Archief van februari, 2008

Feb
25
Opgeslagen als oven, recepten 2008 door Mark op 25 februari 2008

Het is wel baktijd hier op Kokend Water…

Hebben we in de afgelopen periode al wittebrood gemaakt, hamburgerbroodjes en uiteraard pizza, vandaag is het tijd voor weer wat anders: zachte bolletjes.

Al tijden brak ik mijn hoofd er al over: hoe maak je zachte bolletjes?

Gepuzzel, ge-experimenteer, en veel probeer-deegjes later was het me nog steeds niet gelukt. Wel lekkere bolletjes, maar niet zacht. En dat wilde ik nu juist eens voor elkaar te krijgen! En toch, iets zei me dat het niet zo gek moeilijk moest zijn. Waarschijnlijk een truucje, een ingredient of een techniekje dat "ze" me niet willen vertellen… Maar wat dan? En wie is "ze" ?

Maar weer een een tijdje aan het surfen geslagen, en proberen erachter te komen wat geheim van de smid bakker is.

Via Google belandde ik op de site van Arden. Veel berichtjes over bakken, koken en brood. Heel veel variaties, en leuke ideeen. En ook: zachte bolletjes!

Spulletjes bij elkaar gezocht, bloem gepakt, zout en melkpoeder… Tja, melkpoeder.. Waar haal ik dat vandaan? Nutrilon? Is denk ik niet echt geschikt. Bovendien zijn onze kinderen nu helemaal van de fles af. Completa? Tja, niet helemaal hetzelfde, maar goed, koffiemelk is in essentie  niet meer dan ingedikte gewone melk. Toch? Ach, ik heb maar 10 gram nodig, dus ik gebruik dat wel, voor ik op jacht ga naar gewoon melkpoeder. Misschien gek, maar ik heb geen zin om eerst naar de winkel te moeten rijden (want hier in het dorp hebben ze het uiteraard niet), en betaald te moeten parkeren, voor wat poeder. En er staat nog een pot in de kast. Niet geschoten is altijd mis….

Recept dus verder gevolgd, broodjes gebakken, en waarempel! Zachte bolletjes! Eindelijk!

Wat nu exact get geheim is, weet ik nog niet zeker. Of het aan het melkpoeder ligt, aan de hoeveelheid boter of aan het water onderin de oven? Wie het weet, mag het zeggen, maar ik gok dat laatste. Daar ga ik dus nog wat mee experimenteren, maar bij de hamburgerbroodjes werkte het ook!

Het recept? Vanwege mijn aanvulling (schuingedrukt hieronder) plaats ik het hier ook even. Het origineel vind je hier.

En die Completa? We hebben niets vreems geproefd, dus volgens mij kan dat prima!

Ingredienten

  • 500 gram tarwebloem
  • 230 gram water, ± 40 °C
  • 50 gram ei, losgeklopt
  • 40 gram zachte ongezouten roomboter
  • 30 gram suiker
  • 25 gram melkpoeder (Elk) (of 10 gr koffiemelkpoeder)
  • 10 gram zout
  • 1 theelepel droge gist

Om te bestrijken:

  • gesmolten roomboter of
  • 1 ei losgeklopt met 1 eetlepel melk en
  • sesamzaadjes/maanzaad

Bereiding
Doe alle ingrediënten in de kom van bijvoorbeeld een KitchenAid of broodbakmachine. Kneed er in ongeveer 10 minuten een soepel deeg van. Overdoen in een ingevette kom.

1e rijs: 1 – 1 1/2 uur.

Verdeel dan met een deegsteker het deeg in 12 – 14 gelijke stukjes en maak er bolletjes van. Leg ze op een bakplaat.

2e rijs: ongeveer 1 uur.

Verwarm tijdens het laatste kwartier van de rijstijd de oven voor op 200 °C met een metalen ovenschaal op de bodem. Kook 150ml water.

Bestrijk voor ‘boterbolletjes’ de gerezen bolletjes met gesmolten roomboter, voor ‘zadenbroodjes’ bestrijken met losgeklopt ei/melkmengsel en bestrooien met sesamzaad of maanzaad.

Schuif de tray met broodjes in de oven, en giet het water in de ovenschaal. Let op: de stoom is heet!

