2007 loopt af en 2008 staat te trappelen om te beginnen. Eerst nog even vanavond naar Jan-Jaap van de Wal kijken, borreltje of biertje erbij. Misschien voor de kinderen (jaja, gewoon voor papa dus..) wat vuurwerk afsteken, en dan om 0:00 elkaar een fantastisch nieuwjaar wensen. En morgen? Ja, morgen zijn de meeste mensen vrij. Bijkomen van ‘the night before the morning after’, en misschien wel met een wat zwaar hoofd even op het net surfen.

Of je hebt gewoon niets te doen, en wilt toch even ontspannen en wat lezen. Dat kan in een boek, maar dat wordt wat lastig via een weblog, dus vandaar dat ik het laat bij de electronische variant van een boekenweekgeschenk. Een ‘linktip’ heet dat dan.

Om het nieuwe jaar dus goed te beginnen, heb ik mijn ’slachtoffers’ nog een bonus vraag voorgesteld: welk blog is hún aanrader?

MrWateetons raadt ons aan om eens een kijkje te nemen bij Sjoerd Mulder: “www.sjoerdmulder.nl is een baas!“

Jurgen vind het blog van Ruhlman een topper: “http://blog.ruhlman.com/ Van Michael Ruhlman die oa charcuterie schreef. Anthony Bourdain (Kitchen confidential) levert ook bijdragen.“

Je concurrentie aanraden is natuurlijk wat vreemd, maar Karin doet het tóch: “Culinette - originele en maakbare recepten, erg uit de losse pols opgeschreven (dus geen afgestreken eetlepel zus en 12 gram zo) waardoor je aangespoord wordt om het zelf te gaan proberen. En dan ook nog met een appetijtelijke foto erbij, ook al zo’n zeldzaamheid in foodblogland. Wat wil je nog meer?“

Het Ministerie van Eten en Drinken lokt ons naar hun eigen site: “één aanrader kan ik niet noemen. Er zijn heel veel prima weblogs. Mijn favoriten staan bij mijn links op http://ministerieetenendrinken.web-log.nl Het rijtje groeit en groeit…“

Van MrOoijer kunnen we niet om Klary Koopmans heen: “Klary Koopmans. Met afstand de beste Nederlandse food blogger. Op eGullit is ze nu net bezig met varkenspootjes en triep en truffel.“

Gerrit Jan komt wel vaker bij een van zijn blog-collega’s: “Er zijn natuurlijk veel culiblogs waar ik vrijwel dagelijks ga kijken: Foodlog, Ediths digitale keuken, Koken met Karin, de familie Wateetons, de Keuken van Arden, het Ministerie van Eten en Drinken, nog zo wel enkele. Maar een blog buiten dit tritsje waar ik vrijwel dagelijks te vinden ben is het blog van Max Dohle, blog2punt0.nl. Max is een verbijsterende veelschrijver en eigenlijk altijd de moeite waard. Bovendien is hij degene die mij heeft geïntroduceerd in de blogosphere: ik was op zijn vorige blog en in een vorig bloggersleven nog een paar maanden zijn sidekick. Een hele eer, achteraf.“

Opvallend genoeg hebben allen dus een ander blog als aanrader!

Leesvoer genoeg in ieder geval, om de komende tijd door te komen. Ik ben in ieder geval weer voorzien van de nodige inspiratiebronnen, en hoop dat jullie, als lezers, het ook leuk vonden!

Tot slot nog even alle links op een rijtje:

• Meneer en Mevrouw WatEetOns
• Koken met Kanker
• Koken met Karin
• Meneer Ooijer kookt
• Eetschrijven
• Ministerie van Eten en Drinken
• Sjoerd Mulder
• Michael Ruhlman
• Culinette
• Klary Koopmans

Tot zover nu écht deze reeks, vanaf volgende week weer regelmatig een nieuwe post met recept of iets anders leuks. Busines as usual dan weer.

Toen ik nog bij mijn ouders woonde, had mijn moeder de regel: “wie kookt hoeft niet af te wassen“.

Dat was dus geluk hebben als we patat aten (een paar borden, wat bestek, en wat glazen), maar vette pech, als er wat uitgebreider gekookt werd. Zeg, een ovenschotel (en dan liefst met gegratineerde kaas), waarbij er van alles vastkoekt aan de schaal. Met een schotel die uit 4 lagen bestaat (waarbij elke laag uiteraard een pan nodig heeft), en er ’s middags bezoek is geweest (tig koffiekopjes, schoteltjes en glazen). En je moeder die dan zegt “je redt je wel, hé?”.

