Culinaire ketterij.

Beter kan ik het denk ik niet echt omschrijven. Of zou het toch stiekem een beetje ‘fusion-cooking’ zijn?

Feit is dat het recept van vandaag, behalve dan de naam, weinig met zijn oorsprong meer van doen heeft, ondanks dat er pasta en iets van tomaten in zitten. Maar Italiaans kan ik het met de beste wil van de wereld niet noemen.

Ik vermoed dat dit gerecht ergens in de jaren 50 of zo is ontstaan, in een poging om de Nederlandse huisvrouw een beetje buitenlands te laten koken, zonder dat de Nederlandse man direct in opstand zou komen, omdat het geen ‘degelijke kost’ zou zijn. ‘Verandering van spijs doet eten’ is dan wel een mooi spreekwoord, maar dat is ‘Wat de boer niet kent, eet hij niet’ ook!

Met deze Hollandse macaroni kon in ieder geval nog voor een deel de schijn worden opgehouden, dat het allemaal heel normale ingredienten zijn, en dat het toch hip buitenlands eten is. Valt me nog mee dat er geen appelmoes bij moet worden geserveerd!

Ik heb het voor het eerst gehad, toen ik als opstandige puber bij mijn a.s. schoonouders ging eten. Ik kende mijn (destijds) vriendin nog niet zo lang, en kwam terecht in een huis met 2 ouders, en 3 pubers varierend van 16 (mijn vriendin) tot 23 jaar oud. Allen met aanhang, waaronder ik zelf dus. Dat was even wennen, want thuis was ik de oudste, en hier was mijn vriendin de jongste.

Maar goed. Het gezin waar ik dus te gast was bestond op een normale zaterdag uit 8 personen, waarvan 3 of 4 flinke eters. Zie dan maar eens iets te koken, waar zo’n hele club van kan eten, zonder een vermogen kwijt te zijn, of de halve zaterdag in de keuken te verblijven.

Schoonmoeder had het dus goed gezien: een 1-pans gerecht, en dan in een lekker ruime hoeveelheid, zodat alle hongerige magen goed gevuld worden. Kunnen de kindertjes tenminste fastoenlijk gaan stappen, op zaterdag-avond! De pan ging meestal dan ook schoon leeg.

Ik ben inmiddels al weer een paar jaar getrouwd met haar dochter, en nog steeds zetten we dit geregeld op tafel. Enerzijds omdat dat makkelijk is (flinke hoeveelheid maken, de helft gaat op, en de helft gaat de diepvries in, voor een ‘makkelijke’ dag), en omdat het ook gewoon nog steeds lekker is. Onze kinderen smullen er op hun beurt ook weer van. En dat is een mooi pluspunt!

Eventueel kun je een en ander nog wat extra kruiden, met bieslook, basilicum of oregano. Of doe er in schijfjes gesneden champignons door!

Ingredienten
450 gram elleboogjespasta (liefst van Grand d’Italia en niet van Honig!)
1 prei
1 rode paprika
2 uien
2 dikke plakken schouderham
1 dikke plak boterhamworst
5 eieren
geraspte kaas
Heinz tomatenketchup
peper&zout
olijfolie

Bereiding
Snipper de uien. Snij de prei (inclusief groen) in kleine stukjes, en was deze. Was de paprika, en snij ook deze in kleine stukjes. Snij de boterhamworst en ham in kleine blokjes. Kluts de eieren en voeg wat peper en zout toe.

Fuit de ui en prei in wat olijfolie, in een grote hapjespan of wok. Voeg het vlees toe, en tenslotte de paprika. Bak de eieren in een koekenpan rul, als een roerei, en voeg toe aan de grote pan/wok. Breng op smaak met peper en zout.

Kook intussen de pasta in een ruime pan met water en zout. Zorg dat de pan groot genoeg is, want de groente en het vlees moeten er nog door.

Giet de pasta af, als deze ‘al dente’ is, doe terug in de pan en roer het groente/vlees mengsel erdoor.

Serveren met geraspte kaas en (Heinz!) tomaten ketchup.