In 12 – 15 minuten gaar en bruin bakken. Bestrijk de ‘boterbolletjes’ direct na het afbakken weer met gesmolten roomboter. Af laten koelen op een rooster.



Feb
22
Opgeslagen als hoofdgerecht, oven, recepten 2008, vlees door Mark op 22 februari 2008
Koken is hip. Koken is trendy. En koken is iets waaraan de Engelse televisiezenders traditiegetrouw veel aandacht aan schenken.

Kookprogramma’s als ‘Ready, steady, cook!‘, Gordon Ramsay’s ‘Kitchen Nightmares‘ (in Nederland door Herman den Blijker overgenomen als ‘Herrie in de keuken‘) en natuurlijk Jamie Oliver’s programma’s. Minder bekend, maar daarom niet minder interessant zijn de programma’s van Heston Blumenthal.

Het 2e seizoen van zijn ‘In search of perfection‘ is een tijdje geleden uitgezonden op de BBC. Hierin gaat de befaamde ‘culinaire alchemist’ op zoek naar de perfecte uitvoering van een gerecht. De ene keer is dat de klassieke engelse Fish&Chips, en de andere keer reist hij naar India, op zoek naar de roots van Chicken Tikka Massala.

De cynicus zou beweren dat het programma niet meer is dan een goed excuus voor de presentator (in dit geval dus Heston) om mooie reisjes te maken, maar de wannabee-chef prikt daar natuurlijk doorheen, en laat zich gefascineerd meevoeren op een reis, waarin een stel koks (want Heston doet het natuurlijk niet in zijn eentje, maar samen met 2 van zijn vaste medewerkers) als een soort culinaire MacGyver’s op zoek gaan naar creatieve manieren om een bepaald effect, smaak of beleving te creëeren.

Hij gebruikte al eens een stofzuiger om chocolade-mousse te maken (iets met een vacuüm dat hij nodig had), groef een gat van 5 meter diep in zijn tuin (om een klassieke Indiase tandoori-oven te maken) en gaat in het algemeen erg ver om zijn ideëen  te realiseren. Maar hij geeft ook toe dat niet alles wat zij verzinnen haalbaar is. De tandoori-oven is in de  uiteindelijk versie dan ook geen 5 meter diep gat geworden, maar een stellage van een stel bakstenen, op een gewone barbecue.

In seizoen 2 ging Heston onder andere op zoek de perfecte hamburger.  Daarvoor ging hij uiteraard naar Amerika, en proefde daar in allerlei variaties de burgers. Uiteraard ook van Mickey D, maar dat kon hem uiteraard toch niet echt bekoren. Dus, zijn eigen plan getrokken. Mooi vlees uitgezocht, perfecte kaas, en niet te vergeten een lekker broodje!

Om een half uur durend programma in 3 zinnen samen te vatten: een rond broodje is de meest logische vorm, het moet wat steviger zijn, en mag het niet te zompig worden, als de burger erop ligt.

But nobody said it would be easy…

Ik besloot om zijn recept eens te volgen, maar dan niet in zijn geheel, maar eens te beginnen met de broodjes. Lijkt veel werk, en ingewikkeld, maar valt mee. Alleen wat veel stappen. Mijn vrouw vroeg me ook al of al die moeite het wel waard was, voor een burger.

Na 2 happen kan ik die vraag inmiddels wel beantwoorden met een volmondig ‘Ja!’. Enorm lekker zo’n broodje, en haalt het niet bij een fabrieksbroodje.

Maar ach, geldt dat niet voor alles wat je zelf maakt?

In ieder geval was dit de lekkerste hamburger die ik in lange tijd heb gegeten. Gewoon simpel, het broodje, een lap vlees, mayo, curry en wat uitjes. Super!

