Naar aanleiding van een post van Jurgen op zijn blog Koken met Kanker, waarin hij verhaalt over zijn ervaringen met het Zweedse ‘Surstromming’ (een soort gefermenteerde haring), denk ik dat ik ook zou bedanken voor de mogelijkheid. Voor een idee van hoe dat dan smaakt, kan ik je dit bericht aanbevelen…

Een Gronings spreekwoord luidt: "Wat de boer naait kent, dat vret ie naait". Ofwel: onbekend maakt onbemind?

Laten we het erop houden dat het onbekende soms ook tot gevolg kan hebben dat we het niet aandurven. Nu is voor sommig voedsel, dat links en rechts wordt geconsumeerd ook helemaal terecht. De Surstromming is daar een voorbeeld van.

Goed, wij kennen dan ook weer enkele bereidingen waarbij buitenlanders ongetwijfeld anti-peristaltische neigingen ontwikkelen (ik noem een frikandel, een patatje oorlog of een paling in het groen).

Maar goed, in principe moet je alles een keer geprobeerd hebben. Daarom een paar suggesties voor Jurgen, als alternatief voor de Zweedse haring, die naar ik vermoed, voorlopig nog niet bij de Ikea te krijgen zal zijn!

Gebakken ossen-penis
Tja, wat moet je hiervan zeggen. In Azie wordt dit beschouwd als lekkernij, waarbij vooral de viriele krachten die het schijnt op te wekken, een van de rededen is, om dit te eten. Omschreven als ‘geconfijt rubber‘ bedank ook ik voor de eer!

Kikkerbillen
Dit heb ik wel al zelf gegeten. De smaak is nog het best te vergelijken met kippenvlees. Maar dan heel licht. De smaak hierbij moet echt van de saus komen (een knoflook-roomsaus!), en dan is het eigenlijk best lekker. Alleen niet te lang bij stil staan, hoe het er ongebakken uitziet!
Japanse kogelvis
De Japanse kogelvis staat niet in dit lijstje omdat het vies zou zijn, maar eerder omdat het eten ervan een soort Russisch roulette is! De vis heeft namelijk een kliertje in zich, dat een gif bevat, waarvan enkele druppels al voldoende zijn, om een mens te doden. Het bereiden van deze vis is in Japan dan ook enkel voorbehouden aan koks met jarenlange ervaring. Hoe je die ervaring moet opdoen is mij dan weer wel een raadsel, en dan met name het testen of je het nu wél goed hebt gedaan, maar goed. Vanwege dit risico, zou ik dit niet snel eten.

Haggis
Bekend en berucht? De Schotse traditionele lekkernei! Schapenmaag gevuld met orgaanvlees, havermout, en een geheim kruidenmengsel, dat een paar uur lang wordt gekookt, en geserveerd met gestampte aardappel en koolraap. Ik moet zeggen, het smaakte me destijd bijzonder goed!

Hakarl
Stel, je neemt een vis. Die stop je onder de grond, voor 3 - 4 maanden, je hangt hem te drogen, en bij het eten neem je een flinke inlandse borrel.
Voor haai is dat een van de weinige manieren om hem te eten. In IJsland doen ze het nog steeds zo. De haai wordt een paar weken of maanden onder de grond gestopt, zodat hij fermenteerd/ Vervolgens nog even gedroogd, en geserveerd met een glaasje Brennivín. De smaak schijnt te lijken op een zompige spons, gedoopt in ruitenreiniger.

Casu marzu
De enige plek waar dit lekker gevonden wordt, is dan ook de enige plek waar dit te krijgen is: Sardinïe.
Casu Marzu is in feite een parmezaanse kaas, die (opzettelijk) besmet is met larven van de kaasvlieg. De larven eten de kaas, en poepen hem weer uit, waarna de kaas een soort smeuïg geheel wordt. Op een toastje, al dan niet met de nog levende larven erop, een lekkernij, volgens de lokale bewoners. Maar omdat de kaas feitelijk aan het rotten is, mag de kaas niet meer gemaakt worden. Niet dat men zich op Sardinïe daar veel van aantrekt…

Gebakken insecten
In veel Aziatische en Afrikaanse landen heel gewoon, en soms noodzakelijk om te overleven. Voor Westerlingen vaak wat bizar. Maar als je bedenkt dat insecten boordevol proteïnen zitten, en gefrituurd een beetje naar noten smaken, waarom niet? Ik moet toe geven dat ik ook 3 x zou moeten slikken, maar niet direct afwijzen sta, om dit eens te proberen!