Fijn. Sta ja dan als 15-jarige, op vrijdag avond. Want dat was ‘mijn’ avond. Mijn broer op zaterdag, en mijn zus op zondag. Door de weeks deed mijn vader het (als hij er was, ivm zijn avond- en nachtdiensten), of mijn moeder deed het zelf. Wij hadden ‘vrij’ omdat we nog huiswerk hadden.

En de vaatwasser dan? Mijn ouders hádden wel een vaatwasser. Maar die ging op een gegeven moment stuk. En ja, ze hadden toch ook 3 kinderen? Die kunnen ook best afwassen.

Ach, slechter zijn we er niet van geworden, en achteraf, zelf zijnde ouder, kijk ik er op terug, en gaan mijn kinderen straks ook aan de afwas, als ze wat ouder zijn. Beetje meehelpen in huis mag best. Als ze volwassen zijn moeten ze het ook kunnen!

Zoals wij zelf dus, inmiddels. 2 volwassenen en 2 kinderen. Gelukkg wel een vaatwasser. Maar die vul ík meestal. Mannen hebben toch een beter inzicht wat betreft vaatwasser inruimen (kom maar op, dames! Bewijs het tegendeel maar! ). Maar ook omdat ik vind: wie kookt hoeft niet af te wassen. En omdat ik door de week de hele dag werk, en dus zelden door de week kook, was ik af, en kookt Karin. In het weekend liggen de zaken anders: dan is het ‘wie wil’. En als ik aan het kokerellen sla, dan vind ik dat ik mijn eigen rommel ook moet opruimen. Ík wilde immers ’spelen’… Da’s geen koken…

Benieuwd hoe dat elders gaat? Ik ook. Dus vandaar: “Wie kookt hoeft niet af te wassen!” of “Wie de rommel maakt ruimt het ook maar op!”?

De taken blijken overal goed verdeeld te zijn, er er heerst overal een soort universeel evenwicht…

Bij Paul en Ellen geldt in ieder geval optie A: “Ja en ja. Als ik uitgebreid kook hoef ik niet nog eens af te wassen. Van de andere kant is het wel zo praktisch om meteen gebruikte spullen schoon te maken. Dat lukt mij niet altijd even goed. Wij hebben een grote keuken met veel werkoppervlak, de noodzaak meteen op te ruimen is er niet zo. Er ontstaat dan ook regelmatig een enorm slagveld.“.

Bij Karin thuis ook: “Dat eerste natuurlijk!“

En het beeld bij Jurgen is al niet anders: “Wie kookt wast niet af maar we hebben daar gelukkig een machine voor…“

Jan’s vriendin vrouw heeft soms medelijden met hem, en helpt hem dan uit de brand: “Ik maak altijd een grote puinhoop van de keuken en probeer het daarom ook maar zelf op te ruimen. Soms heeft S. medelijden met me en maakt ze al stiekem schoon terwijl ik aan het bloggen ben “

Dat het ook anders kan, lezen we ook: “Ik vind A en mevrouw Wateetons vindt B. Dus is het meestal, met hangend hoofd: B.“. Ik leef met u mee, Meneer!

Gerrit Jan heb ik blijkbaar met deze vraag onbedoeld aan het werk gezet: “Gelukkig hebben wij thuis een uitstekende vaatwasmachine, dus het meeste hoeft niemand af te wassen. Meestal is de rolverdeling bij ons thuis echter wel zo dat ik kook en mijn vriendin nadien de keuken opruimt. Zij moest overigens wel erg lachen toen ik deze vraag aan haar voorlas, dus ik weet niet hoe het na vandaag is. “

Tot zover de vragen aan de bloggers. En aan het eind van deze serie, hoort natuurlijk ook een soort conclusie. Een epiloog, zo je wil.

Nou vooruit.

Foodbloggers zijn net mensen! Ook zij moeten soms toegeven dat niet alles lukt, maar proberen wel alles tenminste 1 keer. Het liefst alles puur en eerlijk van smaak, opbouw, en ingrediënten, maar als dat een keertje niet helemaal lukt, is dat geen doodzonde. En het resultaat van dit alles? Mooie berichten, verhalen en recepten, die zij dagelijks of wekelijks voor ons beschrijven en online plaatsen. Gratis. Voor niets. Gewoon, omdat ze dat leuk vinden. En gelukkig zijn er genoeg mensen die dat dan weer waarderen, en die sites bezoeken! Laten we hopen dat ze nog even doorgaan! Die bloggers dan…

Van mijn kant in ieder geval heel veel dank aan de bloggers die aan deze serie meewerkten, voor hun tijd, hun antwoorden, en hun blogs! Leuk dat jullie mij een plezier wilden doen! Bedankt daarvoor!