Ingredienten:
Voor het voordeeg:
150 gr Soezie Suprima of ander eiwitrijke bloem
1 gr droge gist
150 ml water

Voor het deeg
150 gr Soezie Suprima of ander eiwitrijke bloem
2 ei-dooiers
25 á 30 ml water
20 gr witte basterdsuiker
15 gr melkpoeder
4 gr zout
6 gr droge gist
20 gr echte boter
6 gr zonnebloem olie

Voor het ei-bestrijksel
1 ei-dooier
1 eetlepel water
snufje zout
sesamzaadjes

Bereiding:
Een dag vantevoren:
Meng het bloem voor het voordeeg in een kom, en voeg de gist toe. 1 gram is echt genoeg, omdat we het 24 uur laten staan. Voeg het water toe, en maak met een lepel of mixer hier een soort beslag van. Het is heel plakkerig en vloeibaar. Na goed mengen, doe je het in een schone droge kom, en zet het afgedekt weg gedurende 24 uur.

De dag zelf:
neem het voordeeg en doe in een kom. Voeg de eidooiers toe, en het water, en meng/kneed tot het een mooi glad beslag is. Meng in een andere kom de bloem, suiker, melkpoeder zout en gist. Voeg dit beetje bij beetje toe aan het beslag. Voeg de boter en de olie ook toe. Probeer het beslag nu te kneden. Het makkelijkst gaat dit in een standmixer of broodbakmachine, want het is een heel nat en plakkerig geheel. Gebruik anders een houten of plastic lepel.

Na een paar minuten kneden laat je het beslag 10 minuten staan, om het vocht te absorberen. Daarna nog even goed doorkneden, en dan afgedekt in de koelkast plaatsen, om gedurende een half uur wat op te stijven.

In de tussentijd:
Pak een vel aluminumfolie, van ongeveer 50 cm lang, en vouw dit in de lengte dubbel. Vouw nogmaals en nogmaals, tot je een strip folie hebt van ongveer 1 – 1,5 cm breed en 50 cm lang.  Knip hiervan 2 stukjes af, van ca. 3 cm lang. Maak van het lange stuk een ring, met een doorsnede van ongeveer 12 cm. Het makkelijkst gaat dit met bv. een fles of glas van de juiste doorsnee. Neem een van de losse stukjes, en vouw dit om de ring heen, om beide uiteindes aan elkaar te maken. Maak 4 ringen op deze manier. Leg een vel bakpapier op een baktray van de oven, en leg de 4 ringen hierop.

Bestuif je handen ruim met bloem, en neem ongeveer 85 gram deeg uit de kom,  en maak hier zo goed en zo kwaad als mogelijk een mooi glad bolletje van. Leg de bolletjes in de ringen. Maak je handen nat en druk de balletjes wat plat, tot schijfjes. Dek af met folie, en laat gedurende 1,5 – 2 uur rijzen.

Het bakken:
Een half uur voor je gaat bakken, verhit je de oven voor op 225 graden, en plaats je een metalen ovenschaal onderin de oven. Meng intussen de ingredienten voor het bestrijksel, behalve de sesamzaadjes.  Als de oven op temperatuur is, schuif dan de tray met broodjes in de oven en giet ca. 150 ml water in de ovenschaal, om stoom te genereren. Let op: de stoom is gloeiend heet!  Dit voorkomt dat de bovenkant van de broodjes barst, en dat ze een te dikke korst krijgen.

Na 7 minuten haal je de tray uit de oven, en bestrijk je de broodjes met het ei-mengsel. Strooi er een ruime hoeveelheid sesamzaadjes over, en doe de broodjes terug in de oven, om nog eens 7 minuten te bakken. Laten afkoelen op een rooster.

Verwijder de folie-ring, en snij ze dan door midden. Beleg met je hamburger en favoriete ingredienten. Smakelijk!



Feb
18
Opgeslagen als hoofdgerecht, recepten 2008, vlees door Mark op 18 februari 2008

Op zijn tijd lust ik graag een biertje. En met biertje bedoel ik geen pilsje. Ik bedoel, een koe is een dier, maar een dier niet noodzakelijk een koe. Dus een biertje is niet altijd een pilsje.

Nee, doe mij maar een lekkere dubbel, triple of zelf quadruple! Westmalle, La Trappe, St.Bernardus, Achelse Kluis, maar liever geen Chimay of Orval. Verboden vrucht is lekker. Net als de Hoegaarden Grand Cru. Wat zwaardere soorten dus, liefst hergist op de fles.

