Een bekende reclame van een verzekeraar uit de vorige eeuw had de slogan "Soms zit het mee, soms zit het tegen".

Zo gaat dat ook in de keuken. Soms maak je iets dat fantastisch smaakt, en er ook nog eens top uitziet. Soms ook maak je iets waarvan je je achteraf afvraagt hoe het zover heeft kunnen komen.

"Wat vond je van het vlees?"

"Lekker! Vooral het deel tussen het rauwe en verbrande deel…"

Tja, dat gebeurt gewoon. Het mislukt. De ene keer wat erger dan de andere keer. Zo kan het eens gebeuren dat iets wel "te eten" is, maar eigenlijk niet zo lekker. Omdat eten weggooien zonde is, zullen we dat niet snel doen, en toch gewoon gaan eten (behalve wanneer het écht niet lekker is, of gewoon slecht voor de gezondheid; als iets verbrand is, bijvoorbeeld).

Maar gelukkig veel vaker maken we iets, waarvan we achteraf zouden willen dat we er meer van hadden gemaakt, of dat we er meer van op konden. Iets dat voor je gevoel zó door een chef-kok bereid had kunnen worden. Waarom dat laatste een maatstaf is? Nou, wij zijn beiden slechts amateur-koks, die hun "opleiding" slechts uit boeken en recepten hebben, en er niet 4 jaar lang voor op de koksschool hebben gezeten. Die weet wél wat hij doet, zullen we maar zeggen…

Anyway, een klein succes dus. Zoals ik mijn varkenshaas met brie in bladerdeeg beschouw als een mooie vinding. Beetje van mezelf, en een beetje van een ander. Mijn vrouw maakt dan weer een geweldige pasta met zalm en spinazie!

Zouden onze blogger-vrienden tegen hetzelfde aanlopen, tijdens hun kook-avonturen?

Met andere woorden: wat is de post waar zij het meest trots op zijn? En wat is hun grootste culinaire mislukking?

Koken met Kanker beschouwd het slachten en verwaarden van een kwart varken tot een succes, althans, dat vind ik persoonlijk. Hij is er zelf wat nuchterder onder: "Ik ben wel tevreden over de serie over de verwerking van ons Berkshire varken.".

Zijn grootste mislukking is van een wat exotischer aard: "Niet gaarkokende kikkererwten tijdens een backpackingtrip in het Olympic peninsula in de VS. Dramatisch omdat we op 2 uur lopen en dan nog eens 2 uur autorijden van een winkel afzaten. Krijg je wanneer je droge kikkererwten (gewichtsbesparing!) weekt in rivierwater dat bruin ziet van de tannines en dan met een zwak stoofje gaar probeert te krijgen terwijl de brandstof opraakt."

Waar Karin trots op is, is natuurlijk heel begrijpelijk. Niet iedereen krijgt de kans om zijn recepten gedrukt te zien, op écht papier! "Ik heb niet echt één superpost geloof ik. Ik ben vooral trots dat mijn digitale schrijfselen uiteindelijk geleid hebben tot een kookboek (Koken met Karin - kleine moeite groot effect, inmiddels 2e druk én bekroond tot beste Nederlandse debuutkookboek met beste illustraties). Want computers zijn leuk, maar in de keuken wil je gewoon een boek op het aanrecht. Toch?"

Waar het bij Karin minder goed gaat, wordt er geprobeerd de oorzaak te achterhalen, en alsnog een succes te krijgen. Dat gaat soms makkelijker dan anders: "Wat de mislukking betreft: echt faliekant mislukken komt eerlijkgezegd niet voor, daarvoor heb ik intussen teveel handigheid in de keuken opgedaan. Wat wel om de zoveel tijd voorkomt is een ‘mwah-gerecht’. Niet specifiek vies, technisch gezien best te eten, maar niets bijzonders en niet voor herhaling vatbaar. Althans niet op die manier. Zo herinner ik me verschillende pogingen tot bloemkoolsoep, maar hij wilde maar niet lekker worden. Je begrijpt: ik heb me daar nog niet bij neergelegd en blijf het om de zoveel tijd opnieuw proberen. Het móet mogelijk zijn om lekkere (en makkelijke) bloemkoolsoep te maken. Tips welkom!"

Dat er soms een terugkerend gevoel van succes is, zien we bij MrOoijer. Élk geslaagd kook-avontuur is hij trots op: "Nou, het konijn van vandaag was fantastisch. Dat verandert dus met de dag. Maar misschien was één van mijn eerste posts in 2005, als ik een octopus koop en ga klaar maken, iets om heel trots op te zijn, omdat het _toen_ voor mijn doen heel gedurfd was. Mijn grootste mislukking is een taart die ik wel drie keer maakte maar die nooit goed was — omdat het recept niet deugde."

