Gezien in het licht van dingen die er echt toe doen, is het natuurlijk peanuts. Mijn broer is een paar weken terug getrouwd. Dat zijn pas dingen die er toe doen! Niet de discussie of je nu de risotto van Lassie moet hebben, of dat je risotto moet maken van Arborio rijst.

Toch kunnen sommige schrijvers daar wel erg gewichtig over doen. Als je hun stukken leest, dan lijkt het haast wel een doodzonde om een pakje te gebruiken, laat staan om een kant en klaar product aan te schaffen. Nu weet ik uit ervaring ook wel dat het verschil tussen een bolognesesaus uit een pakje, en de saus die ik zelf maak levensgroot is, en in het voordeel uitvalt van mijn eigen saus, maar toch. Ik heb nu eenmaal niet elke dag 4 uur de tijd om te koken, en soms moet er gewoon in een half uur een lekker maaltje op tafel staan.

Nu ben ik in de gelukkige positie dat zowel mijn vrouw als ik het leuk vinden om te koken en elkaars kooksels te eten, bekritiseren en soms bewonderen. Ook al lukt het niet elke dag om iets origineels op tafel te zetten; vaak genoeg staat er gewoon hutspot, nasi of een pasta op het menu. Het meer uitgebreide werk is toch iets dat in het weekend zijn beslag moet krijgen. En dan is er uiteraard wel ruimte om eens een experiment uit te voeren, of een nieuw recept te proberen.

Een tijdje terug wilde ik voor mezelf nu wel eens uitvogelen of het verschil tussen Lassie risotto rijst en Arborio risotto nu daadwerkelijk zo groot was, als sommigen beweren. Daarmee was het doel duidelijk. De aanpak was eenvoudig: meet van beide soorten 200 gram rijst af, en bereid ze op identieke wijze. Ik koos daarbij voor de klassieke methode, met kippenbouillon en parmezaanse kaas.

Ik moet bekennen dat ik daarvoor ben teruggevallen op de bouillonblokjes van de Maggi, aangezien ik niet de tijd had om ook nog eens zelf kippenbouillon te trekken! Ik hoop dat u mij dat niet kwalijk neemt…

Dus: 3 kippenbouillonblokjes met 1,5 liter kokend water. 2 uitjes fijn gesnipperd. Beetje boter en olijfolie in beide pannetjes, en de ui aanfruiten. Dan de rijst erbij. Zoals gezegd 200 gram van elk. Even bakken, en dan een flinke soeplepel bouillon in beide pannen. Goed roeren, tot het vocht is opgenomen door de rijst. En weer bouillon erbij en roeren. Hiermee door blijven gaan, tot de rijst verzadigd is, en de bouillon daarmee bijna op. Duurt ongveer 20 - 25 minuten. Op het eind van de kooktijd nog wat versgemalen peper erdoor, samen met 50 gram parmezaanse kaas.

Beide soorten begeleidden een saltimbocca met sperziebonen.

En dan het moment van de waarheid.

Ik had mijn vrouw niet verteld in welke pan welke soort zat, om op die manier een onbevooroordeelde reactie te krijgen. Aan haar de vraag welke lekkerder was. Intussen nam ik zelf ook een hap, en probeerde een zo objectief mogelijk oordeel te vellen.

De conclusie was verrassend: beide soorten zijn erg lekker, en er zit eigenlijk weinig verschil in smaak en structuur. Dat had ik niet helemaal verwacht, na alle kritieken links en rechts. De Arborio rijst was iets steviger qua structuur, maar ze doen niet echt voor elkaar onder.

Echter, na een kwartiertje gebeurde er iets bijzonders: we namen beide nog een kleine portie risotto, en proefden nogmaals. En toen was er opeens wel een merkbaar verschil.

Een hap Arborio rijst voelde in de mond echt aan als losse korrels, met een zachte buitenkant, en een ‘al dente’ kern. Smeuig, maar toch nog met structuur en bite.

De Lassie rijst verloor de strijd echter genadeloos: weinig structuur, en meer een kleffe, melige hap. De smaak was er wel nog, maar niet het mondgevoel dat zo prettig was bij de Arborio rijst. Helaas voor de Unilever-dochter, maar de volgende keer pak ik toch het ‘echte’ spul.

Uitkomst van deze onpartijdige test kan dus ook enkel dezelfde als de keuze tussen gewone koffie en Senseo koffie: neem het echte spul! Dat is lekkerder, beter, en ook koud nog goed te pruimen! Alhoewel ik ice-coffee eigenlijk schaar in de categroie  ‘abonimabel’…