Wist je overigens dat de Leffe Triple en Hoegaarden Grand Cru hetzelfde bier zijn, met een ander etiket? Probeer het maar eens. Het is niet alleen dat ze op elkaar lijken, maar ze zijn gewoon helemaal identiek. Kwestie van in de brouwerij een ander plakkertje erop doen. Tja, dat heb je met die grote brouwers. InBev in dit geval. De Grand Cru wordt zelfs niet eens in Hoegaarden gebrouwen. Dáár maken ze alleen nog het witbier. De Grand Cru (en ook de Verboden Vrucht bijvoorbeeld) komt uit Jupile.

En dan is er het verhaal van de beroemde trappisten-brouwerij uit West-Vleteren, in het westen van Vlaanderen. De Sint Sixtus abdij. Er bevindt zich daar een klooster, dat een aantal bieren brouwt: de ’6′, de ’8′ en het kroonjuweel, de ’12′.

Niet zomaar een slap biertje, maar stevig, vol en rijk van smaak. Vooral de ’12′ (met ruim 10% alcohol) is meer een gerstewijn. Een volmoutig, donker bier, met een hint van fruit en zachtbitter. Perfect om lang over te doen, op een koude winteravond. En eigenlijk moet je gewoon een stel flesjes kopen, en ze eerst een jaartje of 2 in de kelder leggen. Worden ze nog lekkerder van. Ze gisten namelijk na op de fles, en de smaak wordt dus alleen maar intenser, voller en zoeter. De ’12′ staat overigens al jaren in de top 5 van lekkerste bierten ter wereld. Ik kan het er alleen mee eens zijn.

Maar dan komt het probleem: ze brouwen niet commercieel. Dus als je wilt kopen, moet je bellen met de biertelefoon, en krijg je te horen wat (óf?) er iets te koop is. En áls er dan iets te koop is, is het ook nog beperkt, tot 2 kratjes per persoon. Lastig aan te komen dus, zeker omdat het bier ook niet via de reguliere groothandel te krijgen is, en er dus ook bijna geen slijters zijn die het verkopen, en zij díe het verkopen, vragen met gemak 4 soms 5 euro per flesje. Kwestie van vraag en aanbod, he…

Maar ach, dat zijn eigenlijk bijzaken. Belangrijkst is natuurlijk of je het lekker vindt. En in het geval van voornoemde bieren, kan ik die vraag bevestigend beantwoorden.

Vandaag daarom een recept, met Westmalle. Mag uiteraard ook een ander donker bier zijn, maar mijn vrouw koos in dit geval de Westmalle Dubbel. Prima, toch?

Ingrediënten

  • 600 rundvlees
  • 50 gr boter
  • 3 uien
  • 1 flesje Westmalle dubbel
  • 200 cc water
  • 3 kruidnagels
  • 2 laurierblaadjes
  • 1 eetlepel bruine basterdsuiker
  • 1 eetlepel wijnazijn
  • 1 snee bruinbrood
  • 1 eetlepel grove mosterd
  • bloem
  • 2 eetlepels (zonnebloem)olie
  • zout&peper

Bereiding
Snij het vlees in dobbelsteentjes, en bestrooi met bloem, zout en peper. Smelt de boter samen met de olie in een ovenbestendige braadpan, en bak het vlees hierin rondom bruin. Snipper de ui, en doe deze erbij. Even bakken, tot de uien glazig zijn.

Verhit de oven voor op 150 graden. Doe het bier bij het vlees in de pan, en laat uitschuimen. Doe zoveel water erbij, tot het geheel onder water staat. Voeg de kruidnagel, laurierblaadjes, suiker en azijn toe, en verwarm even, tot het zachtjes kookt. Zet de pan, met deksel, in de oven. Je kunt het vlees ook vanuit een pan in een ovenschaal met deksel doen, en deze in de oven zetten. Stoof voor ongeveer 1 – 1,5 uur.

Bestrijk het brood met de mosterd, en snij in blokjes. Schep door het vlees, en laat nog een uurtje in de oven staan. Bind de saus eventueel met nog wat bloem, opgelost in water.

Lekker met rode kool en (Vlaamse) frietjes.



