Het is ‘Pizza week’ bij Kokend water!

Ofwel: 7 dagen lang, elke dag een blogje over het maken van mijn versie van de ‘vera pizza napoletana’!

Vandaag deel 6: Pizza calzone

Een sok is niet het eerste waar je aan denkt, bij pizza. Toch is dat de vertaling van het woord Calzone. Een variant op de traditionele pizza. Men neme een gewone ronde bodem. Je belegt die voor de helft met ingrediënten, en klapt hem dicht. Dan afbakken, en je hebt een pizza die je zelfs staand of lopend kunt eten.

De oorsprong van de Calzone (waarbij je dus kal-tso-neh moet zeggen, en niet (zoals de Amerikanen) kal-zoon!) ligt uiteraard in Italie, al is me niet helemaal duidelijk wat het precieze verhaal is.

Een calzone bestaat in essentie uit dezelfde ingrediënten als een gewone pizza, met dit verschil dat de traditionele variant enkel uit tomaat, ham en kaas bestaat, maar dat de meer moderne varianten ook andere ingrediënten hebben.

Zelf vind ik een calzone lekker met mozzarella, provolone, ham, salami, ui, champgnon en tomaat.

Bereiding

Maak een normale ronde pizzabodem van het deeg. Beleg deze op 1 helft met de gewenste inhouwd. Maak met je vinger of een kwastje de buitenste rand een klein beetje nat, met wat water, zodat de beide helften goed aan elkaar plakken, als je hem dichtklapt.

Klap de pizza dicht, en druk de rand goed dicht, zodat de vulling (kaas!) er niet uit kan lopen.

Na het dichtklappen, bestrijk je de bovenkant licht met tomatensaus en wat geraspte kaas. Dit voorkomt dat de bovenkant verbrand en zwart wordt in de oven. Maar het smaakt ook nog eens uitstekend.

Bakken in een hete oven, tot de buitenkant bruin en opgebolt is.

Let op: de inhoud is waarschijnlijk gloeiend, dus als je van plan bent hem lopend te eten, extra voorzichtig zijn!