross that bridge, when we get there" houding moet je dan wel even over je heen hebben.

"OK. Ik ben benieuwd wat je dan gaat maken."

"Ik ook!" wil ik zeggen, maar in plaats daarvan antwoord ik "Wordt vast lekker!". Beetje bluf-poker kan nooit kwaad, immers.

Ik sta die namiddag in de keuken, en ben bezig met (om het op zijn Herman-den-Blijkers te zeggen) de mis-en-place. Ofwel: het alvast voorsnijden van de ui, de tomaat, paprika’s en de kipfilet. In mijn hoofd flarden van recepten die ik ooit las, stukjes uit The F-Word met Gordon Ramsay en ervaringen uit het verleden. Koken is geen ‘rocket science‘, maar eerder een combinatie van kennis, ervaring en logica. Die kennis doe je op door recepten van anderen te lezen. De ervaring door het gewoon te doen. En die logica is eigenlijk ook heel simpel: basilicum en tomaat is een gouden combinatie. En pasta kan overal bij!

Nadat ik de kip-filets in stukken heb gesneden, de paprika gewassen en in stukjes, doe ik wat olie in de pan, en bruin de kipfilet. Uitje erbij, en het paprikapoeder. Dan de paprika, en de tomaat. Beetje peper, zout en basilicum, en het begint al aardig fijn te ruiken. Het geheel mag nu even pruttelen, totdat de tomaat stukgekookt is, zodat het een mooie smeuïge saus wordt.

Mijn vrouw spiekt even om het hoekje de keuken in.

"Ruikt goed! Heb je zo’n pot van de Aldi gebruikt?"

Gespeeld verontwaardigd antwoord ik dat ik dat dus niet heb gedaan, en dat niets, behalve de olijven, uit een potje komt. 100% puur natuur, voor zover ik dat kan nagaan, en voorzover je uiteraard een fabrieks-kipfiletje als puur natuur kunt beschouwen.

Het water voor de pasta kookt inmiddels, en de tafel wordt gedekt. Zo’n beetje samenvallend met het einde van Sesamstraat is alles klaar en kunnen we aan tafel. Handjes van de kinderen gewassen en met het eten op tafel, ben ik benieuwd of mijn gekokkerel wel in de smaak zal vallen. De jury is echter unaniem positief, dus mijn vrees was ongegrond. Mijn zelfvertrouwen in de keuken is ook weer wat aangesterkt, en tevreden tast ik ook toe.

Smaakt inderdaad prima!

Gelukkig!

Ingredienten

• 2 kipfilets
• 400 gram pasta
• 1 dikke theelepel paprikapoeder
• 10 olijven, gehalveerd
• 2 paprika’s
• 1 ui
• 4 tomaten
• 1 theelepel citroensap
• basilicum
• peper&zout
• rode wijn

Bereiding
Snij de kipfilet in stukjes  van 1 bij 2 cm. Bestrooi met peper, zout en het paprikapoeder. Verhit wat olie in een wok of pan, en bak hierin de kip licht-bruin. Doe de gesnipperde ui erbij, en laat de ui even glazig worden, zodat het rauwe randje eraf is.

Snij de tomaten in kleine blokjes, en voeg toe, samen met het citroensap, basilicum naar smaak, en een goede scheut rode wijn.

Snij de paprika in kleine stukjes (ik maakte kleine reepjes) en voeg toe aan de pan.

Laat het geheel 20-30 minuten sudderen, tot de tomaten helemaal gaar zijn, en er een smeuïge saus is ontstaan.

Serveer dit met de pasta.

Van mijn vrouw moet ik mijn mond houden.

Mijn dochter verwart ze consequent.

Mijn zoon maakt het allemaal niet uit.

Mijn collega’s begrijpen me niet.

Maar het zijn toch écht kruidnoten, en geen pepernoten.

Pepernoten zijn gemaakt van taai-taai deeg met anijs-smaak.
Kruidnoten zijn gemaakt van speculaasdeeg.