Feb
12
Opgeslagen als hoofdgerecht, recepten 2008, vis door Mark op 12 februari 2008

We gingen eigenlijk op pad, om japans broodkruim te kopen. Zou bij de toko te halen zijn, en ideaal zijn voor een knapperig korstje op de vis.

Zo’n toko is toch altijd wat onwennig. Een hele hoop producten en ingredienten die mij persoonlijk niet zoveel zeggen. Etiketten die onleesbaar zijn, op felgekleurde verpakkingen. Grillig gevormde groenten, en vreemd spul in de diepvries. Varkensstaarten bijvoorbeeld.

Ik vond er wel de agar-agar die ik zocht. Het voordeel daarvan, boven gelatine, is dat het ook stabiel blijft bij wat hogere temperaturen. Zeg tot 80 graden of zo. Je kunt er dus ook mee koken. Ik zocht ook Thaise vissaus, maar die was op. Jammer, want daar schijn je ook erg lekkere dingen mee te kunnen. En dat broodkruim? Het meisje achter de toonbank keek me verbaast aan. Daar had ze nog nooit van gehoord. Geen geluk dus.

We besluiten ook nog even door het centrum te lopen. Even de markt over. Bij de bakker kopen we wat broodjes. Duitse bolletje, en voor Eva een croissantje. Terwijl ze op mijn nek zit, peuzelt ze het op. En dus restjes bladerdeeg in mijn nek. Maar dat geeft niet.

We lopen ook langs de viskraam. Ik besluit Eva de visjes te laten zien. Pangasius. Tilapia. Zalmmoten. Cocquilles. En forellen.

Ooit in een donkergrijs verleden heb ik nog een zomer gewerkt in een pretpark in Limburg. In het restaurant. Als hulpje van de kok. Niets bijzonders of zo, hoor. Gewoon opscheppen van groenten uit de bain marie. Opmaken van broden met wat salade, en afbakken van de patat. Ondertussen maakte de kok de forel, met een witte wijn saus. Ik mochyt af en toe ook een visje eten. Je moet immers weten wat je serveert…

Lang geleden dus, dat ik forel heb gegeten. Ik laat in gedachten de vis met kruidenkorstje weer varen. Of zwemmen. Is toepasselijker.

Samen met mijn dochter koop ik 3 forellen. Eva kijkt verwonderd naar de dode visjes. Ze is er gelukkig niet bang voor. Maar of ze ook beseft dat we dat straks gaan eten? Misschien als ze wat ouder is. Voorlopig een mooie gelegenheid om haar te laten wennen aan het feit dat vis (en vlees, for that matter) van ooit levende dieren afkomstig is. Zodat we niet straks kinderen hebben die denken dat hamburgers uit de fabriek, en tomatensoep uit een pakje komt. En niet vreemd opkijken als papa verklaart dat shoarma toch echt het lekkerst is als het gemaakt is van "schattige lammetjes"-vlees. En laten we dan ook maar meteen een volgend taboe doorbreken: papa houdt dus ook van een paardenbiefstukje! Edel dier of niet.

in overleg met mijn vrouw besluit ik de vis heel eenvoudig klaar te maken. Gewoon peper, zout, en wat citroen. En bakken in de pan.

Thuis maak ik de vis goed schoon, en bestrooi de buikholte met peper en zout. Een schijfje citroen in erin, en de dichtmaken met een prikkertje, zodat het schijfje erin blijft zitten. Echte boter smelten in de pan, en de visjes erin. minuutje of 3-4 per kant is genoeg. Dan is hij wel gaar.

Ik maakt er zelfgemaakte frites bij, en doperwtjes met wortel. Die frites waren erg lekker! Veel lekkerder dan diepvries-patat. De aardappelsmaak was duidelijk aanwezig, en ze waren ook een stuk minder vet. Waarschijnlijk mede omdat het vet niet zoveel afkoelt, als bij bevroren patat. Gaan we zeker vaker doen. Nu alleen nog uitvissen wat de lekkerste patat-aardappel is.

Ingredienten

  • 1 forel per persoon
  • 1 citroen
  • peper&zout
  • 300 gram ongeschilde aardappel per persoon
  • groente naar keuze

Bereiding
Maak de forel goed schoon onder de kraan. Dep droog en bestrooi de buikholte met peper en zout. Was de citroen goed, en snijd er een schijfje van. Snijd dit weer doormidden, en stop in de buikholte van de vis. Maak de holte dicht met een prikkertje, zodat het schijfje er niet uitkomt, tijdens het bakken. Bak op middelhoog vuur, een minuutje of 3-4 per kant.