Tip: kom morgen nog even weer.. Misschien zit er nog iets in het vat…

Wat de boer niet kent…

De boer weet niet wat hij mist!

Er zijn van die dingen in je leven die je als voedselliefhebber een keer gegeten moet hebben. Voor de één is dat oesters, voor de ander is dat truffels, voor de derde is dat gefrituurde, in chcocolade omhulde sprinkhaan.

Wat me ook aangeboden wordt, ik probeer er niet op voorhand al negatief tegenover te staan. In ons gezin geldt het addagium "je móet het proeven, maar je mág het niet lekker vinden". Ook voor de kinderen. Zo is Eva gek op nootjes, olijven, tomaten, komkommer, eet ze graag pittige bami en is ze dol op pizza. Christan is eigenlijk nog te klein om te beseffen dat hij een keuze heeft, maar die eet dan ook gewoon bijna alles wat je hem voorzet. Behálve bloemkool! Dat vinden ze allebei niet zo geslaagd. Dat mag. Vind papa ook niet zo geweldig. Wellicht nog een keertje geroosterd, met chocolade, maar gewoon sufgekookte bloemkool met een maizena papje? Daar wordt je toch ook niet vrolijk van?

Ik heb altijd gezegd dat ik, als het me aangeboden wordt, gebakken of gefrituurde insecten zou proeven. Oesters heb ik bij de japanner gehad (lekker!). Zebra gegeten (smaakt naar paardenvlees), evenals kangoeroe en struisvogel (die beiden alweer haast mainstream zijn). Ook krododil gehad, in een Afrikaans restaurant. Zelden een stuk vlees gehad, dat ik écht niet lekker vond. Erg bitter. Ik kon bijna de Nijl erin proeven… De befaamde Schotse Haggis, met aardappel puree, en knolraap was een positieve verrassing! Sterk van smaak, maar lekker! Zo ook het gebakken cactusblad bij ‘de Mexicaan’.

Zonder allerlei dingen te proberen en te proeven, zouden wij nooit verder komen, dan de standaard Hollandsche pot, met stamppotten, rookworsten en stukgekookte boontjes. Gelukkig weten we inmiddels dat het ook anders kan!

Vandaar de vraag: wat móet je een keer gegeten hebben?

Uit de hoek van Mr.WatEetOns kwam het haast vanzelfsprekende antwoord: "Zelfgemaakte worst natuurlijk. En iets dat je zelf hebt doodgemaakt.". Niet verwonderlijk, gezien zijn bemoeienis met worstlog.nl!

Gerrit Jan vind het moeilijk: "Och hemel, er is zóveel. Ik zou zeggen: vrijwel alles wat je zélf maakt tegenover spul uit een potje, pakje, zakje of bakje. Vooral dingen die relatief makkelijk te maken zijn: mayonaise, pasta, chocolademousse, frietjes, filet américain,… noem het maar op. Zelfs als je zelf spek snijdt in plaats van voorverpakte blokjes te kopen, zelf nootmuskaat raspt in plaats van poeder uit een potje te gebruiken of zelf kaas raspt in plaats van die geraspt te kopen, ben je al in een heel andere wereld met dito smaakdimensie. Terwijl het allemaal werkjes van niks zijn. Maar de mensen wéten het niet.

Ja, ik weet het, dat is geen antwoord op de vraag. Nou, vooruit dan: oesters!"

Karin is heteens met hem, en vind ook dat je onze geschelpde vrienden een kans moet gunnen: "Oesters. Veel mensen vinden het maar enge jongens, maar echt, als je eenmaal kakelverse oesters geproefd hebt (liefst met een beetje vinaigrette met een sjalotje), dan ben je verkocht. Ik althans wel, en ik gun iedereen dit weldadige genot."

Ik zal de mening van mijn moeder over oesters maar voor me houden, maar had iets te maken met een snotneus…

Jurgen was weer helder in zijn mening: "Tsja, wat niet eigenlijk?" en ik kan hem daarin niet tegenspreken. Net als ons favoriete Ministerie, overigens: "Alles minstens één keer proberen!"

MrOoijer is dan weer wat genuanceerder, zoals verwacht: "Zo denk ik niet — ja ik weet dat er mensen zijn die zeggen dat je eens in je leven tenminste X gegeten moet hebben. X is dan bijvoorbeeld kogelvis. Living dangerous. Maar voor mij is eten een sociaal gebeuren waarin gerecht Y zo veel bijzondere herinneringen heeft. Je moet niks, je mag. Dan is Y de beste gravad lachs die je kunt vinden met een fantastische roze champagne en die opmaken met je geliefde in een bubble bad in het Okura "

Ik zal het eens aan mijn vrouw voorstellen!