Maar goed, ik zal er verder niet meer over zeuren.

Laat ik volstaan met de volgende link, en dan hou ik mijn mond…

Nee, dat zijn kruidnoten.com

Mijn dochter is nu drie-en-een-half, en (naar eigen zeggen) een grote meid. En aangezien je met sommige dingen niet vroeg genoeg kunt beginnen, was het een mooi moment om haar te introduceren in de edele kunst van het peper kruidnoten bakken.

In de afgelopen maanden had ze al stage kunnen lopen, met haar Play-Doh, dus de omgang met kneedbare materialen was er al wel een beetje ingesleten, en na een korte introductieles (‘Dan neem je een beetje deeg, en dan doe je zó met je handen, een beetje draaien, en dan leg je hem op de bakplaat. En dan gaat papa het straks in de oven bakken. Ja, een worstje maken mag ook. Nee, niet zó, zó! Let nou oh-óp… Ach, dan maar een kruidkoekje…Dan moet je het zelf maar weten…’) gingen we aan de slag.

Deeg gemaakt, en even laten rusten in de koelkast. In stukjes gesneden, en vol verve werden door papa, mama en Eva de noten, worstjes en koekjes gedraaid, gerold en platgeslagen, in willekeurige volgorde. Na een half uurtje lag het bakblik vol met een flink aantal bolletjes, en was de oven op temperatuur.

175 graden, 20 minuten. Dat is voor dit  recept het optimum. De noten zijn na afkoelen dan knapperig, maar niet droog, en zijn prima een paar dagen te bewaren. Alhoewel ze bij ons geen dagen blijven liggen. Uren, dat komt meer in de buurt van de praktijk.

Na het bakken moest er uiteraard even geproefd worden. Een flinke bak kruidnoten, met hier en daar een ongedefinieerde vorm, waarin mijn dochter zonder problemen een libelle, een hondendrol of een knakworstje ziet…

Ach, we hebben samen kruidnoten gebakken. En ze zijn lekker!

Sinterklaas zou trots op ons zijn!

Ingredienten
300 gr zelfrijzend bakmeel
120 gr roomboter
150 gr bruine bastersuiker
60 ml melk
1,5 eetlepel speculaaskruiden
0,5 theelepel zout

Bereiding
Kneed de ingredienten tot een homogeen deeg. Leg een half uur in de koelkast om wat op te stijven.

Verwarm de oven voor op 175 graden, en bedek een bakplaat met bakpapier.

Draai bolletjes (of welke andere vorm u blieft) van het deeg, en leg op de bakplaat. Niet te dicht tegen elkaar aan; ze groeien nog in de oven!

Bak ze in 15-20 minuten gaar. Af laten koelen tot ze knapperig zijn.

In een groen-groen-groen-groen knolle-knolle-land
Daar zaten 2 haasjes heel parmant

En toen kwam mijn buurman dus langs.

En die is jager.

En schiet ook wel eens raak.

Afgelopen zaterdag avond werd bij ons op het raam geklopt.  Best hard geklopt, eigenlijk. Even later stond een man binnen, met een snor, een baard, en het haar bedekt met een hoofddeksel. Mooi pak aan, ook.

Dat pak was alleen niet rood, maar groen. Het was dus niet de Goedheiligman. Het was de Goed-buurman.

In zijn rechterhand een plastic zak van de C1000. Eruit staken 4 poten. Nou ja, ook weer niet. Feitelijk was het niet veel meer dan een stukje bot dat uit de zak stak. Een nogal stevige geur, om het maar eens eufemistisch uit te drukken, verspreidde zich door de woonkamer. "Tja, dat is normaal bij wild." lichtte hij toe, nadat mijn vrouw even twijfelde of ze nu met een hand voor de mond de kamer zou verlaten, of dat ze de buurman zou bedanken voor de hazen.

Want die zaten dus in die zak.

2 ex-hazen.