De patat vraagt wat voorbereiding: kies de wat grotere aardappelen. Schil ze, en snij ze in reepjes, of gebruik een patatsnijder. Spoel de frieten goed af, om het zetmeel van de buitenkant te verwijderen. Laat uitlekken en dep droog.

Verwam de frituurpan voor op 140 graden. Bak hierin een portie patat van ongeveer 100 gram per liter frituurvet, ca 4 minuten voor, tot ze gaar zijn. ze zijn dan nog niet bruin. Laat ze op keukenpapier uitlekken, en afkoelen tot kamertemperatuur.

Voor het afbakken verwarm je de frituurpan voor op 180 graden. De patat afbakken (ook weer ca. 4 minuten) in niet te grote porties, tot ze mooi goudkleurig zijn. Even laten uitlekken op keukenpapier, en bestrooien met zout.



Feb
08
Opgeslagen als En dan dit... door Mark op 8 februari 2008

Te koop bij de Aldi, voor een euro:

Een pot tomatensaus, met daarin 98% tomaat, wat ui en kruiden. Geen kleur-, geur- of smaakstoffen. En een prima smaak. Basilicum of olijven. De pikante is écht pikant (mij té), maar de andere 2 zijn super-makkelijk en lekker. Als basis voor je pastasaus, of zelfs als tomatenbasis voor de pizza.

Zorg dat je een paar potten in huis hebt!



Feb
06
Opgeslagen als hoofdgerecht, oven, pasta, recepten 2008 door Mark op 6 februari 2008

Marktplaats.nl blijft een fenomeen. Van aquarium tot zwembad, zo’n beetje alles wat te verhandelen is, staat er te koop. En dan vaak ook nog meerdere keren. Meestal gebruikt of 3e hands, maar ook genoeg spullen die gewoon nieuw zijn.

Berucht zijn natuurlijk de dagen ná de kerst, waarop Jan en alleman zijn kerstpakket-inhoud te koop aanbiedt. Flensjespannen, chocoladefonteinen, weegschalen, kookschalen en wat het bedrijfsleven zijn medewerkers allemaal nog meer gunt, waar die bewuste medewerkers niets mee willen of kunnen.

Als je op zoek bent naar iets dat je graag wilt hebben, kun je natuurlijk gewoon naar de winkel gaan. Maar wij kijken altijd ook eerst even op marktplaats. Voor hetzelfde geld (hoewel, meestal minder!) staat het in de buurt te koop. Nieuw, overcompleet, ongebruikt, van "geen idee hoe het werkt" tot "ooit eens gekregen". Zo ook onze pasta-machine. Zat in een doos, en ze hadden het gekregen op hun trouwdag. Ze vonden het alleen te bewerkelijk. Vreemd, want hij was gloednieuw, zat nog helemaal in de verpakking, dus ze hadden hem nog niet geprobeerd. Maar dat was meteen ook mooi voor ons. Want wij wilden er graag een hebben, en hadden de eventuele extra moeite van verse pasta er wel voor over.

Dus voor de helft van de winkelwaarde een pasta-machine gekocht, met opzetstukken voor lasagna, spaghetti, tagliatelle, pappardelle en ravioli. Vooral die laatste is redelijk bijzonder. Die vind je namelijk niet zo vaak, en die wilde ik er wel persé bij hebben. Niet omdat je zonder dat opzetstuk geen ravioli zou kunnen maken, maar wel omdat het mét dat element volgens mij wel makkelijker en sneller gaat. De praktijk zal dat moeten uitwijzen, want we hebebn het nog niet geprobeerd.

Wel hebben we nu een aantal keren pasta gemaakt. Spaghetti, tagliatella en lasagna. En eigenlijk is het heel makkelijk. Gewoon per 100 gram bloem 1 ei, wat zout, en een klein scheutje olijfolie. Voor de bloem gebruik ik een mengsel van 25% durumtarwe (semolina) en 75% eiwitrijke bloem (in dit geval de Surprima van Soezie; top meel!). In de Kitchenaid laten kneden, en de ballen deeg door de machine heen halen. Het is even uitvissen wat het makkelijkst werkt, maar als de pasta eenmaal hangt te drogen geeft dat een mooi gezicht.