Bloedworst
Bij mijn ouders thuis lag dit meestal wel in de koelkast. Lekker met frietjes en appelmoes, of gewoon gebakken op brood. Gemaakt van varkensbloed, reuzel en kruiden een aanslag op je cholesterol niveau, maar toch lekker. Al kan ik me voorstellen dat de meeste nederlanders ook dit niet meer aandurven! Maar ik vertrouw erop dat Jurgen dit wel aandurft.

Balut
Een vreemde eend in de bijt? In dit geval letterlijk! Balut is een Indonesisch gekook ei. Een bevrucht ei dan wel. Van 17 - 21 dagen oud. Er zit dus al een herkenbaar kuikentje in! Het wordt bereid zoals wij een eitje koken.

In Belgie noemen ze dit eufemistisch een ‘waterkonijn’. Het smaakt kennelijk naar konijn of haas. Het staat geregeld op de kaart bij diverse restaurants. En ach, het is op sommige plekken in de wereld een plaag, dus waarom niet het nuttige combineren met het culinaire? Muskusrat dus!

Tot zover mijn suggesties. Ik had misschien nog veel meer kunnen noemen, maar ach, gebakken wrattenzwijn is ook zo 2004…

Rest mij daarom nog maar 1 ding: Jurgen, smakelijk eten alvast!

Pasta als ovengerecht. Automatisch denk je dan aan lasagna. De bladeren pastadeeg afgewisseld met een rode saus, en bovenop de bechamelsaus. Klassiek Italiaans. En lekker!

Makkelijk ook. Want je kunt het maken, bijvoorbeeld een dag vantevoren, het dan in de koelkast zetten, en in de oven warm laten worden. Handig dus als je eters krijgt. Of als je voorziet dat je voor je werk een dag weinig tijd hebt.

Maar waarom zou je stoppen bij lasagne? Waarom niet een andere pasta in de ‘forno’ maken? Penne bijvoorbeeld.

Dus vandaag de spullen bij elkaar gegrist, om een ‘pasta al forno’ te maken. Gekozen voor een penne pasta. Een open pasta, met voldoende ruimte voor wat saus, en een klassieke tomaten saus gemaakt. Lekker met olijven, champignons, en paprika. Gewoon wat we in huis hadden.

Bechamelsaus gemaakt, en het valt me telkens weer op, hoe eenvoudig dat dat eigenlijk is. Voorheen gebruikten we daarvoor wel eens een pakje (schande! ). Ik had me namelijk nog nooit erin verdiept. Op advies van een collega dat toch maar eens gedaan, en wat blijk? Doodsimpel!

Voor een halve liter melk, smelt je 30 gram boter in een pannetje. Niet bruin laten worden, maar gewoon smelten. Dan 30 gram bloem erbij, en goed roeren met een garde. Je krijgt dan een soort pasta-deegje. Beetje warm laten worden, zodat de bloem gaar wordt. En weer: niet bruin laten worden, anders wordt de uiteindelijke saus ook bruin. Dan de melk erbij, en op smaak brengen met peper, zout en wat nootmuskaat. Als de melk warm wordt (wel zeer regelmatig roeren!) dan wordt de saus vanzelf dik.

Volgens Harold McGee komt dat doordat bij het verhitten van de roux (de boter/bloem) in de melk, uiteindelijk allemaal zetmeel vrijkomt, dat een binding aangaat met het vet uit de melk. Vandaar dat dit waarschijnlijk ook alleen werkt met halfvolle of volle melk. Magere melk heeft te weinig vet om dik te worden. Schijnt dat ze dit al in 1570 ontdekt hebben, ergens in Duitsland. In de 17e eeuw is het ook in Italie in bruik gekomen. Hoezo klassieke methode!

