Foreign visitors: a translation of this article is available here!

De kleurrijke truien en de grote bril. Het enthousiasme. De haast kinderlijke verbaasdheid over een handig hulpmiddeltje. En natuurlijk de gevleugelde, onvergetelijke uitspraak "It’s amazing, Mike!". Het programma werd verguisd door de critici, en de hemel ingeprezen door de studenten van die tijd.

Even om de herinnering weer tot leven te wekken:

 En waarom begin ik hierover? Nou, ik heb mijn eigen ‘Amazing discovery’!!

Ik schreef er een paar weken geleden al een stukje over, en inmiddels zijn we een stuk of 15 pizza’s verder, en kan ik uit enige ervaring putten, om objectief te stellen dat ik het een super-ding vind! Ik maak mijn pizza’s volgens de Napoletaanse wijze. Dat wil zeggen: een vrij vochtig deeg, van bloem, gist, olie, zout en water. Daarop lekkere ingredienten, en bakken in onze pizza-oven, op een temperatuur van een graad of 400 Celcius.

Het deeg is geen probleem. De temperatuur ook niet. Maar hoe krijg je die pizza gemakkelijk van je werkblad, naar de steen in de oven? Dat was altijd een gehannes.

Bij de oven zat een hulpmiddel: een schijf, door midden gezaagd. Je moet daarbij de 2 helften neerleggen, de bodem erop leggen, en dan beleggen. Dan met behulp van de 2 delen naar de oven toe, en beide helften eronder vandaan trekken. Werkt wel aardig, maar echt handig is niet, want de bodem blijft nog regelmatig hangen aan de schijven.

Toen zelf maar een pizzaschep gemaakt. Gewoon een houten triplex plaatje, met een handvat eraan. Werkte al wat beter. Maar ook niet vlekkeloos, of zonder moeite. Nu was het weer het gedoe met maisgries die je eerst op de schep moet strooien, om te voorkomen dat je pizza blijft plakken aan de schep, met als gevolg dat alleen de ingredienten de pizza-steen bereiken, en dus je pizza totaal verknalt.

Enter: de Superpeel:

In feite niet meer dan een plat stuk hout, met een gleuf erin, en een stuk canvas, dat er als een soort lopende band omheen rolt.

Ik had de Superpeel besteld, via internet. Na contact met de eigenaar van de website, en tevens bedenker van de schep, heb ik de bestelling geplaatst. Verzendkosten naar Europa waren vrij stevig, maar ja, volgens de verkoper waren dat de daadwerkelijke kosten die de US Postal Service rekent, en moet hij die wel gewoon doorberekenen. Dus toch maar besteld. Na ongeveer 1,5 week bracht de postbode het pakketje aan onze deur. Een best forse doos.

Uiteraard direct uitgepakt en aan een inspectie onderworpen. Het hout is mooi glad afgewerkt, en behandeld met een soort sealer, die ervoor zorgt dat niets in het hout kan trekken. Het stuk stof, bestaat uit een mix van polyester en katoen, en is mooi sterk. Ik had voor de zekerheid nog een tweede stuk stof mee besteld; voor die $5,- extra, leek me dat wel verstandig.

Het principe is eigenlijk vrij eenvoudig: de stof werkt als een soort lopende band, waarop je de pizza schuift. De ‘peel’ zelf schuift zich dan heel makkelijk onder de pizza, waarbij je de stof tegenhoudt, met een houtje dat er ook in geklemd zit. Dat houtje hou je met 1 hand op dezelfde plaats, en met de ander schuif je de peel eronder. Een filmpje kan het denk ik wat beter uitleggen:

Een paar dagen later had ik het deeg gemaakt voor de pizza’s. Zoals beschreven in de handleiding heb ik eerst de stof ingewreven met bloem, om te zorgen dat er niets aan blijft plakken. Mijn bodem vervolgens gemaakt, saus erover, kaas, en allemaal lekkere ingredienten. En dan: het moment van de waarheid!

Wow!

Kan het niet beter uitdrukken! Voorheen ging het nogal eens mis als ik de pizza in de oven wilde doen, maar met de Superpeel is dat supersimpel! Geen gedonder meer met champigons die ervanaf vallen, of dat eerst het beleg en dan pas de bodem op de plaat belandt, maar gewoon keurig, volledig onder controle, die pizza op de steen.

"Sometimes it takes a genius to find the simple things among all the noise."

Wat mij betreft is het idee achter de Superpeel briljant in zijn eenvoud. En ideaal voor mijn "probleem".

De conclusie: het is door de verzendkosten naar Europa een wat prijzige aanschaf. Maar door de lage dollar (€1,- is ongeveer $1,50 waard), en het feit dat wij toch wel 1 keer in de week pizza eten, kon ik het voor mezelf wel goedpraten, om omgerekend €45,- uit te geven aan een pizzaschep.

Ofwel: als je graag bakt (en niet alleen pizza, maar ook ander onhandelbaar nat deeg, zoals ciabatta’s!), dan is het een regelrechte aanrader! Mijn eigen ‘ Amazing discovery’!