Heel kort koken (want verse pasta is binnen no-time gaar) en genieten van verse pasta. Echt genieten, want het is gewoon veel lekkerder dan uit een pak. We waren altijd erg te spreken over de pasta’s van Barilla en De Cecco, en die zullen we ongetwijfeld nog steeds gebruiken, maar vers is net dat beetje lekkerder.

Deze keer maakte ik lasagna.

Een tijdje terug had ik een dikke pan Bolognese saus gemaakt. Bewust 4x zoveel als nodig voor het diner. Kon ik mooi 3 bakken invriezen. Zo gezegd, zo gedaan. En nu dus 1 bak eruit gehaald. Beetje extra gehakt aangebraden, met een uitje, en een blik tomaten opengetrokken. Dit omdat de portie saus voor de lasagne nét te weinig was, en omdat schoonmoeder zou mee-eten. Daarna verse lasagna-vellen gemaakt. Saus, bladen en béchamelsaus in een ovenschaal en 20 minuten in de oven. Stukje brood erbij, en werkelijk waar: een van de lekkerste lasagna’s ooit, waar níets uit een pakje aan te pas is gekomen. Werkelijk alles had ik zelf gemaakt. Goed, er zat een half bouillon-blokje door. Maar voor de rest: puur natuur, en geen geur-, kleur-, of smaakstoffen.

Toch iets waar ik best een beetje trots op ben!

Ingredienten

  • 750 ml bologonese saus
  • 150 gr durumbloem
  • 450 gr gewone tarwebloem
  • 5 eieren
  • peper&zout
  • nootkuskaat
  • olijfolie
  • 30 gram boter
  • 30 gram patentbloem
  • 500 ml melk
  • 50 gr geraspte kaas (bv. parmezaanse kaas, of peccorino)

Bereiding
Meng de bloem met een snuf zout en de eieren. Kneed tot je een goed gemengd deeg hebt. Voeg eventueel 1 of 2 eetlepels water toe, als het te droog is. Verpak in vershoudfolie, en laat een uurtje rusten, zodat het vocht goed kan doordringen in de bloem. Maak met behulp van een pastamachine hier lasagna vellen van.

Verdeel wat saus over de bodem van een ovenschaal. Leg hierop velletjes lasagne, en dek weer af met wat saus. Ga zo door, tot je de gewenste dikte hebt bereikt.  Standje 4 werkte bij ons prima.

Smelt boter in een pan, en roer de bloem erdoor.  Laat even gaarbakken, en voeg de melk toe. Breng op smaak met peper, zout en nootmuskaat. Laat warm worden, tot het dik en lobbig is. Roer de kaas erdoor. Verdeel over de lasagna.

Afbakken gedurende 20 minuten op 200 graden, tot de saus een beetje bruin gekleurd is.



Feb
04
Opgeslagen als oven, recepten 2008 door Mark op 4 februari 2008

Een kookgek die zat op een bankje
En schreef Janneke een bedankje
Hij had wel één bezwaar
Want hij vond het wat raar
Wel eten en zo, maar geen drankje!

Met dit wonder van proza (ahum..) won ik een kookboek.

Cheffen.nl schreef begin december een post, waarin werd opgeroepen een limmerick te schrijven, ter promotie van Eten&zo, het kookboek van NRC.Next’s Janneke Vreugdenhil.

Ik besloot om een poging te wagen, en broedde een dag of 2 op bovenstaand. Ingezonden (waarbij bleek dat de site van cheffen niet echt compatible is met FireFox, want mijn reacties kwamen schijnbaar niet aan, maar goed…), en afwachten maar. Duurde wel wat lang, maar na een week of 6 volgde de uitslag. Janneke had besloten dat mijn inzending één van de drie winnaars was! Ofwel: ik zou een kookboek toegestuurd krijgen!

Een paar dagen later plofte een dikke enveloppe op de mat. Een bubbeltjes-enveloppe, met een fors boek erin. Het was in ieder geval geen kinderachtig boekje!