Morgen: wie doet de vaat?

Je hebt soms een gerecht in je hoofd. Dan ga je dus op zoek naar hoe je dat moet maken. Zelf bedenken, maarmeestal ook even spieken hoe een ander het aangepakt heeft. Google is your friend. Of zoiets…

Je vind een recept op een blog, en besluit dat eens te maken.

Je bent klaar, zet het op tafel, proeft, en vind het eigenlijk niet zo lekker.

En dan blijkt: niet iedereen maakt de recepten die ze online zetten. Soms staat het erbij, soms niet.

Die laatste categorie snap ik niet helemaal. Warom zou je een recept posten dat je niet eerst zelf gemaakt hebt? Post je dan enkel om te posten? Ik zou zeggen: post in eerste plaats voor jezelf! Omdat je dat leuk vind. En dat er dan mensen komen, die je berichtje lezen, is mooi meegenomen (en iets waar ik toch wel blij van wordt, overigens!), maar dat moet niet de hoofdreden zijn dat je iets online slingert.

In het geval van de foodblogs gaat het er wat mij betreft in eerste instantie om dat je zélf lekker eet, en dat dan wilt delen met anderen. Gelukkig is dat in de meeste gevallen ook zo, en zie je dat ook meteen aan de blogs af.

Maar dessalniettemin de vraag: heb je alles ook zelf gemaakt/geproefd?

MrOoijer heeft zijn blog volgens mij in eerste plaats voor zichzelf: "Alles wat ik publiceer maak ik zelf — of maakt S. Ik wil de laatste twee jaar er ook echt een foto bij– niet eens als bewijs maar meer als geheugensteun. De blog is ook voor onszelf — als archief.". Precies de reden waarom ik ook gestart ben.

Paul en Ellen zijn ook van mening dat het in eerste plaats om het eten draait: "Ja, ik beschrijf geen gerechten die ik niet gemaakt heb. Eerst het eten, dan pas een stukje!".

Karin heeft natuurlijk een reputatie hoog te houden, met 2 sites, en een eigen kookboek: "Alle recepten op mijn eigen receptenwebsite Kokenmetkarin.nl komen uit eigen keuken en zijn uiteraard (vaak) geproefd en getest. Op mijn weblog Koken.blogo presenteer ik een mix van eigen recepten en links naar recepten van iemand anders. Dat zijn recepten die me om wat voor reden dan ook aanspreken, maar die ik niet altijd ook daadwerkelijk eerst zelf heb uitgeprobeerd.".

Jurgen zou het ook niet anders doen: "Uiteraard. Het verbaast me dat er misschien bloggers zijn waarbij dat niet het geval is."

Gerrit Jan is zo eerlijk om daar waar een recept overgenomen is, zónder het eerst zelf te maken, dat dat er dan ook bij staat: "Met uitzondering van de recepten die ik overneem uit bijvoorbeeld kookboeken die ik bespreek (en dan staat het er ook zo bij), heb ik absoluut altijd alles zelf gemaakt en dus ook geproefd. Wat me wel gebeurt is dat ik dingen uit de losse pols maak en dan achteraf wel eens moet gokken naar de precieze hoeveelheid die ik heb gebruikt van één of ander ingrediënt, dat ik eigenlijk niet meer precies de kooktijden weet of dat ik heel soms bij het opschrijven van het recept gewoon een ingrediënt vergeet. Eén van mijn tekortkomingen is dat ik eigenlijk nooit iets noteer tijdens of vlak na het koken. Ik roep voortdurend dat ik op dat punt mijn leven moet beteren, maar het komt er nooit van."

En MrWatEetOns is haast beledigd als ik hem de vraag voorleg: "Zeg, waar zie je me voor aan?".

Ik bied hierbij dan ook mijn nederige excuses aan, mocht ik de indruk hebben gewekt, dat men de kantjes er af loopt..!

Sorry, dus.

(Overigens: de foto hierboven heb ik een aantal jaren geleden gemaakt, tijdens een vakantie op Corfu, Griekenland. De mevrouw is eigenaresse van een eettentje in een klein kustplaatsje op het eiland. Werkelijk waar: een heerlijke moussaka gegeten, en een superverse salade, met paprika, tomaat en komkomer. Alleen: geen woord Engels of zo, dus mocht ik mee in de keuken, om te kiezen. Ze hield alle pannen voor ons open. De oven zag er niet uit, maar ik zou er zó weer gaan eten!)

Morgen: ‘Must eat foods’!

