Mag ik even voorstellen: Marco Pierre White.

Voor zover deze naam geen belletjes doet rinkelen, in het kort zijn curriculum vitae:
- geboren in Engeland, nabij Leeds, in 1961;
- eerste baantje in The Box Tree Inn (2 Michelin sterren);
- gewerkt met Albert Roux, Raymond Blanc en anderen;
- leermeester geweest van Heston Blumenthal en Gordon Ramsay;
- op zijn 33e had hij zelf 3 Michelinsterren, als jongste Britse kok ooit;
- eigenaar van diverse restaurants, en zo’n 50 miljoen pond "waard".

Niet de minste dus.

En met die wetenschap in het achterhoofd, kijk je toch met gemengde gevoelens naar de filmpjes, die bij zijn zogenaamde ‘Litte Black Book’ horen.

Die fimpjes zijn hier te vinden : http://www.knorr.co.uk/

En dat verklaart wellicht ook meteen die gemengde gevoelens. Dat adres is dus niet iets van mpw.co.uk, of marcosblackbook.com, maar de homepage van de fabrikant van bouillonblokjes…

Een 3 sterren kok, die zich inlaat met een Unilever dochter, en een site presenteert, met kooktechnieken, recepten en filosofieen, ondersteund door blokjes gevriesdroogde bouillon.

Begrijp me niet verkeerd: de man heeft absoluut verstand van koken, anders had hij nooit die 3 sterren gekregen! En hij geeft ook zonder twijfel verstandige adviezen. Hoe je binnen 10 minuten een diner op tafel kunt zetten, bestaande uit lekker stuk vlees en een salade, bijvoorbeeld. Of hoe je het beste risotto kunt maken, en dat je daarvoor beter gebruik maakt van een plastic spatel, en niet van een houten lepel. Omdat hout namelijk allerlei smaakstoffen opneemt, en misschien ook weer afgeeft, op het moment dat je dat niet kunt gebruiken.

Zinnig advies dus.

Maar dat je dat vlees insmeert met een mengsel van olijfolie en een bouillonblokje, doet mij toch mijn wenkbrauwen fronzen en twijfelen aan de mentale gesteldheid van de presentator en het doet me twijfelen of ik het geboden advies wel moet volgen.

Ik ga (nog) niet zo ver, dat ik het nu als blasphemie ga betitelen, maar het algemeen geldende beeld is natuurlijk toch dat je als chef-kok geen kant-en-klaar blokjes gebruikt, maar gewoon je eigen bouillon trekt. Als thuiskok mag je daar uiteraard van afwijken; wie heeft er tegenwoordig immers zelf nog te tijd voor?

En toch beweert Marco, of MPW zoals hij in de Britse media genoemd wordt, dat hij steaks heeft gehad in top-restaurants, maar dat die nooit zo lekker zijn als zijn eigen, met Knorr ingewreven variant.

Enerzijds is een deel daarvan te verklaren middels de ingredientendeclaratie van Knorr zelf. De magische letter/cijfer combinatie E621 lijkt daarin een centrale rol te spelen. Verder bestaat zo’n blokje  uit wat zout, kruiden, specerijen en, afhankelijk van de soort, kippenpoeder, runderpoeder, of iets derfgelijks.

Maar: E621, de befaamde/beruchte smaakversterker, zou een grote rol kunnen spelen in de beleving dat het stukje vlees beter smaakt. Dit, in combinatie met voornoemde kruiden zou de verklaring kunnen zijn.

Op een rationeel niveau kan ik het dus wel enigzins plaatsen. Het past alleen niet zo in het wellicht wat te romantsiche beeld dat ik had van een sterren-chefkok, die in mijn beleving toch een beetje staat voor het pure, natuurlijk koken, op hoog niveau.

Dat wil niet zeggen dat er geen gebruik mag worden gemaakt van nieuwe methoden, technieken of ingredienten. Een Heston Blumenthal is hier een lichtend voorbeeld van. Maar een klassieke chef?

Affijn, ik zou zeggen: bekijk de site, zie de filmpjes, en oordeel zelf.

Ondertussen ga ik even langs de supermarkt, voor 2 mooie stukjes vlees, en een pakje bouillon blokjes van Knorr. Want die van Honig zijn natuurlijk niet ‘the real thing’!

De uitkomst laat ik nog wel weten…