Mooi vorm-gegeven, met heel bijzondere vondsten. Inlay’s, boodschappenlijstjes, en 3 bladwijzers. Echt gebonden, met mooie foto’s, persoonlijke teksten, en erg origineel: een deel van de reacties van bezoekers van haar weblog zijn ook opgenomen in het boek.

De maakbare, leuke recepten zelf worden voorafgegaan door een korte inleiding. Een soort weblog op papier eigenlijk.

Er doorheen bladerend liep ik tegen het recept van No Knead Bread aan. Ik had er al eens van gehoord, maar nog nooit gemaakt. En ik was na het lezen van het bijbehorende verhaal toch wel erg nieuwsgierig geworden. Volgens het recept, en het filmpje van de NY Times, kan een kind (letterlijk!) de was doen. En het ziet er inderdaad doodeenvoudig uit. No Knead Bread - Done!

Je mengt bloem (elke soort is goed), zout, klein beetje gist en een boel water doorelkaar. Dat laat je 18 uur of zo afgedekt staan op het aanrecht. Stort het op een bebloemd werkblad, en vouw het dubbel. Intussen de oven heet laten worden (230 graden) met een ovenvaste schaal met deksel of braadpan erin. Deeg (enorm plakkerig en niet hanteerbaar) in de bak mikken, en een half uurtje bakken met deksel, en nog 15 minuten zonder.

Zoals de naam al zegt: geen kneden dus.

Zou het zó eenvoudig en makkelijk kunnen zijn?

Ja dus! Een super-brood! Mooie gaten in de kruim, knapperige korst, en super-gerezen! En erg lekker!

Het lastigste is het natte deeg hanteren. Dat viel wat tegen. Ik had het deeg op een vel bakpapier gelegd, en dat hielp al wat, maar het plakte nog behoorlijk. Volgende keer dus iets meer bloem er nog onder. Ach, oefening baart kunst!

Wel een ding: het recept van Janneke vermeld 10 gram zout. Dat vonden wij wat veel. Ik zou eerder 7,5 gram of zo gebruiken.

Ingredienten
450 gr bloem
345 gr water
8 gr zout
1gr droge gist
maïsgriesmeel (optioneel)

Bereiding
Meng even snel bloem, zout en gist door elkaar. 10 seconden werk. Meng het water erdoor. 1 minuut werk. Dek af, en laat 18 uur staan. Gewoon op het aanrecht, of zo. Hoeft geen bijzonder plekje te krijgen. Hoeveelheden komen ook niet zo nauw. Alleen niet teveel gist. Een halve theelepel is echt meer dan genoeg.

Een dag later: doe een ruime hoeveelheid bloem op een werkblad. Het deeg is nu verdubbeld in omvang, stroperig, plakkerig en draderig (bij gebrek aan beter Nederlands ;-) ). Schraap het op het werkblad, en bestuif met bloem. Vouw dubbel, draai een kwartslag, en vouw nogmaals dubbel. Dek af met wat vershoudfolie, en laat 15 minuten rusten. Hoeft niet mooi te zijn. Luistert allemaal niet zo nauw.

Strooi dan wat maïsgriesmeel of bloem op een vel bakpapier. Neem het deeg, en probeer er een bal van te vormen, en leg op het bakpapier. Strooi nog wat griesmeel of bloem erover. Laat 2 uur rijzen.

Een half uur voor het bakken warm je de oven voor op 230 graden, en zet de pan/schaal erin. Deze moet gloeiend heet worden.

Als alles warm is: probeer het deeg op te pakken, en kieper het in de hete pan/schaal. Deksel erop, en in de oven. 30 minuten bakken, met de deksel erop, en dan nog eens 15 minuten zonder. Doe geen moeite om het mooi in de pan/schaal te leggen. Een beetje slordig mag, en het trekt allemaal bij tijdens het bakken.

Na het bakken laat je het brood afkoelen op een rooster. Dat komt de korst ten goeden en snijdt makkelijker.

Beleg? Echte boter natuurlijk! en dat mag best een beetje ruim! Of lekkere kaas. Ach, dat hoef ik niet uit te leggen. Toch?