Eerder op de dag door buurjagerman geschoten, en zojuist gevild, en schoongemaakt. Het enige dat ik nog hoefde te doen, was ze portioneren, en in te vriezen. Ik had het nog met hem erover gehad een paar dagen eerder, maar had het niet zo snel verwacht. Dus ik stond wel even te kijken. Veel ervaring met wild, anders dan het eten ervan, heb ik nog niet. Dus het portioneren zou nog best eens tegen kunnen gaan vallen.

Een beetje onwennig pakte ik een uurtje of zo later een schone snijplank, een scherp mes, en de eerste van de beide dieren. Na een paar keer het karkas rondgedraaid te hebben, om een aanvalsplan te vormen, besloot ik de stoute schoenen aan te trekken, en zette het mes in de eerste bout.

Een vreemde ervaring, snijden in een herkenbaar stuk vlees. Bij het zien van een kipfiletje of biefstukje is de link naar de herkomst natuurlijk niet zo snel gelegd. Althans, als ik dat bij de slager zie liggen, heb ik niet direct een koe voor ogen. In dit geval moest ik even een knop in mijn hoofd omzetten, en beelden van 2 dartelende hazen loskoppelen van de stukken vlees op mijn aanrecht.

Dat snijden viel nog niet mee. Ik ben niet zo bekend met de anatomie van een haas, om te weten waar nu precies het scharnierpunt van de heupjes zit. Dat leek me namelijk de meest logische plek om de achterpoot te scheiden van het lijf. Na een wat onzekere start, wat geprik, getwijfel, en enkele snedes, die achteraf helemaal niet juist bleken, had ik de eerste poot toch eraf.

De tweede poot ging al wat sneller, en na het uitsnijden van de hazenrug, de voorpoten, en de rest van het bruikbare vlees, vulde ik de eerste diepvrieszakken. De tweede haas ging een stuk sneller en eenvoudiger. Het gevoel van snijden in een dier verdween overigens net zo snel, als dat ik ze in stukken sneed. Hoe minder herkenbaar als dier, des te eenvoudiger bleek het, het geheel te zien als "avondeten!".

De opbrengst in de vriezer:
4 hazenbouten
4 hazenrug-filets
3 voorpoten (een was helaas verbrijzeld door een schot hagel…)
een paar honderd gram vlees van diverse plekken van het beest.

Het plan:
1 hazenpeper (van 2 hazenbouten)
1 hazenragôut (van de losse stukken vlees)
2 rugfilets met een cranberry saus
2 rugfilets met een chocolade saus

En voor de rest van de delen moet ik nog wat verzinnen. Maar met een heel internet als inspiratiebron, en diverse sites die momenteel seizoensgebonden recepten publiceren, waaronder een hoop wild, zal dat geen probleem zijn.

Wordt derhalve vervolgd…

Ik had het er heel lang geleden al eens over.

Dat ik het nog eens zou proberen.

Hé, hé… Eindelijk weer geprobeerd.

Worstenbroodjes dus.

Dit keer zonder knoflook.

Maar helaas wel met het verkeerde gehakt…

Dat zit zo: ik had me goed ingelezen, in hoe je nu een lekker broodje bakt. Inmiddels ook veel meer ervaring opgedaan, met gewoon brood bakken. Dus wat dat betreft kwam ik redelijk beslagen ten ijs. Ik wist bijvoorbeeld dat de temperatuur niet te hoog moet. 175 graden zorgt voor een bruine kleur, met een dunne korst. Melk en boter door het deeg, zodat het ook zacht en niet knapperig wordt. En wat suiker, want dat hoort er een beetje bij. Bestrijken met ei. En voor dat extra-luxe gevoel: even bestrooien met sesamzaadjes. Past prima bij gehakt, dus gewoon dóen!

Ik pakte de fiets, en reed even op en neer naar de plaatselijke C1000. Gehakt gepakt, en opgelet dat ik dit keer geen rundergehakt pakte (want dat was te droog), maar half-om-half gehakt (dit speelt zich dus af, voor de mooie vondst, waar ik eerder over schreef…).

