Als mijn vrouw een recept heeft gevonden, in een boek, tijdschrift of een site, dan drukt ze dat af, en negeert vervolgens een deel van de aanwijzingen. Nou ja, negeren is misschien niet het juiste woord. Ze geeft er haar eigen draai aan, is een betere omschrijving. Vaak gebruikt ze dan meer dan in het recept staat. Bijvoorbeeld extra kruiden, of extra ingredienten zoals kaas, nootjes, spekjes of zo… Zelden dat dat slecht uitpakt! Meestal zijn ze juist een perfecte toevoeging, en wordt het recept op die manier toch wat meer eigen.

Ik ben meer van de school die een recept tenminste 1 keer volgt, gewoon om te weten wat het resultaat dan is. Een volgende keer zal ik er vaak wel dingen aan wijzigen. Niet altijd even succesvol, overigens. Zo is mijn pizza recept nu al een tijdje stabiel, maar is het niet de laatste versie die de beste bleek, maar die van 2 of 3 pogingen daarvoor. Blijkbaar had ik de beste combinatie al gevonden (althans: binnen mijn smaak en mogelijkheden). Daar blijf ik dus vanaf.

De worstenbroodjes echter, zijn nog niet bepaald klaar. Zo heb ik nog niet de juiste vulling, en is het deeg me ook nog niet naar tevredenheid gelukt. Maar we proberen verder, en uiteindelijk zal ook ik een lekker worstebroodje kunnen bakken (hoop ik), waarbij ik wél weet wat voor vlees erin gaat. In tegenstelling tot die kant en klaar producten, waar ik de vulling toch altijd voornamelijk zout vind, en de herkomst van het vlees wat twijfelachtig. Het zal wel allemaal prima voor menselijke consumptie geschikt zijn, maar tóch…

Vandaar de vraag aan mijn medebloggers: gebruiken zij een kookboek of koken ze liever uit de losse pols?

Karin eet van 2 walletjes: "Mag het ook en/en? Ik kook graag uit kookboeken, maar ben eigenwijs genoeg om er toch vaak wat aan te veranderen, afhankelijk van persoonlijke smaak en aanwezige ingrediënten. Door eerst in de koelkast te kijken wat er nog ligt, word je vanzelf creatief. En kookboeken zorgen juist weer voor inspiratie en nieuwe bereidingswijzen van oude bekenden. Juist bij de gratie van zelf variëren en uitproberen ontdek je hoe magisch leuk koken kan zijn!".

MrOoijer is meer van de generatie "Open Source" : "Een recept uit een boek of van Internet is altijd de inspiratie van wat ik maak maar tegen de tijd dat ik aan het koken ben is het bijna altijd al veranderd in iets wat ik als "mijn" beschouw. Als ik nog vind dat het van iemand anders is noem ik de bron."

Op het Ministerie van Eten en Drinken worden kookboeken niet zozeer vanwege de recepten gebruikt, maar meer voor hun betekenis: "Kookboeken zijn voor mij op de eerste plaats een bron van inspiratie; technieken, geschiedenis van gerechten, ideeen opdoen. Koken doe ik meestal gewoon uit de losse pols. Ik ga wel bewuster om met hoeveelheden, tijden en technieken sinds ik op het weblog schrijf."

Koken met Kanker haalt uit meer multimediale hoek zijn ideëen: "Uit de losse pols, geinspireerd door kookboeken, blogs kooktv etc. Vreemd genoeg bij Aziatisch eten veel meer uit kookboeken."

Voor Gerrit Jan geldt eigenlijk ook dat kookboeken gelezen worden, en hun inhoud meer als inspiratie dient, dan als leidraad: "Ik ben gek op kookboeken, maar dan vooral om te lezen. Koken doe ik vrijwel uitsluitend uit de losse pols. De enkele keer dat ik me door een kookboek of recept laat inspireren, geef ik daar altijd meteen een eigen twist aan. Het is zeker twintig jaar geleden dat ik nog eens een recept letterlijk heb nagekookt."

En Mr.WatEetOns gebruikt kookboeken als slaapmutsje: "Ik ben een losse pols man. Kookboeken dienen ter inspiratie in bed gelezen te worden maar vervolgens dicht geslagen te worden als er gekookt gaat worden."

Duidelijk is wel dat allen liever zelf bedenken en aan de slag gaan, dan anderman’s instructies opvolgen. Alhoewel… MrWatEetOns en KokenMetKanker hebben onlangs wel een heel varken verwaard (zoals Jurgen dat zo mooi omschrijft), en daarbij werd veelvuldig "Charcuterie" als bron genoemd. Maar of dat een echt kookboek is…

Morgen: Wat was hun grootste succes? En wat hun ergste mislukking?