“Waar liggen de pepernoten?”

“Kruidnoten.”

“Wat zeg je?”

“Kruidnoten.”

“Hoe bedoel je?”

“We hebben geen pepernoten in huis. Alleen kruidnoten. Die blauwe zak van Bolletje, bedoel je toch?”

Zo ongeveer begon een gesprek tussen mijn vrouw en mijzelf, aangaande het verschil tussen kruid- danwel pepernoten. Wie wat zei is niet zo belangrijk. Wel is belangrijk dat we beiden van mening waren dat het een niet het ander is.

Meteen ook een mooi “Wikipedia-momentje” overigens, om even op te zoeken wat dan het verschil is tussen de twee noten.

Eigenlijk heel simpel.

Kruidnoten worden gemaakt van speculaas deeg.
Pepernoten worden gemaakt van taai-taai deeg, met als extra anijskruiden.

Duidelijk!

’s Avonds, tijdens de koffie, ineens de welbekende ringel van Outlook, die aangeeft dat er nieuwe e-post is binnengekomen. Als regulier bezoeker van zijn weblog herkende ik al wel de naam, maar mijn vrouw had er in eerste instantie toch wat moeite mee, om zo zonder de gebruikelijke spaties er een touw aan vast te knopen.

‘Wateetons‘ is dan ook geen alledaagse naam, maar ja, in onze multi-culti samenleving komen natuurlijk nog vreemdere combinaties van klinkers en medeklinkers voor.

Uit de tekst van de mail bleek in ieder geval al dat wij niet de enige zijn die correct gebruik van het Nederlandsch belangrijk vinden, en dat het verwarren van kruid- en pepernoten een halt moet worden toegeroepen.

Vandaar ook dat ik mij van ganser harte aansluit bij het initiatief van de heer Wateetons, en een ieder oproep dat ook te doen, door een (digitale) handtekening te zetten op de voor dit doel in het leven geroepen site: ‘Nee, dat zijn kruidnoten!‘.

( Wellicht ook een suggestie voor de actie van volgend jaar: onderscheid maken tussen de banketstaaf en de amandelstaaf!)