Een willekeurige zaterdagmiddag in Groningen. De straten zijn nat van de regenbui die zojuist over ons allen is neergedaald. Het zonnetje baant zich een weg tussen de grijze regenwolken, om de auto’s, nat met waterdruppels, te laten schitteren als kristallen. Kindervoetjes in kleurige laarsjes, spetterend door de plassen. Winkelwagens met accessoires. Stationwagens met hun achterklep op een kier, en een flinke kartonnen doos die over de achterbumper naar buiten steekt.

We rijden al voor de derde keer over hetzelfde gangpad. Op zoek naar een plekje. Maar het lijtk wel alsof de halve provincie juist dit moment heeft uitgezocht om hier te verzamelen.

Na 20 minuten rondjes rijden zien we een vrijgekomen plekje. Snel ernaar toe. De auto die ons tegemoet kwam heeft het ook gezien, en er ontstaat spontaan een mini-race, met als hoofdprijs het recht om de auto úit, en de winkel ín, te stappen. Wij winnen! Maar juichen doe ik nog niet, want de echte strijd moet nog beginnen, zo weet ik uit ervaring.

Die strijd wordt binnen gestreden. Onder toeziend oog van velen. Met namen als ‘Björn‘ en ‘Benno‘.

‘Ivar‘

‘Ektorp‘

De strijd tussen de nuttige aankopen, en de leuke, maar overbodige accessoires. Tussen consumenten, die aan willen sluiten bij de kortste rij bij de kassa’s. Slechts om er achter te komen, dat uitgerekend díe rij er het langst over doet.

We zijn bij de woonwinkel, die de beleefdheidsvorm ‘u‘ heeft vervangen door het gebruik van ‘je‘ en ‘jij‘.

Waar studenten op zaterdagochtend naar toe gaan, om voor een euro te ontbijten.

Waar de openingszin van een sollicitatiegesprek luidt : ‘Kom binnen en maak een stoel!‘.

Ikea dus.

Je kunt veel van Ikea zeggen. Dat ze geen kwaliteit leveren, dat het allemaal eenheidsworst is, dat iedereen het heeft, en dat het een totaal gebrek aan eigen inspiratie verraadt. Maar het blijft een feit dat je er best veel waar voor je geld krijgt. Dat de meubels vernuftig in elkaar zitten. En dat de aanschaf van een accu-schroef/boormachine gerechtvaardigd is, bij regelmatige aankopen van meubels bij Ikea. Want om nou te zeggen dat dat meegeleverde gereedschap zo ideaal is, om die kasten in elkaar te zetten…

Ze hebben er sinds een paar jaar ook een food-afdeling. Nadat je je kersverse, oh zo handige, ‘opbergmeubel met authentiek Scandinavische uistraling‘ hebt afgerekend, land je in een soort Zweedse campingwinkel, met 18 soorten ingemaakte haring, 32 soorten koekjes voor bij de koffie, 6 smaken knäckebröd en een hotdog stand. Wat hotdogs met Zweden te maken hebben weet ik niet. In Denemarken heten ze Pölser. En Denemarken is ook Scandinavie. Misschien dat dat het is.

Ik besluit het bij genoemde hotdog te houden. Want dat moet ik ze nageven: die Zweedse gehaktballetjes heb ik na 4 balletjes wel gezien, maar die hotdog  (uiteraard voorzien van alle 3 de sauzen!) is gewoon fastfood dat lekker wegsnackt! We hadden ook een burger kunnen pakken bij de MacDonald’s, 3 deuren verderop, maar de hotdog van Ikea voelt toch minder als ‘zondigen’.

Naderhand loop ik toch nog even langs de etenswaren. De lekkere trek is gestild, dus de koekjes en chips zijn nu eenvoudig te weerstaan. En ineens staat daar een melkpak. Een melkpak dat bij nadere bestudering blijkt te bestaan uit een pak gevuld met meel. ‘600 ml water toevoegen, 45 seconden schudden, en klaar!‘. Dat is als thuisbakker niet tegen dovemansoren gericht.

Het blijkt een zweeds roggebrood te zijn.

Ik neem een pak mee. Ben benieuwd of het net zo smaakt als de verpakking van hun meubels: naar karton. Het is de bedoeling dat je het water in het pak giet, en dat schudt. Lekker eigenwijs doe ik het meel in de bak van mijn Kitchenaid, doe het water erbij en zet de kneedhaak erop. Minuutje laten kneden, en dan moet het 45 minuten in een broodvorm rusten en rijzen. Daarna een uur onderin de oven, op 200 graden. Kind kan de was doen! 

Nadat het brood is afgekoeld snij ik het in plakken. Stevig brood! Ruikt wel lekker moet ik zeggen. Nieuwsgierig naar de smaak neem ik er een plakje tussenuit. De rest gaat in een zak in de diepvries.

Ik leg wat kaas op het beboterde sneetje en neem een hap.

Het eerste dat opvalt is de knapperige korst. Hou ik wel van. De grove korrel en het feit dat er relatief veel vocht bij het meel ging, zorgen ervoor dat het een smeuig broodje is geworden, met een volle smaak en een losse structuur. Ondanks dat het een roggebrood is, lijkt het  niet op het Fries roggebrood van de bakkers van van der Meulen. Waar dat brood door en door zwart is, en bijna klef, lijkt dit meer op een kruising tussen gewoon tarwebrood en roggebrood. Het is ook niet zoet, eerder hartig, en, typisch voor een roggebrood, het is lang houdbaar: een sneetje ’s ochtends uit de diepvries, is rond ‘Cup-a-soup’-tijd nog prima te eten.

Conclusie: prima broodje van het woonwarenhuis, dat, eenmaal afgekoeld en gesneden, heel goed in te vriezen is. Lekker met kaas of worst, maar ongetwijfeld ook met een van de haringvarianten die ze er ook verkopen. Ik neem de volgende keer in elk geval nog een pak of 2 mee!