Ingredienten

• 500 gr droge pasta, bijvoorbeeld penne
• 300 gr rundergehakt
• 150 gr champignons
• 100 gr pancetta of gerookt spek
• 3 tomaten
• 2 uien
• 1 rode paprika
• 100 ml room
• 500 ml melk
• 1 pot sugo casa, van 450 ml
• geraspte kaas
• oregano, basilicum, nootmuskaat
• peper&zout
• olijfolie

Bereiding
Pan water op het vuur, om de pasta te koken. De pasta hoeft niet gaar te zijn; het geheel gaat nog zeker 2o minuten in de oven, en gaart dan wel helemaal.

Snijd de champignons in partjes, snipper de ui, en bak beide in een pan op wat hoger vuur, in oilijfolie. Knoflook en peper en zout erbij. Pancetta toevogen en even laten aanbruinen. Dan het gehakt erbij, en beetje laten bruinen. Hoeft niet helemaal gaar; dat komt wel in de oven.

Op het laatst de pot sugo casa erbij, lekker op smaak brengen met oregano en basilicum en even laten pruttelen. Dan de room erdoor roeren.

Intussen de tomaten ontvellen en in kleine blokjes snijden. Of een blik opentrekken. Dat kan natuurlijk ook, maar dan wel even laten uitlekken.

De bechamelsaus maken, door de boter te laten smelten, en de bloem erdoor te roeren. Even kort verhitten en de melk erbij. Zeer regelmatig roeren, want als het warm wordt dikt het in. Op smaak maken met peper, zout en wat nootmuskaat. Strooi er dan nog wat kaas door.

Ovenschaal vullen met een laag pasta, tot ongeveer de helft van de hoogt. Dan de saus erover. Stukjes tomaat verdelen erover. Bechamelsaus eroverheen gieten, en eventueel nog wat geraspte kaas erover strooien.

20-25 afbakken, in een oven van 180 graden, tot de saus mooi bruin is.

Hoera! Hoera!

Dat kun je wel zien…

Ja, dat kun je helaas wel zien, ja.

Ik word binnenkort dus (hopelijk) 35.

En ik heb me voorgenomen dit keer eens te zorgen voor een mooi buffet(je) met lekker etensdingen. Normaal is bij ons de gewoonte dat mensen óf ’s middags op de koffie komen, óf ’s avonds op de borrel, maar eten erbij is niet zo gebruikelijk. Wel in het zuiden des land’s (waar ik oorspronkelijk vandaan kom). Daar worden mensen uitgenodigd om te blijven van een uur of 3-4 tot een uur of 9 (of langer, als er wat drank in de man/vrouw is, waardoor de stemming meestal wel wat stijgt).

Hier dus niet zo zeer de gewoonte. Maar dit jaar doen we dat dus eens wél.

En dus ben ik eens begonnen met nadenken over een menu. Ik wil wel lekkere dingen voorschotelen, maar natuurlijk wel voor elk wat wils. Want niet iedereen is gediend van ‘vreemd’ eten. Hoeft ook niet natuurlijk, moet iedereen helemaal zelf weten. Voor de een is een varkenshaasje met frietjes fantastisch eten, en de ander ziet liever wat gewaagder combinaties.

Dus, een mengelmoes van apart en gewoon.

Ik dacht zelf aan:

• Italiaanse gehaktballetjes
• Hollandse gehaktballetjes in satésaus
• Varkenshaas met appeltjes in roomsaus
• Pommes duchesses uit de oven
• Frietjes /patat
• Kinderworstenbroodjes (knakworstjes in bladerdeeg)
• Pasta salade
• Salade van tomaat, ei en ui met een lekkere dressing
• Appelmoes mét kers
• Uiteraard stokbrood met kruidenboter
• Als toetje Tiramisu
• En Tartelettes Tatin

Dat voorlaatste is uiteraard gewoon een goed excuus om het recept van Gerrit Jan uit te proberen, na alle lovende woorden hierover.

Dus, een flinke lijst met gerechten, waarvan ik nog niet alle recepten online heb staan, maar wel allemaal prettig vooraf te bereiden, en te koelen, danwel in te vriezen.

