Foreign visitors: a translation of this article is available here!

De kleurrijke truien en de grote bril. Het enthousiasme. De haast kinderlijke verbaasdheid over een handig hulpmiddeltje. En natuurlijk de gevleugelde, onvergetelijke uitspraak "It’s amazing, Mike!". Het programma werd verguisd door de critici, en de hemel ingeprezen door de studenten van die tijd.

Even om de herinnering weer tot leven te wekken:

 En waarom begin ik hierover? Nou, ik heb mijn eigen ‘Amazing discovery’!!

Ik schreef er een paar weken geleden al een stukje over, en inmiddels zijn we een stuk of 15 pizza’s verder, en kan ik uit enige ervaring putten, om objectief te stellen dat ik het een super-ding vind! Ik maak mijn pizza’s volgens de Napoletaanse wijze. Dat wil zeggen: een vrij vochtig deeg, van bloem, gist, olie, zout en water. Daarop lekkere ingredienten, en bakken in onze pizza-oven, op een temperatuur van een graad of 400 Celcius.

Het deeg is geen probleem. De temperatuur ook niet. Maar hoe krijg je die pizza gemakkelijk van je werkblad, naar de steen in de oven? Dat was altijd een gehannes.

Bij de oven zat een hulpmiddel: een schijf, door midden gezaagd. Je moet daarbij de 2 helften neerleggen, de bodem erop leggen, en dan beleggen. Dan met behulp van de 2 delen naar de oven toe, en beide helften eronder vandaan trekken. Werkt wel aardig, maar echt handig is niet, want de bodem blijft nog regelmatig hangen aan de schijven.

Toen zelf maar een pizzaschep gemaakt. Gewoon een houten triplex plaatje, met een handvat eraan. Werkte al wat beter. Maar ook niet vlekkeloos, of zonder moeite. Nu was het weer het gedoe met maisgries die je eerst op de schep moet strooien, om te voorkomen dat je pizza blijft plakken aan de schep, met als gevolg dat alleen de ingredienten de pizza-steen bereiken, en dus je pizza totaal verknalt.

Enter: de Superpeel:

In feite niet meer dan een plat stuk hout, met een gleuf erin, en een stuk canvas, dat er als een soort lopende band omheen rolt.

Ik had de Superpeel besteld, via internet. Na contact met de eigenaar van de website, en tevens bedenker van de schep, heb ik de bestelling geplaatst. Verzendkosten naar Europa waren vrij stevig, maar ja, volgens de verkoper waren dat de daadwerkelijke kosten die de US Postal Service rekent, en moet hij die wel gewoon doorberekenen. Dus toch maar besteld. Na ongeveer 1,5 week bracht de postbode het pakketje aan onze deur. Een best forse doos.

Uiteraard direct uitgepakt en aan een inspectie onderworpen. Het hout is mooi glad afgewerkt, en behandeld met een soort sealer, die ervoor zorgt dat niets in het hout kan trekken. Het stuk stof, bestaat uit een mix van polyester en katoen, en is mooi sterk. Ik had voor de zekerheid nog een tweede stuk stof mee besteld; voor die $5,- extra, leek me dat wel verstandig.

Het principe is eigenlijk vrij eenvoudig: de stof werkt als een soort lopende band, waarop je de pizza schuift. De ‘peel’ zelf schuift zich dan heel makkelijk onder de pizza, waarbij je de stof tegenhoudt, met een houtje dat er ook in geklemd zit. Dat houtje hou je met 1 hand op dezelfde plaats, en met de ander schuif je de peel eronder. Een filmpje kan het denk ik wat beter uitleggen:

Een paar dagen later had ik het deeg gemaakt voor de pizza’s. Zoals beschreven in de handleiding heb ik eerst de stof ingewreven met bloem, om te zorgen dat er niets aan blijft plakken. Mijn bodem vervolgens gemaakt, saus erover, kaas, en allemaal lekkere ingredienten. En dan: het moment van de waarheid!

Wow!