Kant en klaar. Pakjes. Pre-mixed. De grote food-multinationals spuwen jaarlijks tientallen nieuwe variaties op de markt. Knorr met "Wereldgerechten", Maggi met zijn "Hollands Pannetje". Een doos, met daarin de kruiden, soms een marinade, en meestal iets van rijst of instant aardappelpuree. Maar altijd nog zelf kip of gehakt toevoegen.

Knorr maakt in die serie een pakje, met daarin de ingredienten voor keftedes. Deze griekse gehaktballetjes worden traditioneel gemaakt van lamsgehakt, en dan langdurig gestoofd, met tomaten en uitjes. Zo niet in de pakjesvariant, die ze ‘kofta‘ noemen. Die is gewoon in 20 minuten klaar. En lijkt dan ook totaal niet op hetgeen ze in Griekenland eigenlijk bedoelen. Op basis hiervan kan ik wel enkele conclusies trekken…

Eerst het goede nieuws: je kunt eten lekker, snel en goedkoop maken.

Nu het slechte nieuws: je mag maar 2 van de 3 kiezen.

Wil je lekker en snel eten, dan moet je niet voor de goedkoopste oplossing gaan. Dus geen pakjes, of het goedkoopste vlees. Koop dan een mooi stuk vlees, dat alleen nog wat peper en zout nodig heeft, en bak dat kort. Alleen: dat vlees is niet goedkoop.

Wil je snel en goedkoop, dan zal het vaak niet lekker zijn. Immers: ‘processed food’ (bv. seperatorvlees) is niet bepaald het mooiste stukje vlees. Een pot AardappelAnders is ook niet echt culinair verantwoord (en of het goedkoop is, betwijfel ik ook).

En lekker en goedkoop dan? Kan, maar niet snel. Goedkoop vlees (bijvoorbeeld riblappen) heeft tijd nodig om lekker te worden. Lekker een uurtje of 2 stoven, met wat laurierblad of kruidnagel. Stamppotje erbij. Heerlijk. Maar dus niet in een paar minuten op tafel. En dan roepen die pakjes wel dat je het ook met runderreepjes kunt maken, maar dat blijft allemaal taai, omdat het niet langer dan een paar minuten in de pan ligt. Dus dat is het ook niet..

Wat is de conlusie: zo’n pak beloofd dat je je eten lekker, snel en goedkoop kunt maken, maar ik geloof dat ik hierboven heb uitgelegd dat dat dus niet kan.

Wat dan te doen?

Even je tijd nemen, mooie spullen kopen, en dan lekker koken. En als je het slim aanpakt, kun je in ieder geval het snel en lekker combineren, door bijvoorbeeld een dubbele portie bolognese saus te maken, en de helft daarvan in te vriezen. Dan hoef je dat de volgende keer alleen nog te laten ontdooien, pasta te koken, en presto! Lekker eten!

Laten we die vraag ook eens voorleggen aan de inmiddels bekende club bloggers: gebruiken zij ook wel eens iets uit een pakje (van bv. Honig of Knorr)?

Verrassend zijn de antwoorden eigenlijk niet, en ons panel is dan ook unaniem:

Karin: "Pfff, dit is zo’n hardnekkig misverstand hier te lande. Voor lekker en gezond koken heb je géén pakjes nodig. Sterker nog: zonder pakjes is het smakelijker, goedkoper, geheid minder zout en vaak net zo snel klaar."

MrOoijer: "He? Ik maak zelfs tegenwoordig meestal mijn eigen tomatensaus van verse tomaten waar Yolanda van der Jagt nog toegeeft dat ze wel eens tomaten uit blik gebruikt. Ik zou niet weten wat er voor goeds uit een pakje zou kunnen komen. Okay, soms een (half) bouillonblokje."

KokenMetKanker: "Kant en klaar mixen nooit. Maar wel weer als ze heel obscuur zijn of uit het buitenland afkomstig. Daar blog ik dan weer over."

MrWatEetOns: "Pakjes niet zo vaak, potjes of blikjes gaan er bij mij nog wel eens doorheen."

Eetschrijven: "Nee. Ik gebruik wel eens kant-en-klare currypasta’s uit de toko en ooit heeft een nogal fundamentalistische lezer van Eetschrijven daar in een commentaar schande over gesproken, maar dat vind ik wat ver gaan. Maar Honig of Knorr zal ik zeker niet gebruiken. Hooguit af en toe een bouillonblokje."

Alleen het Ministerie wil nog wel eens een beetje zondigen: "Heel zelden, kan eigenlijk maar één voorbeeld bedenken; ossenstaartsoep uit een pakje, toegevoegd aan eigengemaakte ossenstaartsoep."

I rest my case…

Morgen wil ik weten of ze alles ook zelf gemaakt en geproefd hebben. Want dat niet iedereen dat doet, zullen we ook zien…

Een bekende reclame van een verzekeraar uit de vorige eeuw had de slogan "Soms zit het mee, soms zit het tegen".

