Vroeger pakte moeder, als ze eens iets anders wilde koken dan vlees-aardappel-bloemkool, wel eens een kookboek van de plank of uit de kast. Druk bladerend, en soms verlekkerd, werden de recepten beoordeeld. Op prijs, maakbaarheid, en of het gezin de ingrediënten wel smakelijk zou vinden. Nauwgezet werd het gekozen recept dan bereid. Alhoewel, nauwgezet… Vaker dan eens werd het gebaande pad verlaten, en het eigen inzicht geraadpleegd, en werden rustig wat voorgeschreven ingredienten vervangen of werd er een kruid minder of meer gebruikt.

Soms werd er, inmiddels wijs geworden door ervaring, en maken van andermans recepten, zelf geëxperimenteerd. Dat leidde dan tot een nieuw recept, dat soms uitgroeide tot een ware familietraditie.

Het bewuste familie-recept kwam echter vaak niet veel verder dan dat: het bleef binnen de familie. Soms wel overgedragen van moeder op dochter (zo ging dat vroeger immers…), maar zelden in uitgebreide kring.

Hoe anders gaat het tegenwoordig? Met de komst van Internet, en het mainstream worden van blog-software, kan iedereen tegelijkertijd columnist, schrijver en publicist in één zijn. Kortom: iedereen kan zijn hersenspinsels on-line plaatsen, zodat ze toegankelijk worden voor andere gelijkgezinden.

Zo ook in de wereld van de ‘food-bloggers’. Ik mag mijzelf er inmiddels ook wel toe rekenen, denk ik.

Het afgelopen half jaar heb ik enkele tientallen recepten en verhalen gepubliceerd, en vele andere berichten van overige bloggers gelezen. Vaak interessant, vermakelijk, leerzaam, nuttig, inspireren of lekker. Meestal een combinatie van een van deze kenmerken.

Nieuwsgierig geworden naar hoe anderen bloggen, en naar wat achtergrond van enkele van mijn favoriete bloggers, kroop ik in de virtuele pen, en schreef hen aan. Of ik een paar vragen mocht stellen. Om een thema-week van te maken. Voor op mijn blog.

Ze reageerden allen enthousiast, en in mijn mailbox trof ik al snel de antwoorden op mijn prangende vragen. Deze week komen ze online op dit blog.

Vandaag de antwoorden op de vraag waar zij hun inspiratie vandaan halen. Immers: gedurende een langere periode, telkens weer iets nieuws verzinnen, om niet in herhaling te vallen, en toch origineel te zijn, zonder een ander te plagieren, valt niet altijd mee. Toch blijken zij geen van allen moeite te hebben om telkens hun blog weer te voorzien van verse content.

Dus: Waar komt de inspiratie voor posts vandaan?

Mr.Wateetons is voorstander van dramatiek, getuige zijn antwoord: "De vele culinaire drama’s die het leven kent, maar die verborgen blijven voor de meeste kookblog lezers. Is het niet veel leuker om te lezen dat iemand per ongeluk twintig maal de gewenste hoeveelheid zout gebruikt en daarmee zijn gerecht verknalt dan de jaloezie opwekkende succesrecepten?".

Koken met Kanker is daarentegen veel pragmatischer, en duidelijk is dat hij niet veel nodig heeft: "Uit mijn hoofd.".

Koken met Karin blijkt vaak meer ideëen dan tijd te hebben: "Overal vandaan. De hele dag door zie, hoor, lees, ruik en proef ik van alles. Zowel thuis als op reis. Ik heb inmiddels een indrukwekkende stapel met losse notitiebriefjes en knipsels, plus een voorraad digitale foto’s van bijzondere ingrediënten en handige keukendingen. Allemaal in de categorie ‘nog iets mee doen’. Alleen tja, tussen idee en post staat vaak tijdgebrek in de weg, en praktische bezwaren …"

Paul en Ellen van het Ministerie van Eten en Drinken bloggen al sinds 1999, en hebben nog stof genoeg: "Gewoon uit de dagelijkse praktijk. Ik probeer elke dag een stukje te schrijven over wat we gegeten hebben. Daarbij horen ook achtergrondinformatie en productinformatie. Soms komen er opeens herinneringen boven en vormen een mooi verhaal. Kortom aan inspiratie geen gebrek.".

Bij MrOoier zorgt de nieuwsgierigheid vaak voor nieuw werk: "Ik ga kris-kras door allerlei wereldkeukens en de inspriratie is heel vaak dat ik een ingredient kan kopen. Zo zat ik weken te wachten tot ik weer eens konijn kon kopen en dat vond ik gisteren, Maar dan maak ik ook nog iets wat ik nooit eerder maakte en dit keer was dat vandaag fantastisch. Maar het kan ook zijn dat ik drie boeken uit de bieb haal en een onderwerp helemaal uitspit en er toch maar één gerecht van maak."

Het kost Eetschrijven in elk geval weinig moeite om een stuk te schrijven: "De kopij ligt op straat. Het grote voordeel van eten is dat je er elke dag wel mee bezig bent. Je loopt dus makkelijk tegen dingen aan: in de winkel, in de media, in je omgeving en in elk geval in je eigen keuken. Het kost mij maar zelden moeite mijn dagelijkse stukje in elkaar te zetten."

Gek genoeg ervaar ik zelf ook dat het niet zo moeilijk is om een stukje te schrijven. Het is voornamelijk een kwestie van er even voor gaan zitten, en gewoon dóen! Wat het wel soms lastig maakt, is om een nieuw recept te publiceren. Enerzijds vanwege een gebrek aan tijd om te kokkerellen, en anderzijds om dat we soms ook gewoon eerdere recepten gewoon nogmaals maken, omdat ze zo lekker waren. Maar toch, de nieuwsgierigheid naar allerlei zaken wint het toch vaak, zodat er toch altijd wel iets overblijft om over te schrijven.

Morgen kijken we waar de voorkeur naar uitgaat: een kookboek of de losse pols?