Op het Ministerie zijn ze wat eten betreft behoorlijk gepassioneerd: "Trots zou ik niet willen zeggen, maar het stukje waar ik het meest tevreden over ben is deze post. Het is een antwoord op een, in mijn ogen, zeer domme reactie van een lezer. ( De lezer verwijt ons paddestoelen te plukken en daarmee de natuur te verpesten. Ze vindt dat we een goed voorbeeld moeten geven aan onze kinderen en paddestoelen in de supermarkt kopen.) Ik werd heel kwaad toen ik die kortzichtige domme reactie las. Ik vind het ook heel moeilijk om zo iemand, schriftelijk duidelijk te maken hoe ík denk dat we met de natuur moeten omgaan. Ik vond niet dat ik de reactie zomaar onbeantwoord terzijde moest schuiven en heb na lang denken een antwoord gegeven in de vorm van een blogpost. Ik was heel tevreden over het stuk en heb er ook veel reacties via het weblog en via de mail op gehad. Jammer genoeg niet van de dame in kwestie zelf."

Maar ook down-to-earth genoeg, om eten op waarde te schatten: "Eten is te kostbaar om zomaar weg te kiepen als het niet helemaal geworden is wat ik dacht. Ik probeer er dus altijd toch iets eetbaars van te maken. Maar soms maak ik wel eens stomme fouten. Bijvoorbeeld een taartje ‘blind bakken’ met boontjes als vulling en vergeten tussen het deeg en de vulling bakpapier te leggen! Gevolg; alle boontjes vastgebakken in de vulling. En och, het levert wel weer een aardig stukje op ‘ter lering ende vermaak’!"

MrWatEetOns is trots op iets dat ik inderdaad wel een knappe prestatie vind: zijn eigengemaakte worsten: "Dat zijn meestal dezelfde. Maar vrij trots ben ik toch wel op mijn eerste worst excercitie. Ik mag graag denken dat dit experiment sindsdien als inspiratie heeft gediend voor vele amateurworstmakers. Er wordt in ieder geval flink op gegoogled."

Bij Gerrit Jan spreekt de ervaring van vele jaren in de culinaire loopgrachten: "De post waar ik het meest trots op ben is "Pasta koken: fabels en feiten". Die wordt ook nog steeds het meest gelezen. Ik heb er erg veel feedback op gekregen en hij is zelfs al in mainstream-media geplagieerd. Hoewel ik van zoiets altijd werk maak, is het tegelijkertijd toch ook een stuk erkenning.

Culinaire mislukkingen zijn bijna altijd het gevolg van shortcuts, hetzij doordat je beknibbelt op kwaliteit, hetzij doordat je in tijdnood komt. Enkele maanden geleden moest ik voor een fotoshoot een vitello tonnato maken. Ik was te laat begonnen en mikte de bouillon door de tonijnmayonaise vóór hij genoeg was afgekoeld. Dat was het einde van de saus. Ik heb vals gespeeld door snel een gewone mayonaise te maken, die met wat specerijenpoeder bij te kleuren en met water tot de gewenste consistentie te verdunnen. Het was mijn eer te na, want ik laat altijd contractueel vastleggen dat alles wat ik voor een fotoshoot maak, niet met haarlak of anderszins oneetbaar gemaakt mag worden om een visueel effect te verkrijgen. En nu maakte ik zélf het eten vrijwel oneetbaar.

Ooit, zeker vijfentwintig jaar geleden, kreeg mijn toenmalige schoonmoeder bij mij tiramisu te eten. Ze vond het erg lekker en vroeg me het recept. Ik schreef het voor haar op. Nu moet je weten dat in die tijd mascarpone nog niet zo bekend was als nu. Ze had er bij haar kaaswinkel om gevraagd en daar hadden ze haar magor meegegeven: mascarpone met gorgonzola. Het was het enige wat ze hadden waar "mascarpone" op stond. Die tiramisu voor haar bridgeclub is toen wel goed mislukt, ja. Het is nooit meer helemaal goed gekomen tussen ons tweeën en ze heeft me nooit meer een recept gevraagd."

Zoals een bekend wijsgeer ooit zei "je moet op je vingers timmeren om te leren dat dat pijn doet". Ik geloof dat dat mijn opa was. Ik denk dat hij bedoelde dat je van je fouten moet leren. Er is nog hoop voor me…

Morgen wil ik weten of ze ook wel eens iets uit een pakje gebruiken? Van de bekende Unilever merken bijvoorbeeld…