Zo gaat dat ook in de keuken. Soms maak je iets dat fantastisch smaakt, en er ook nog eens top uitziet. Soms ook maak je iets waarvan je je achteraf afvraagt hoe het zover heeft kunnen komen.

"Wat vond je van het vlees?"

"Lekker! Vooral het deel tussen het rauwe en verbrande deel…"

Tja, dat gebeurt gewoon. Het mislukt. De ene keer wat erger dan de andere keer. Zo kan het eens gebeuren dat iets wel "te eten" is, maar eigenlijk niet zo lekker. Omdat eten weggooien zonde is, zullen we dat niet snel doen, en toch gewoon gaan eten (behalve wanneer het écht niet lekker is, of gewoon slecht voor de gezondheid; als iets verbrand is, bijvoorbeeld).

Maar gelukkig veel vaker maken we iets, waarvan we achteraf zouden willen dat we er meer van hadden gemaakt, of dat we er meer van op konden. Iets dat voor je gevoel zó door een chef-kok bereid had kunnen worden. Waarom dat laatste een maatstaf is? Nou, wij zijn beiden slechts amateur-koks, die hun "opleiding" slechts uit boeken en recepten hebben, en er niet 4 jaar lang voor op de koksschool hebben gezeten. Die weet wél wat hij doet, zullen we maar zeggen…

Anyway, een klein succes dus. Zoals ik mijn varkenshaas met brie in bladerdeeg beschouw als een mooie vinding. Beetje van mezelf, en een beetje van een ander. Mijn vrouw maakt dan weer een geweldige pasta met zalm en spinazie!

Zouden onze blogger-vrienden tegen hetzelfde aanlopen, tijdens hun kook-avonturen?

Met andere woorden: wat is de post waar zij het meest trots op zijn? En wat is hun grootste culinaire mislukking?

Koken met Kanker beschouwd het slachten en verwaarden van een kwart varken tot een succes, althans, dat vind ik persoonlijk. Hij is er zelf wat nuchterder onder: "Ik ben wel tevreden over de serie over de verwerking van ons Berkshire varken.".

Zijn grootste mislukking is van een wat exotischer aard: "Niet gaarkokende kikkererwten tijdens een backpackingtrip in het Olympic peninsula in de VS. Dramatisch omdat we op 2 uur lopen en dan nog eens 2 uur autorijden van een winkel afzaten. Krijg je wanneer je droge kikkererwten (gewichtsbesparing!) weekt in rivierwater dat bruin ziet van de tannines en dan met een zwak stoofje gaar probeert te krijgen terwijl de brandstof opraakt."

Waar Karin trots op is, is natuurlijk heel begrijpelijk. Niet iedereen krijgt de kans om zijn recepten gedrukt te zien, op écht papier! "Ik heb niet echt één superpost geloof ik. Ik ben vooral trots dat mijn digitale schrijfselen uiteindelijk geleid hebben tot een kookboek (Koken met Karin - kleine moeite groot effect, inmiddels 2e druk én bekroond tot beste Nederlandse debuutkookboek met beste illustraties). Want computers zijn leuk, maar in de keuken wil je gewoon een boek op het aanrecht. Toch?"

Waar het bij Karin minder goed gaat, wordt er geprobeerd de oorzaak te achterhalen, en alsnog een succes te krijgen. Dat gaat soms makkelijker dan anders: "Wat de mislukking betreft: echt faliekant mislukken komt eerlijkgezegd niet voor, daarvoor heb ik intussen teveel handigheid in de keuken opgedaan. Wat wel om de zoveel tijd voorkomt is een ‘mwah-gerecht’. Niet specifiek vies, technisch gezien best te eten, maar niets bijzonders en niet voor herhaling vatbaar. Althans niet op die manier. Zo herinner ik me verschillende pogingen tot bloemkoolsoep, maar hij wilde maar niet lekker worden. Je begrijpt: ik heb me daar nog niet bij neergelegd en blijf het om de zoveel tijd opnieuw proberen. Het móet mogelijk zijn om lekkere (en makkelijke) bloemkoolsoep te maken. Tips welkom!"

Dat er soms een terugkerend gevoel van succes is, zien we bij MrOoijer. Élk geslaagd kook-avontuur is hij trots op: "Nou, het konijn van vandaag was fantastisch. Dat verandert dus met de dag. Maar misschien was één van mijn eerste posts in 2005, als ik een octopus koop en ga klaar maken, iets om heel trots op te zijn, omdat het _toen_ voor mijn doen heel gedurfd was. Mijn grootste mislukking is een taart die ik wel drie keer maakte maar die nooit goed was — omdat het recept niet deugde."