Helaas, toch niet goed opgelet.

Ik kwam thuis met gemengd gehakt. Volledig in de veronderstelling dat men bij de C1000 zijn eigen jargon hanteert, en dat ‘gemengd’ bij hen,’half-om-half‘ bij ons is.

Gemengd blijkt dus te bestaan uit 75% varken, en 25% rund.

En dat is vet. Té vet. In elk geval, te vet, voor wat ik er mee wilde. Ik weet niet goed waar dit gehakt goed tot zijn recht zou komen, maar niet in mijn "Worstenbroodje - The Retun"…

Het resulterende broodje was qua broodje perfect! Daar was ik wel blij mee. Maar het gehakt verpestte het feestje een beetje, en zorgde ervoor dat het wat zwaar op de maag bleef liggen. De smaak van het gehakt was op zich wel goed, dat dan weer wel.

Dus post ik wel het recept.

Maar koop dan wel het juiste gehakt!

Ingredienten: 

Voor de broodjes:

peper&zout

Bereiding:

Meng de bloem, boter, melk, suiker en gist door elkaar. Los het zout op in het water, en meng dit door de rest van de ingredienten. Kneed dit goed, tot een mooie homogene bal. Laat 1,5 uur rijzen, op een tochtvrije plek.

Maak nu het gehakt aan: het gehakt in een kom, de kruiderij erover, en op smaak brengen met peper en zout. Je kunt het gerust even proeven, aleen niet teveel. Het blijft rauw gehakt, immers…

Verdeel het in 10 rolletjes, van ca 35 gram. Rol even door bloem, en zet een half uurtje of uurtje in de koelkast.

Verdeel het deeg daarna in 10 bolletjes, van ca. 85 gram.

Rol een bolletje uit, tot een lapje, en leg er een worstje op. Vouw dicht, en leg met de vouw onderop, op een bakplaat, bekleed met bakpapier. Laat dit afgedekt (met een theedoek), nog een uurtje rijzen.

Verwarm de oven voor op 175 graden, en voor een extra-luxe effect: bestrijk de broodjes vlak voor het bakken met losgeklopt ei, en bestrooi ze desgewenst met sesam-zaadjes.

Bak de broodjes af, in 20 tot 25 minuten.

Warm opeten uiteraard!

Het moest een keer gebeuren..

Zie het als een soort "passage of rites"…

Een overgangsritueel zo u wilt.

Vanuit een soort oerdrang ontstaat zo iets. Die eeuwige noodzaak om dingen zélf te willen doen, zonder aanwijsbare noodzaak. Zelf brood willen bakken. Zelf pasta maken. Zelf pizza maken. Er zijn zelfs mensen die willen zelf vanillevla maken..

Tuurlijk kun je daarvoor naar de bakker, een pak gedroogde pasta pakken of een greep doen in het vriesvak van de lokale buurtsuper. Maar zelf maken geeft toch een gevoel van ‘iets bereikt hebben‘. Iets gedaan hebben, dat objectief gezien meer tijd, meer geld, en meer moeite kost dan kopen. Maar ook (niet geheel onbelangrijk!) vaak meer smaak heeft, puurder is, en zeker meer voldoening geeft…

****

Twee vragende ogen keken me aan. Het duurde even voor hij een antwoord kon fomuleren op mijn vraag, leek het. Geen alledaagse vraag, geef ik toe, maar ik vroeg hem ook niet bepaald of hij toevallig wist hoe koude kernfusie werkt. Ik wilde gewoon iets zélf doen. Iets wat hij normaal ook zelf doet.

"Wat moet je dáár nou mee?"

Ik had hem gewoon gevraagd of hij ook worstdarm verkocht.