Kan het niet beter uitdrukken! Voorheen ging het nogal eens mis als ik de pizza in de oven wilde doen, maar met de Superpeel is dat supersimpel! Geen gedonder meer met champigons die ervanaf vallen, of dat eerst het beleg en dan pas de bodem op de plaat belandt, maar gewoon keurig, volledig onder controle, die pizza op de steen.

"Sometimes it takes a genius to find the simple things among all the noise."

Wat mij betreft is het idee achter de Superpeel briljant in zijn eenvoud. En ideaal voor mijn "probleem".

De conclusie: het is door de verzendkosten naar Europa een wat prijzige aanschaf. Maar door de lage dollar (€1,- is ongeveer $1,50 waard), en het feit dat wij toch wel 1 keer in de week pizza eten, kon ik het voor mezelf wel goedpraten, om omgerekend €45,- uit te geven aan een pizzaschep.

Ofwel: als je graag bakt (en niet alleen pizza, maar ook ander onhandelbaar nat deeg, zoals ciabatta’s!), dan is het een regelrechte aanrader! Mijn eigen ‘ Amazing discovery’!

The colorful sweaters and the large glasses. The enthusiasm. The almost childlike amazement, over a handy little tool. And ofcourse the unforgettable tagline "It’s amazing, Mike!". The show was bashed by critics, and praised by students of the era.

To revive the memories of long gone:

Why this post? Well, I’ve found my very own ‘Amazing discovery’!!

I wrote about it, a couple of weeks ago, and since then, we are about 15 pizza’s down the line. And from hands-on experience, I can objectively say that it amazes me! I tend to make my pizza’s in the Napel’s way. In essence: a wet dough, consisting of flour, yeast, oil, salt and water. Combine that with good ingredients, and baked in our pizza-oven, at about 400 degrees centigrade.

The dough is not a problem. The temperature isn’t as wel. But how to get that pizza from the counter to the oven-stone easily? That was always a bigger issue.

The oven came with a tool: a disc, cut in half, made of plywood. You have to place the two halves on the counter, place your pizza-dough on it, and lasttly put on all ingredients. Then, by using the 2 parts, you transfer the dough to the stone, and pull the halves from underneath the crust. It sort of works, but is not ideal, because the dough still sticks to the peel, sometimes.

After that, I made my own pizzapeel. Just a simple, ordinary wooden board, with a handle. Worked better. But also, not without flaws, or without effort. In this case, I needed to use cornwheat, applied to the peel, before putting the dough on it, to prevent from sticking, which in itself cost me a couple of pizza’s, whereas the ingredients would reach the pizza-stone, but the dough got stuck to the peel.

Enter: the Superpeel:

In essence, nothing more than a piece of flat woord, with a hole in it, and a piece of cloth, which wraps around, kind of like a conveyor belt.

I ordered the Superpeel, through the internet. After initial contact with the owner of the site, who also invented the peel, I odered one for myself. Postage to Europe was a bit steep, but the seller assured me that that was due to the charges made by the US Postal Service. He had no choice but to charge the customer the same. So, I went ahead and ordered one. After about a week and a half, the mailman knocked on our door. He had a package. Quite a large package, actually.

Of course, the first thing I did, was unpacking, and get a closer look. Nicely finished wood, smooth surface, and treated with a sealant, which prevents stains and fluids getting into the wood. The cloth, a mixture of polyester and cotton, is nice and strong. Just to be sure, I ordered a second cloth along with the peel; for an extra $5,-, that sounded like the smart option.

The idea behind the peel is actually quite simple: the cloth acts like a conveyor belt, on which the pizza rests. The peel itself slides ver easily underneath the crust, by holding the cloth, with a little piece of wood clamped in the cloth. Keep the little piece of wood in the same place using the one hand, and slide peel under your pizza, using the other hand. Hmmm, maybe a little clip explains it better, tha a few words:

A few days later I made dough for pizza’s. As prescribed in the manual, I dusted  the cloth with flour beforehand, to keep the dough from sticking to it. Made the curst, added sauce, cheese and all sorts of nice ingredients. Next: the moment of truth!