Op het Ministerie zijn ze wat eten betreft behoorlijk gepassioneerd: "Trots zou ik niet willen zeggen, maar het stukje waar ik het meest tevreden over ben is deze post. Het is een antwoord op een, in mijn ogen, zeer domme reactie van een lezer. ( De lezer verwijt ons paddestoelen te plukken en daarmee de natuur te verpesten. Ze vindt dat we een goed voorbeeld moeten geven aan onze kinderen en paddestoelen in de supermarkt kopen.) Ik werd heel kwaad toen ik die kortzichtige domme reactie las. Ik vind het ook heel moeilijk om zo iemand, schriftelijk duidelijk te maken hoe ík denk dat we met de natuur moeten omgaan. Ik vond niet dat ik de reactie zomaar onbeantwoord terzijde moest schuiven en heb na lang denken een antwoord gegeven in de vorm van een blogpost. Ik was heel tevreden over het stuk en heb er ook veel reacties via het weblog en via de mail op gehad. Jammer genoeg niet van de dame in kwestie zelf."

Maar ook down-to-earth genoeg, om eten op waarde te schatten: "Eten is te kostbaar om zomaar weg te kiepen als het niet helemaal geworden is wat ik dacht. Ik probeer er dus altijd toch iets eetbaars van te maken. Maar soms maak ik wel eens stomme fouten. Bijvoorbeeld een taartje ‘blind bakken’ met boontjes als vulling en vergeten tussen het deeg en de vulling bakpapier te leggen! Gevolg; alle boontjes vastgebakken in de vulling. En och, het levert wel weer een aardig stukje op ‘ter lering ende vermaak’!"

MrWatEetOns is trots op iets dat ik inderdaad wel een knappe prestatie vind: zijn eigengemaakte worsten: "Dat zijn meestal dezelfde. Maar vrij trots ben ik toch wel op mijn eerste worst excercitie. Ik mag graag denken dat dit experiment sindsdien als inspiratie heeft gediend voor vele amateurworstmakers. Er wordt in ieder geval flink op gegoogled."

Bij Gerrit Jan spreekt de ervaring van vele jaren in de culinaire loopgrachten: "De post waar ik het meest trots op ben is "Pasta koken: fabels en feiten". Die wordt ook nog steeds het meest gelezen. Ik heb er erg veel feedback op gekregen en hij is zelfs al in mainstream-media geplagieerd. Hoewel ik van zoiets altijd werk maak, is het tegelijkertijd toch ook een stuk erkenning.

Culinaire mislukkingen zijn bijna altijd het gevolg van shortcuts, hetzij doordat je beknibbelt op kwaliteit, hetzij doordat je in tijdnood komt. Enkele maanden geleden moest ik voor een fotoshoot een vitello tonnato maken. Ik was te laat begonnen en mikte de bouillon door de tonijnmayonaise vóór hij genoeg was afgekoeld. Dat was het einde van de saus. Ik heb vals gespeeld door snel een gewone mayonaise te maken, die met wat specerijenpoeder bij te kleuren en met water tot de gewenste consistentie te verdunnen. Het was mijn eer te na, want ik laat altijd contractueel vastleggen dat alles wat ik voor een fotoshoot maak, niet met haarlak of anderszins oneetbaar gemaakt mag worden om een visueel effect te verkrijgen. En nu maakte ik zélf het eten vrijwel oneetbaar.

Ooit, zeker vijfentwintig jaar geleden, kreeg mijn toenmalige schoonmoeder bij mij tiramisu te eten. Ze vond het erg lekker en vroeg me het recept. Ik schreef het voor haar op. Nu moet je weten dat in die tijd mascarpone nog niet zo bekend was als nu. Ze had er bij haar kaaswinkel om gevraagd en daar hadden ze haar magor meegegeven: mascarpone met gorgonzola. Het was het enige wat ze hadden waar "mascarpone" op stond. Die tiramisu voor haar bridgeclub is toen wel goed mislukt, ja. Het is nooit meer helemaal goed gekomen tussen ons tweeën en ze heeft me nooit meer een recept gevraagd."