"Ik heb ook geen idee wat ik je ervoor moet vragen… Wij kopen dat in in emmers van honderd euro. Geen flauw benul wat 1 darm dan moet kosten…"

Nadat ik had uitgelegd dat het een beetje een hobby van me is, om te kokkerellen, en dat  oer-instincten een man soms langs onverklaarbare wegen leiden, besloot de slager mij te plezieren. Hij liep naar achteren en kwam even later terug met een zakje. Met een darm. "Vooruit. Een euro. Ik weet het ook niet!". Het meisje bij de kassa kreeg het zakje in handen gedrukt, en met lichte afschuw hield ze het met 2 vingers vast. Ik besloot haar maar niet vertellen dat de meeste verse worst in zo’n darmpje is geperst. Ik zou het ontstaan van een vegetariër niet op mijn geweten willen hebben..

Voldaan verliet ik even later de zaak. Stap één, het verzamelen der ingredienten, was volbracht. Ik had vlees, kruiden, de vleesmolen, en nu dus de darm. Let the sausagemaking begin!

Stap twee: het vlees, in dit geval 75% rundvlees, en 25% spek, had ik in kleine blokjes gesneden, en in de diepvries gelegd. In de tussentijd een mengsel gemaakt van de kruiden, het zout en de specerijen.

Na een uurtje opstijven (volgens dit filmpje zorgt dat ervoor dat de cellen kapotgaan, en dat je vlees malser wordt) kruid ik de blokjes, en meng ze goed. NIet te lang, we maken er immers gehakt van, en dan wordt het alsnog gemengd.

De blokjes gaan in de molen, en ik begin te draaien. Het wonder geschiedt: er komt gehakt uit! Het ziet er nog echt uit ook! Dat was de investering van 5,- zeker waard!

Na koelen van het vlees, afspoelen van de darm, en de darm om het worstopzetstuk, komt stap 3: het draaien van de worsten! 

En dat gaat eigenlijk verrassend eenvoudig! Het gehakt in de molen wurmt zich een weg naar buiten, en door het worstopzetstuk vult het de darm. Mijn vrouw merkt meteen op, hoe "echt" het eruit ziet. Als je niet beter zou weten, zou het zo van een ambachtelijke slager afkomstig kunnen zijn. Niet dat dat iets zegt over mijn of Keurslager’s kwaliteiten, maar zo van buitenkant valt het niks tegen…

En dan is het gehakt op. Ik wurm een paar sneetjes witbrood door de molen, om ook het laatste restje vlees uit de tuit en in de worst te krijgen. Het resultaat heb ik daarna verdeeld in kleinere worstjes, door een paar keer te draaien. Het geheel nog even in de koelkast, de worstjes van elkaar losgeknipt, en zie daar: ik heb worst gemaakt!

Ik had uiteindelijk 9 worstjes. Twee setjes van 4 verdwenen in de diepvries, maar eentje heb ik direct even gebakken. Lekker! Een rundersaucijsje! Zelfgemaakt!

Mission accomplished!

Ingrediënten

• 600 gram riblappen
• 200 gram spek
• ca. 1 tot 1,5 meter worstdarm
• 15 gram zout
• 1 eetlepel geplette peperkorrels
• 2 theelepels gerookt paprikapoeder
• 1 theelepel gemalen komijn
• 1 theelepel piment
• 50 gram paneermeel
• 8-10 eetlepels water
• 3 sneetjes brood

Bereiding

Snij het vlees in kleine blokjes, en doe dit een uurtje in de vriezer. In de tussentijd de varkensdarm in een bak water leggen.

Na aanvriezen de kruiden door het vlees mengen. Het vlees vervolgens met de vleesmolen malen. Het gehakt in de koelkast zetten, gedurende minimaal een kwartier. Het is rauw vlees, en moet de temperatuur liefst zo laag mogelijk blijven. Daarna het paneermeel met het water door het gehakt mengen.

Neem de darm uit het water, en was hem goed. Hij is behoorlijk stevig, dus gaat niet snel stuk. Doe een uiteinde van de darm om de kraan, en spoel ook van binnen goed door. Knip er een stuk van ongeveer 1,5 meter af. De rest kan in de diepvries voor een volgende keer.

