De titel van dit stukje geeft eigenlijk al prijs, wat het lijdend voorwerp is vandaag. Afgelopen weekend was ik dus jarig. En jarig=kadootjes. En dit jaar wel een heel bijzonder kadootje. Nu ja, "-tje" .. Een Kado, eigenlijk.

Ik maak regelmatig pizza, brood of andere baksels. Ik zou het wel vaker willen doen, maar ja, dat kneden vraagt toch een hoop tijd en energie, en ik heb daar niet altijd zin in. Dus droomde ik al regelmatig van iets dat mij een hoop werk uit handen zou nemen. Een kneedmachine, of zo, zodat ik me bezig kan houden met de rest van de zaken. Want kneden is wel ontzettend belangrijk voor een mooi deeg, maar eigenlijk een oh zo vervelend klusje…

Dus had mijn vrouw bedacht om mij dit jaar eens extra te verassen. En hoe!

Je kunt natuurlijk een Braun kopen. Of een Philips. Niets mis mee, op zich. Een Kenwood staat al wat hoger in de rangorde, maar een KitchenAid is denk ik wel de Rolls-Royce (of Bentley?) onder de keukenmachines. Oerdegelijk, loeizwaar, en met tal van opties. En een bijbehorend prijskaartje, helaas…

Maar mijn vrouw spande samen met mijn schoonmoeder, en mijn ouders, en kocht voor mij deze KitchenAid Classic voor een wel héél zacht prijsje, waardoor ik me dus weer wat vaker laat verleiden tot het bakken van een brood, pizza, of misschien ga ik wel eens proberen een roomsoes te maken!

Echt veel kan de machine niet. Hij kan kloppen, mengen en kneden. Niet raspen, snijden, pureren of zo. Althans, niet 'out of the box'. Er zijn gelukkig genoeg opzetstukken te krijgen (wat dan ook weer een van pluspunten van deze machine is, ten opzichte van een Kenwood), en dan kan hij (of zij?) weer wat meer. Maar ja, net als met een Rolls, heeft niet alleen het apparaat een stevige prijs, zo ook de onderdelen. Dus dat wordt sparen…

Ondertussen kan ik echter laten kneden naar hartelust, en dat is wel een genot hoor. Scheelt tijd, moeite, en het deeg wordt minstens zo mooi.

De oven kan zijn borst natmaken!