Zoals een bekend wijsgeer ooit zei "je moet op je vingers timmeren om te leren dat dat pijn doet". Ik geloof dat dat mijn opa was. Ik denk dat hij bedoelde dat je van je fouten moet leren. Er is nog hoop voor me…

Morgen wil ik weten of ze ook wel eens iets uit een pakje gebruiken? Van de bekende Unilever merken bijvoorbeeld…

Als mijn vrouw een recept heeft gevonden, in een boek, tijdschrift of een site, dan drukt ze dat af, en negeert vervolgens een deel van de aanwijzingen. Nou ja, negeren is misschien niet het juiste woord. Ze geeft er haar eigen draai aan, is een betere omschrijving. Vaak gebruikt ze dan meer dan in het recept staat. Bijvoorbeeld extra kruiden, of extra ingredienten zoals kaas, nootjes, spekjes of zo… Zelden dat dat slecht uitpakt! Meestal zijn ze juist een perfecte toevoeging, en wordt het recept op die manier toch wat meer eigen.

Ik ben meer van de school die een recept tenminste 1 keer volgt, gewoon om te weten wat het resultaat dan is. Een volgende keer zal ik er vaak wel dingen aan wijzigen. Niet altijd even succesvol, overigens. Zo is mijn pizza recept nu al een tijdje stabiel, maar is het niet de laatste versie die de beste bleek, maar die van 2 of 3 pogingen daarvoor. Blijkbaar had ik de beste combinatie al gevonden (althans: binnen mijn smaak en mogelijkheden). Daar blijf ik dus vanaf.

De worstenbroodjes echter, zijn nog niet bepaald klaar. Zo heb ik nog niet de juiste vulling, en is het deeg me ook nog niet naar tevredenheid gelukt. Maar we proberen verder, en uiteindelijk zal ook ik een lekker worstebroodje kunnen bakken (hoop ik), waarbij ik wél weet wat voor vlees erin gaat. In tegenstelling tot die kant en klaar producten, waar ik de vulling toch altijd voornamelijk zout vind, en de herkomst van het vlees wat twijfelachtig. Het zal wel allemaal prima voor menselijke consumptie geschikt zijn, maar tóch…

Vandaar de vraag aan mijn medebloggers: gebruiken zij een kookboek of koken ze liever uit de losse pols?

Karin eet van 2 walletjes: "Mag het ook en/en? Ik kook graag uit kookboeken, maar ben eigenwijs genoeg om er toch vaak wat aan te veranderen, afhankelijk van persoonlijke smaak en aanwezige ingrediënten. Door eerst in de koelkast te kijken wat er nog ligt, word je vanzelf creatief. En kookboeken zorgen juist weer voor inspiratie en nieuwe bereidingswijzen van oude bekenden. Juist bij de gratie van zelf variëren en uitproberen ontdek je hoe magisch leuk koken kan zijn!".

MrOoijer is meer van de generatie "Open Source" : "Een recept uit een boek of van Internet is altijd de inspiratie van wat ik maak maar tegen de tijd dat ik aan het koken ben is het bijna altijd al veranderd in iets wat ik als "mijn" beschouw. Als ik nog vind dat het van iemand anders is noem ik de bron."

Op het Ministerie van Eten en Drinken worden kookboeken niet zozeer vanwege de recepten gebruikt, maar meer voor hun betekenis: "Kookboeken zijn voor mij op de eerste plaats een bron van inspiratie; technieken, geschiedenis van gerechten, ideeen opdoen. Koken doe ik meestal gewoon uit de losse pols. Ik ga wel bewuster om met hoeveelheden, tijden en technieken sinds ik op het weblog schrijf."

Koken met Kanker haalt uit meer multimediale hoek zijn ideëen: "Uit de losse pols, geinspireerd door kookboeken, blogs kooktv etc. Vreemd genoeg bij Aziatisch eten veel meer uit kookboeken."

Voor Gerrit Jan geldt eigenlijk ook dat kookboeken gelezen worden, en hun inhoud meer als inspiratie dient, dan als leidraad: "Ik ben gek op kookboeken, maar dan vooral om te lezen. Koken doe ik vrijwel uitsluitend uit de losse pols. De enkele keer dat ik me door een kookboek of recept laat inspireren, geef ik daar altijd meteen een eigen twist aan. Het is zeker twintig jaar geleden dat ik nog eens een recept letterlijk heb nagekookt."

En Mr.WatEetOns gebruikt kookboeken als slaapmutsje: "Ik ben een losse pols man. Kookboeken dienen ter inspiratie in bed gelezen te worden maar vervolgens dicht geslagen te worden als er gekookt gaat worden."

Duidelijk is wel dat allen liever zelf bedenken en aan de slag gaan, dan anderman’s instructies opvolgen. Alhoewel… MrWatEetOns en KokenMetKanker hebben onlangs wel een heel varken verwaard (zoals Jurgen dat zo mooi omschrijft), en daarbij werd veelvuldig "Charcuterie" als bron genoemd. Maar of dat een echt kookboek is…

Morgen: Wat was hun grootste succes? En wat hun ergste mislukking?