Zet het worstopzetstuk op de vleesmolen, en smeer het in met wat zonnebloemolie. Doe de darm om het opzetstuk.

Doe het gehakt in de molen en vul de darm met het gehakt. Zorg dat de darm niet te strak gevuld wordt, anders kunnen we er geen worstjes meer van draaien. Om het laatste restje vlees eruit te krijgen maal je op het laatst het brood door de molen.

Draai worstjes van de lange worst, en leg dit minimaal een kwartier in de koelkast, tot de huid niet meer plakt.

Boter in de pan, en 10-15 minuten op halfhoog voor bakken, of uiteraard invriezen voor een volgende keer.

Ongeveer een jaar geleden werd bekend dat de bekende Hema rookworst door Unox in Oss wordt gemaakt. Groot schandaal natuurlijk, want Hema gaf altijd hoog op van zijn eigen worst. En nu blijkt de ambachtelijke luchtballon doorgeprikt, en nu is het gedegradeerd tot een lopende band worstje.

En dat vond Hema erg jammer.

En normaal hadden we dat ook nooit geweten. Want huismerkverkopers zijn altijd erg geheimzinnig over hun huismerkleveranciers die nooit iets zullen verklappen over hun huismerkfabrikanten.

En ineens tref je dan toch bovenstaande onthulling in het nieuws, dankzij een wat chagrijninge (ex-?)medewerker. Nu is de combi Unox/Hema natuurlijk niet de enige. Want ook het Aldi-merk moet ergens gemaakt worden. En er zijn dus fabrikanten waarbij de productlijn zo is ingericht dat de bonbons links met een  sticker van Ferrero worden beplakt, en rechts met een wikkel van de Aldi. En zo worden bijvoorbeeld de Australian Homemade bonbons helemaal niet in Australie gemaakt, maar in Amsterdam. En komt de AH-melk gewoon van Friesland Foods, producent van o.a. Friesche Vlag melk. En don’t get me started on de nep-kaas op pizza’s…

Soms stuit je ineens op een knipseltje, een klein fragment, een flard van een bericht, dat meteen je wenkbrauwen doet fronzen, en waar je een paar dagen later nog met verbazing aan terugdenkt. En dat je ineens bedenkt, dat je er niemand over gehoord hebt.

Na enige zelf-twijfel ("Klopte dat nu wel, of verbeelde ik me dat?") ging ik op zoek naar het bewuste fragment. Dankzij Uitzendinggemist.nl was dat gelukkig niet zo moeilijk ("Zie je wel! Goed gehoord!"). Lastiger was om het bewuste fragment even te isoleren, en op te slaan op de harde schijf ("Verdorie, waarom kan dat nou niet?"). Maar dat bleek met een Japans wondertje van techniek niet onmogelijk ("Yes!"), en nu staat het op YouTube:  

 Even resumeren:

Volgens de verpakking bestaat een Dubbel Dekker uit varkensvlees en rundvlees en een hamburger uit varkensvlees en kalkoenseperatorvlees. Ook de website zegt dit nog steeds:

Maar ik hoorde die man in het filmpje toch 2x duidelijk zeggen dat de hamburgers gemaakt worden van dezelfde smurrie als de dubbeldekkers en dat er in de hamburgers helemaal geen kalkoen zit!

De conlusie:

Wat is nog de waarde van een ingredientendeclaratie, als wat er in zit niet is wat er op staat?

Als een fabrikant dat doet, en daar blijkbaar ook nog mee wegkomt? Ik denk aan mensen met een allergie, aan religieuze overtuigingen, aan vegetarische eters…  Ik heb begrip voor de impact op het milieu, gekeken naar de ‘foute’ verpakkingen, maar toch… maar toch lijkt mee een reactie van de Voedsel en Warenauthoriteit wel op zijn plaats… Is dit niet ook illegaal?

Of overdrijf ik?