Wow!

Can’t express it any better! Previously I occasionally made a mess of it, while putting the pizza in the oven, but with the Superpeel it’s super-simple! No more messing about with mushrooms falling of, or first landing the toppings and then the dough on the stone, but instead just plain and simple, with total ease and control, getting the pizza onto the stone.

"Sometimes it takes a genius to find the simple things among all the noise."

As far as I’m concerned the idea of the Superpeel is as brilliant as it is simple. And the perfect solution for my "problem".

Conclusion: the posting to Europe makes it a bit of a pricy item, but because of the current exchange rate between the dollar and the euro (€1,- is about $1,50), plus the fact that we eat pizza almost every week, I was able to convince myself, and spend €45,- (about $69,- ; $32,- for the peel and $37,- for posting) on a pizzapeel.

So: if you like to bake (and not just pizza, but also any other wet, unmanageble dough, like ciabatta), I can whole heartedly recommend the Superpeel. My very own ‘Amazing discovery’ !

€6,99!

Net geen 7 euro, voor een pond! Da’s bijna een euro per stuk. Dat kostten ze 2 weken geleden nog. Ik snap nu ook waar de term ‘wit goud’  vandaan komt. Als je bedenkt dat je van een pond ongeschilde asperges net genoeg hebt voor 1 persoon, wordt het een duur maaltje. Nu mag eten soms ook best eens wat kosten, maar met dit soort prijzen moet ik toch even slikken.

Maar gelukkig hebben we net een periode van bijzonder mooi weer achter de rug, en dat heeft meestal wel tot gevolg dat de prijs van asperges daalt. En zo geschiedde. €2,69 waren ze nu. Dus meteen maar even wat meegenomen.

En dan? "Gewoon" koken? Roerbakken? Stomen? Nee! Soep! Ja, dat is eens lekker.

We zouden ’s zondags de verjaardag van mijn vrouw nog eens dunnetjes vieren. De schoonfamilie was uitgenodigd, om te blijven eten. Voor de kinderen stond er pizza op het programma, en voor de "grote mensen"  soep, broodjes en allerlei ander lekkers. Mooie gelegenheid om eens te kijken of we na de erwtensoep, maissoep, en tomatensoep ook aspergesoep kunnen maken.

Eerst maar eens wat research op internet. Sommige recepten moest ik een beetje om lachen…

Uiteindelijk bleek de manier van Janneke een goede start. Haar recept staat helaas niet online, maar wel in haar boek. Leuk boek overigens. Kan ik aanraden!

Eigenlijk heel simpel. Schil de asperges, koken, afgieten, roux maken, vocht er weer bij en koken die handel. Dan nog wat verse asperges erbij, wat room, peterselie, en klaar. Maar de volledigheid, hieronder de manier die ik uiteindelijk heb aangehouden.

Ingredienten

• 500 gr asperges
• 1 liter water
• 1 blokje tuinkruidenbouillion
• 100 ml room
• 2 - 3 plakken ham
• 1 ei
• 25 gr boter
• 25 gr bloem
• platte peterselie
• peper&zout

Bereiding
Leg de asperges een half uurtje in koud water. Snij vervolgens de onderste 2 centimeter van de asperges af. Bewaar dit. Schil de asperges met een aspergeschiller. Begin een centimeter of 2 onder de kop, en werk naar beneden toe. Leg de geschilde asperges weer in water. 

Breng de liter water aan de kook, samen met de schillen, en de kontjes. Laat dit een half uurtje koken. Afgieten, en zeven. Het kookvocht is de basis voor je soep. Kook intussen het ei in 8 minuten bijna hard. Laten schrikken onder koud water, pellen, en grof hakken.

Smelt de boter in de pan, en voeg de bloem toe. Goed roeren met een garde, zodat je een blanke roux krijgt. Minuutje laten doorkoken, zonder dat het bruin kleurt. Dan het kookvocht toevoegen, tot je een licht gebonden soep krijgt.