Zo heeft mijn vrouw van de zomer een heerlijke appelmoes gemaakt, die nu in de diepvries ligt. Als ik geluk heb is daar nog 1 of 2 zakjes van over. En de rest, ach, ik neem een dagje eerder vrij en vermaak me even in de keuken! Is ook niet bepaald een straf!

Waarschijnlijk draait Michael Jackson zich nu om in zijn graf. Nee, niet die! The Beerhunter natuurlijk!

Maar, mag ik eens iets voorstellen?

Ga naar uw lokale super danwel slijter.

Koop een Westmalle dubbel en een triple.

Neem een schone, vetvrije bokaal (zie foto), en maak de binnenkant licht vochtig (gewoon even omspoelen onder de kraan dus).

Schenk hierin 1 deel dubbel en 1 deel triple.

Liefst gelijktijdig.

Proef.

Ziet u hoe het volle, hopachtige, zoete van de dubbel, het fris-zure en licht-bittere van de triple aanvult?

Ik stel voor dat we dit een ‘Trubble’ noemen. Lijkt me wel toepasselijk…

Ik zal de domeinnaam maar snel vastleggen, voordat Heineken dat doet…

Groen, dus. Of ligt het aan mij?

Ik bid nie veur brune bon’n!

De bekende uitspraak van Drenthse Bartje.

Ik weet natuurlijk niet hoe de moeder van Bartje haar bruine bonen maakte, maar als ze ze maakt zoals mijnn vrouw ze maakt, dan kan ik me niet voorstellen dat hij het niet lekker vindt!

Het vreemde hieraan is, dat mijn vrouw zélf vroeger ook geen bruine bonen lustte. Waarom dat precies was, weet ze zelf ook niet meer. Misschien het melige. Of het velletje dat loslaat, als je ze te lang laat koken. Of misschien wel omdat die bonen ook ‘au naturel’ werden geserveerd, naast de aardappels en de slavink. Tja, dat is natuurlijk ook weinig eetlustopwekkend.

Laten we het erop houden, dat ze inmiddels óm is, en de bonen ook lust. En als recept van vandaag helemaal! Lekker spekjes erbij, paprikaatje erdoor, en dan met gebakken krieltjes. Is toch weer eens iets anders, nietwaar?

Ingredienten

• groot blik bruine bonen
• 400 gr speklapjes zonder zwoerd
• 125 gram rookspek in blokjes
• 450 gram krieltjes
• 4 uien
• 1 rode paprika
• 1 eetlepel (witte wijn) azijn
• TexMex kruiden
• boter
• peper&zout

Bereiding
Snij de speklappen in stukken van ongeveer 2,5 bij 2,5 centimeter. Komt niet zo nauw. Strooi een een dun laagje zout in een pan met antiaanbaklaag, en leg hierop de de stukjes spek. Bak deze lekker uit, op een niet te hoog vuur. Af en toe omkeren.

Kook de krieltjes even kort in de magnetron (3 minuten) op vol vermogen. Smelt boter in een pan, en bak de krieltjes hierin. Ze zijn klaar als ze van buiten krokant zijn, en van binnen zacht en gaar. Dit duurt ongeveer een half uurtje, dus zet het vuur niet te hoog, anders verbranden ze. Regelmatig schudden.

Pel de uien, en snij ze in twee helften. Snijd hier halve ringen van. Smelt boter in de pan, zet het vuur niet te hoog, en bak hierin de uien zachtje bruin. Na 5 minuten voeg je een eetlepel witte wijn azijn toe. Dit maakt de uien lekker zoet. Laat 10 minuutjes zachtjes bakken, tot ze mooi lichtbruin en zacht zijn.

Maak de paprika schoon, en snij in stukken van 1 x 1 centimeter. Voeg deze bij de uien.

Verdeel het gerookte spek tussen de aardappeltjes en de uien. Voeg tevens een paar gebakken uitjes toe aan de aardappeltjes, en laat dit even meebakken. De smaak van het spek en de uitjes kan nu in de aardappeltjes trekken.

Laat intussen de bonen uitlekken, en voeg deze 5 minuten voor het eind toe aan de uien en paprika, en warm deze even door. Gaar zijn ze immers al. Stooi er wat texmex kruiden, en wat peper en zout over. Wees zuinig met zout; er zit immers ook al zout in het spek.