Snij de geschilde asperges in stukken. Bewaar de kopjes! Breng de soep weer aan de kook, en voeg de gesneden asperges (behalve de kopjes) toe. Laat dit een minuut of 20 - 30 zachtjes koken. Pureer de soep met de staafmixer, en zeef eventueel nog een keer. Verkruimel het bouillion blokje in de soep, en doe de room erbij. Breng eventueel nog verder op smaak met zout en peper. Wel voorzichtig met zout, want het bouillion blokje bevat ook al zout.

Snij de ham in stukjes en voeg toe aan de soep. 5 minuten voor het serveren de aspergekopjes erbij doen. Serveer de soep in een bord of kom, doe een lepel ei erbij, en strooi er wat fijngesneden peterselie over.

Het was warm afgelopen week! Volgens de weermannen zelfs bijzonder warm! En wat doe je dan op zo’n dag?

Dan ga je net als half Nederland naar de lokale supermarkt, pakt vlees uit de koeling, stokbrood en grijp je nog net de laatste zak houtskool.

Eenmaal thuisgekomen pak je de barbeque uit de schuur, en neem je eerst maar eens de schuurspons ter hand, want uiteraard heb je dat ding weggezet, en gedacht "Die maken we morgen even schoon", maar waren er ongetwijfeld andere prioriteiten. Dus eers maar eens dat rooster schoon, en de as weggooien!

Dan de nieuwe kolen erin, aansteken, en rustig met een biertje ernaast gaan zitten. Wachten tot de kolen gloeien en de eerste hitte ervan af is. Dan vlees erop, even grillen, en uiteraard teveel eten. Want dat hoort nu eenmaal bij barbequen.

Over wat barbequen is, verschillen de meningen trouwens ook, globaal gezien dan. In Amerika noemen ze wat wij doen namelijk grillen, en is barbequen iets heel anders.

Men neme dan een flink stuk vlees. Beetje groot, met wat vet. Goed marineren en insmeren met kruiden en olie of vet. Dan gaat de barbeque aan, en het vlees op het rooster of aan het spit. En dan gaat de deksel erop. Een gat in de bodem en een gat in de bovenkant zorgen ervoor dat het vuur niet uitgaat. En dan is het wachten. Ondertussen zakt de temperatuur in de barbeque wat, maar is nog steeds heet genoeg om het vlees mooi te garen. Het vlees krijgt ook een rokerige smaak. Maar vooral niet te snel willen. Langzaam aan, dan blijft het vlees mooi sappig en mals. Af en toe nog wat extra marinade op het vlees smeren, om te zorgen dat het niet verbrand. Wat wij hier doen noemen ze daar grillen.

Dit weekend dus gegrilled.

Beetje spek, wat worstjes en hamburgers!

Gehakt met uitjes, even voorbakken, afgrillen, en dan op een snee zelfgebakken sesambrood, met kaas en ketchup. Mjammie! Het biertje ernaast was overigens ook geen straf!

Ingredienten

• 350 gram rundergehakt (mag ook half-om-half als je dat lekkerder vindt)
• 1 ui
• 1 ei
• paneermeel of verkruimeld beschuit
• curry saus
• peper&zout

Bereiding
Snipper het uitje zeer fijn. Meng in een kom het gehakt met de ui, het ei, en genoeg paneermeel om een wat stevige massa te krijgen. Doe een kneep curry saus erbij, en breng uiteindelijk op smaak met peper en zout.

Maak 5 balletjes, en druk ze plat tot burgers. Leg een half uurtje in de koelkast om op te stijven.

Verhit wat boter in een pan, en bak hierin de burgers voor. Dat voorkomt dat je burgers straks te lang op de grill moeten (en dus kunnen verbranden) of niet gaar zijn (bacterien!). De burgers hoeven na het bakken dan alleen even op de grill om warm te worden, en die typische smaak van houtskool te krijgen. Eventueel kun je de deksel nog even op de bbq doen, voor een wat sterkere rooksmaak (wat ik persoonlijk erg lekker vind).